Preview | Call of Duty: Modern Warfare 4 – Na een paar Call of Duty’s die met gemengde gevoelens achterbleven, valt er bij de onthulling van deel vier reden tot voorzichtige hoop te bespeuren. Wat Infinity Ward liet zien, knaagt namelijk aan dat opgebouwde wantrouwen. Niet omdat de studio de boel op zijn kop zet, maar omdat ze eindelijk weer rustig lijken te bouwen aan iets wat ze zelf snappen.
Korea als decor
Het verhaal speelt zich af op het Koreaanse schiereiland, waar een grootschalige invasie van het zuiden de boel op scherp zet. Centraal staat Private Park, een groentje dat samen met zijn squad voor het eerst echt het vuur in moet. Geen onverwoestbare operator dus, maar een gewone soldaat die nauwelijks bijhoudt wat er om hem heen instort. Dat grunt-perspectief speelde Infinity Ward al sinds Call of Duty 4 en World at War niet meer zo nadrukkelijk uit, en het voelt als een bewuste stap weg van de superheldenfratsen van de laatste jaren.
Daarnaast loopt het verhaal van Captain Price, die buiten zijn vertrouwde Task Force 141 om opereert en een ongemakkelijk verbond sluit met Valeria. Dat deel beschreef de studio als James Bond die een weekendje Jason Bourne is gaan spelen, met haltes in Parijs, New York en Mumbai. Op papier zit er een aardige spanning tussen het bedompte oorlogsdrama van Park en de wereldreis van Price, al moet de campaign zich nog wel bewijzen.
Het vuur in
Goed, dan de multiplayer van Call of Duty: MW4, want daar lag de nadruk. Het eerste wat opvalt: dit beweegt soepel zonder te ontaarden in het rondzwierende gehuppel van Black Ops. Je hangt aan een richel en leunt eroverheen om te schieten, je shimmyt om een hoek, je glijdt van een autodak af zonder snelheid te verliezen. Er is zelfs een glijbeweging op je rug die in een liggende houding eindigt. Het tempo ligt merkbaar lager dan vorig jaar, en juist dat is de bedoeling: meer controle, minder chaos. Elke beweging voelt als iets wat je zelf kiest, niet iets wat het spel je oplegt.
De grootste praktische verandering zit in de gunplay, en dan met name het verdwijnen van bloom. Voor wie het al jaren voor lief neemt: bloom is dat onzichtbare kegeltje waarin je heupkogels willekeurig verdwijnen, ook al staat je vizier perfect op de man gericht. In Call of Duty: Modern Warfare 4 gaat de kogel waar de loop op wijst, en dat scheelt vooral van dichtbij. Heupvuur wordt zo een serieuze optie in plaats van een gok. Verlies je een duel, dan ligt dat voortaan aan jou en niet aan een dobbelsteen die je niet ziet rollen. Heerlijk eerlijk.
Iets wat meer opvalt dan dat het in woorden te vatten is: de hele beeldopbouw oogt rustiger. Rook van je eigen loop hangt niet meer voor je neus, vijanden worden niet langer weggesmeerd door scherptediepte, en wapen en wereld lijken eindelijk uit dezelfde lens te komen waardoor je geweer niet meer als een speelgoedje voor je zweeft. Stuk voor stuk kleine dingen. Bij elkaar een schoner, leesbaarder gevecht.
Apex en gekkigheid
Per wapen wacht aan het einde van de progressie een zogeheten Apex Attachment, en dat zijn geen saaie statbonussen. Denk aan een revolver die als een waaier kogels uitspuwt, een shotgun die op de zij van een pistool is gepropt, of werpmessen die aan de flank van een sniper bungelen. Ze kosten geen gewoon attachment-slot, dus je bouwt je wapen eerst normaal op en plakt er daarna dat ene belachelijke ding bovenop. In een serieuze ranked-omgeving zie je ze nooit verschijnen, maar als beloning voor het leeggrinden van een wapen zijn ze dolle pret.
Wie geen zin heeft om eindeloos in de Gunsmith te pielen, kan voortaan Gunny laten aanrukken. Dat is een slimme assistent die op basis van je speelstijl en je vrijgespeelde onderdelen een bruikbare build voor je samenstelt. Handig om snel een fatsoenlijk vertrekpunt te hebben, al heeft het ding de hardnekkige neiging om op elke SMG een optiek te plakken. Een knop die de meta voor je vindt is het dus niet, en dat is waarschijnlijk maar goed ook.
Een map die nooit stilstaat
De grootste verrassing in de multiplayer is Killblock, officieel het Westbridge Training Facility. Deze map bestaat uit drie verwisselbare onderdelen die tussen de rondes door van plek wisselen, een idee dat de makers naar eigen zeggen oppikten bij het inschuifbare veld van het stadion van Real Madrid. Op een potje 10v10 Gunfight kruip je binnen één wedstrijd door loopgraven, ren je over daken en klauter je van vrachtwagen naar vrachtwagen. Met ruim vijfhonderd combinaties bij de lancering speel je hem vermoedelijk nooit twee keer hetzelfde. Het oogt als een mechanic uit een veel minder serieuze game, en juist daarom is het meteen het meest intrigerende idee van de hele onthulling.
Verder telt het pakket bij de start twaalf maps en een rits modi, waaronder een nieuwe geldgraaivariant genaamd Inflation waarin je bij elke dood een buidel cash laat vallen die de tegenstander kan oprapen. Lekker chaotisch, al lokt het wel wat hurkgedrag in hoekjes uit. Ook leuk: per loadout kies je een eigen operator en killstreaks, zodat een stealthklasse er ook echt anders uitziet dan je sniperbouw.
En dan DMZ
Hier wordt het lastig, want over DMZ is voorlopig maar mondjesmaat losgelaten. Wat bekend is: de extraction-modus keert terug, en deze keer behandelt Infinity Ward hem als een volwaardige pijler in plaats van een toetje dat aan Warzone vastgeplakt zit. Je daalt solo of met een squad af als een huurling buiten de boeken die achtergebleven militaire technologie uit het oorlogsgebied moet bergen, met wisselend weer, dynamische doelen en vijandige troepen die door de zone zwerven.
De eerste DMZ uit Modern Warfare 2 had een hoop fans maar voelde halverwege aan alsof het project zonder duidelijke richting verder werd geschoven. De toon waarmee de studio er nu over praat is anders: zelfverzekerder, alsof ze deze keer precies weten wat ze willen. Of dat klopt, blijkt pas als de modus echt opengaat, en de eerste details volgen volgens de makers heel binnenkort. Voor de liefhebbers van het genre, dat in de tussentijd flink is volgelopen met concurrenten, is dit hoe dan ook het onderdeel om in de gaten te houden.
Technisch rapport
Visueel en qua geluid zit het goed. De animaties ogen vloeiend zonder in de weg te zitten. Het wapengeluid springt er nog meer uit: een zware dreun die elk vuurgevecht meteen meer gewicht geeft. Dat de game de vorige generatie volledig achter zich laat, lijkt de voornaamste reden dat alles er zoveel voller uitziet, van natte straten die het licht weerkaatsen tot rondvliegend puin bij een explosie. Cijfers over framerate of resolutie zijn er nog niet. Daarover dus later meer.
Voorlopige indruk
Modern Warfare 4 oogt als een Call of Duty die voor het eerst in jaren niet tegen zichzelf hoeft te vechten. De multiplayer maakt een fluwelige, eerlijke indruk, de gunplay-ingrepen lijken klein op papier maar veranderen elk gevecht, en Killblock is precies het soort gekke gok dat een franchise fris houdt. De grote vraagtekens blijven staan bij de campaign, die alleen getoond werd, en bij DMZ, dat nog grotendeels achter slot zit. Wie de laatste delen links liet liggen, krijgt hier voor het eerst sinds tijden een goede reden om weer aan te schuiven. Of die belofte over de volle lengte overeind blijft, moet de volledige release uitwijzen.
Call of Duty: Modern Warfare 4 verschijnt op 23 oktober voor pc, PlayStation 5, Xbox Series X en S en Nintendo Switch 2.
