Preview | Pragmata

Preview | Pragmata – Onder het mom van originaliteit is Pragmata een van de meest opvallende games die we gespeeld hebben op de gamescom. Een game die meerdere keren is uitgesteld en tegelijkertijd vele vragen opriep. Een futuristische kosmonaut met een klein meisje dat een robot is. Capcom is niet heel onbekend met rare concepten en Pragmata sluit hier mooi op aan. Eindelijk hebben wij dan de game kunnen spelen en het was opmerkelijk te noemen. In deze preview vertellen we hoe de game speelt en waarom dit een titel is die je in de gaten moet houden.

Hugh en Diana

De demo begon met een korte impressie van de twee personages: Hugh en Diana. Hugh, de kosmonaut die we inmiddels kennen uit de trailers, ligt gehavend en bewusteloos op de grond. In zijn beschermende kleding zit een groot gat, waardoor hij ernstig gewond is geraakt. Het jonge meisje, Diana, probeert hem te helpen. Met een doos vol medische apparatuur repareert ze zijn beschadigde pak en verzorgt ze zijn wonden. Vanaf dat moment ontstaat er een band tussen Hugh en Diana. Tegelijkertijd moet Hugh wennen aan het idee dat een ogenschijnlijk weerloos kind hem het leven heeft gered. Meteen mag opgemerkt worden hoe verzorgd de game er grafisch uitziet. Goede belichting gecombineerd met een steriele futuristische stijl maakt de game erg clean om naar te kijken.

Met beide personages weer op de been, liet een AI-systeem weten dat ze als twee ongewenste indringers werden beschouwd, waarna een robot hen begon aan te vallen. Hugh probeerde het gevaarte onder vuur te nemen, maar richtte nauwelijks schade aan. Diana merkte op dat zij waarschijnlijk kon ingrijpen. Aangezien zij een vorm van androïde is, beschikt ze over de vaardigheid om vijandelijke systemen te hacken. Zo wist ze de beveiliging van de robot te omzeilen en diens firewall te doorbreken, waardoor deze plotseling kwetsbaar werd. Met andere woorden: Hugh kon het metalen gevaar nu wél naar de schroothoop schieten. Dit vormt direct de kern van de gameplay.

Aparte frisse gameplay

Tijdens deze intro-scène kregen we een voorproefje van de basismechanieken van de game en konden we het ook meteen zelf uittesten. Wanneer je met L2 op een robot mikt, krijg je niet alleen controle over Hugh, maar vooral over Diana. Er verschijnt dan een pop-upscherm, een soort matrix, waarin je een puzzel moet oplossen. Met de face buttons navigeer je door blauwe nodes en link je ze aan elkaar binnen de matrix. Het doel is om je reeks te beëindigen op een groene node. Die groene node vormt het eindpunt van je string. Als dat lukt, wordt de robot tijdelijk kwetsbaar en kun je hem onder vuur nemen met R2. Soms verschijnen er ook andere nodes, zoals een geel schild. Als je die opneemt in je string, zorgt je hack ervoor dat de vijand tijdelijk minder verdediging heeft. Zo wordt de puzzel steeds strategischer, afhankelijk van de situatie.

Het werkt opvallend goed en zorgt voor unieke gameplay. Hugh heeft daarbij toegang tot verschillende wapens. Denk aan een pistool (Grip Gun), maar ook een shotgun (Shockwave Gun) die flinke explosieve schade kan aanrichten. Daarnaast gebruikten we een wapen onder de naam Stasis Net, waarmee vijanden tijdelijk vertraagd kunnen worden. Alles bij elkaar vormt dit een systeem dat intuïtief aanvoelt. Hacken en schieten verlopen vloeiend na elkaar, zonder dat het tempo eruit wordt gehaald. Daardoor blijft de actie relatief hoog en voelt het hacken nooit als een onderbreking of belemmering.

Name a better duo. We’ll wait.

In het level dat we speelden, kwamen we een grote deur tegen met vijf vergrendelingen. Deze moesten we ontgrendelen door vijf punten in de omgeving te hacken. Die punten waren verspreid over een complex ontworpen gebied, wat qua structuur sterk deed denken aan The Surge. Ook daar moest je in een futuristische setting van hot naar her navigeren om verder te komen. De paar liften die we als shortcuts konden gebruiken, versterkten die vergelijking nog eens. Hoewel het duidelijk elementen leent van andere titels, weet Pragmata toch een eigen sfeer neer te zetten die overtuigt en intrigeert.

Terwijl Diana de verschillende punten hackt om de grote deur te ontgrendelen, is Hugh druk bezig het level te doorkruisen en vijandige robots uit te schakelen. Met Hugh betekent dat dat je van verschillende plateaus kunt springen en met behulp van stuwraketten kunt dashen om aanvallen te ontwijken of moeilijk bereikbare punten te halen. Het werkt soepel en vooral tijdens gevechten merk je hoe wendbaar Hugh werkelijk is. Aan het einde van de demo moesten we alles wat we tot dan toe hadden geleerd goed inzetten. Zoals verwacht gebeurde dat tijdens een baasgevecht, dit keer met een enorme mech. We moesten de groteske machine snel hacken om zwakke punten bloot te leggen en daarna met een arsenaal aan wapens zo veel mogelijk schade aanrichten. Zodra de baas verslagen was, eindigde de demo.

Voorlopige conclusie

De demo was aan de korte kant, maar gaf ons eindelijk een duidelijk beeld van wat we kunnen verwachten van Pragmata. De gameplay is bijzonder verfrissend: de combinatie van hacken vóór je kunt aanvallen werkt verrassend goed. Ook de grafische stijl is strak en verzorgd, en alles bij elkaar zorgt Pragmata voor een originele ervaring. De dynamiek tussen Hugh en Diana is bovendien intrigerend, en juist dat element maakt ons extra benieuwd. Hoe zijn deze twee personages met elkaar in contact gekomen? En waar draait het verhaal uiteindelijk om? Na deze eerste indruk kunnen we gerust stellen dat Pragmata zich ontwikkelt tot een van de meest boeiende projecten van Capcom in jaren en eentje die ons zeker heeft weten te verrassen.