Review | Mina the Hollower – Twaalf jaar na Shovel Knight is ontwikkelaar Yacht Club Games terug met iets compleet nieuws. Nou ja, compleet nieuw. Mina the Hollower draagt zijn inspiratiebronnen met trots op de mouw: de Game Boy Color-Zelda’s, Castlevania en zelfs een flinke scheut Bloodborne. Dat klinkt als een combinatie die op papier niet hoort te werken, maar Yacht Club slaagt erin om er een samenhangend geheel van te maken dat van begin tot eind weet te boeien. We speelden ruim dertig uur en kwamen erachter dat er onder het retrooppervlak een van de beste avonturen van 2026 schuilgaat.
Een muis met een missie
In Mina the Hollower kruip je in de huid van Mina, een uitvindster en zogenaamde Hollower: iemand die zich letterlijk door de grond kan graven. Ooit bouwde ze de generatoren die het mysterieuze Tenebrous Isle van energie voorzien. Tien jaar later gaat het mis: iemand saboteert de zes generatoren en het eiland wordt overspoeld door monsters. Baron Lionel, de burgemeester van de centrale stad Ossex, roept Mina terug om de boel te fixen. Wat volgt is een queeste dwars over een uitgestrekt, onderling verbonden eiland vol gevaar.
Het verhaal zelf is vrij rechtlijnig en halverwege kun je de grote plotwending al van een kilometer afstand zien aankomen. Toch weet de game je aandacht vast te houden dankzij de sfeer en de wereld eromheen. De bewoners van het eiland zijn een bonte verzameling excentriekelingen, van een opdringerige koopman die je zijn winkel in sleurt tot een nar die op de meest onverwachte plekken opduikt met slechte grappen. Het zijn die kleine momenten die het universum kleur geven, niet het overkoepelende narratief.
Graven als levensfilosofie
De kern van Mina the Hollower draait om één mechaniek: graven. Mina kan tijdelijk onder de grond verdwijnen om vijanden te ontwijken, onder obstakels door te schieten en extra ver te springen. Het klinkt simpel, en dat is het in de basis ook. Maar Yacht Club doet er vervolgens dertig uur lang steeds nieuwe dingen mee, zonder dat het trucje verveelt.
In het ene gebied gebruik je het graven om onder een stroom lava door te schieten, in het volgende combineer je het met windvlagen om onmogelijk lijkende afstanden te overbruggen, en weer ergens anders is het de sleutel tot een puzzel die je al drie keer bent gepasseerd zonder het te beseffen. Die continue herinterpretatie van dezelfde basismechaniek doet denken aan de beste momenten uit de klassieke Zelda-games, waar je met een handvol tools een heel arsenaal aan situaties te lijf ging.
Het arsenaal aan wapens helpt daarbij. Je kiest aan het begin uit vijf hoofdwapens, waaronder een zweep à la Castlevania, snelle dolken en een kolossale hamer. Elk wapen verandert het ritme van gevechten merkbaar. Daarnaast vind je onderweg tijdelijke bijwapens zoals werpbijlen, bommen en zelfs een fiets met lans. Ja, echt. Combineer dat met zestig verschillende trinkets die passieve bonussen geven, en er opent zich een verrassend diepe laag aan customization. Voor een game die er op het eerste gezicht zo onschuldig uitziet, haalt Mina the Hollower behoorlijk wat uit de kast.
Een eiland dat barst van de geheimen
Waar Mina the Hollower echt uitblinkt, is in de manier waarop het eiland in elkaar zit. Dit is geen wereld die netjes in afgesloten levels is opgedeeld. Alles hangt samen via een web van shortcuts, verborgen paden en optionele gebieden. Bijna elke twee à drie schermen zit er wel een geheime doorgang verstopt, een verborgen NPC of een schatkist die je met slim gebruik van je vaardigheden kunt bereiken.
Het mooiste is dat vrijwel alles vanaf het begin toegankelijk is. Er zijn geen speciale items nodig om nieuwe gebieden te ontsluiten, geen klassieke Metroidvania-sleutels die je progressie blokkeren. In plaats daarvan is het jouw eigen begrip van de mechanics dat bepaalt waar je naartoe kunt. Een platform dat onbereikbaar leek in uur twee? Tien uur later realiseer je je dat je er altijd al had kunnen komen, als je maar beter had opgelet. Die eureka-momenten zijn verslavend en ze blijven komen tot het einde.
De keerzijde van al die vrijheid is dat de game bewust spaarzaam is met richting geven. Er is geen gedetailleerde kaart, alleen een grove plattegrond die de regio’s aanduidt. Een krant in de stad geeft hints over je volgende doel, maar vertelt niet hoe je er komt. In het begin is dat behoorlijk desoriënterend en we hebben meer dan eens rondjes gelopen zonder te weten waar we heen moesten. Naarmate je het eiland beter leert kennen, wordt die onzekerheid onderdeel van de charme, maar in de openingsfase kan het frustrerend zijn.
De muis bijt terug
Vergis je niet in de schattige pixelmuisjes: Mina the Hollower legt je stevig het vuur aan de schenen. Zelfs doorsnee vijanden kunnen je flink raken, en de bosses vragen om geduld, patroonherkenning en een gezonde dosis doorzettingsvermogen. Het healingsysteem maakt het er niet makkelijker op. Je hebt flesjes om jezelf te genezen, maar die werken pas nadat je genoeg vijanden hebt geraakt om ze op te laden. Neem je schade voordat je je flesje gebruikt? Dan is je opgeladen healing weg. Het is een systeem dat je voortdurend dwingt om risico en beloning tegen elkaar af te wegen.
Bij het sterven verlies je je verzamelde botten (de valuta van de game) en moet je terugkeren naar de plek van je dood om ze op te rapen, net als in een Souls-game. Lukt dat niet, dan zijn ze voorgoed verdwenen. Het geeft elke verkenning een ondertoon van spanning, maar kan ook stevig frustreren als je door een ongelukkig duwtje van een vliegende vijand voor de derde keer in dezelfde put belandt.
De gevechten zelf voelen soms wat stug. Mina kan alleen in vier richtingen aanvallen, terwijl vijanden zich vrij in alle hoeken bewegen. In combinatie met de isometrische camera levert dat geregeld situaties op waarin je denkt een vijand te raken, maar net langs mept. Het went, en met de juiste trinkets en wapens wordt het stukken soepeler, maar je moet er wel even doorheen bijten. Gelukkig biedt de game een uitzonderlijk uitgebreid systeem aan modifiers. Van onkwetsbaarheid en extra checkpoints tot vijanden die harder slaan en willekeurige effecten: je kunt de ervaring tot in detail naar je hand zetten. Het enige nadeel is dat het gebruik van vergemakkelijkende opties je achievements uitschakelt.
Pixels met persoonlijkheid
Visueel is Mina the Hollower een liefdesbrief aan de Game Boy Color, maar dan opgepoetst tot het uiterste. De animaties zijn opvallend vloeiend voor een game met zo’n beperkt kleurenpalet, en elk gebied heeft een eigen identiteit. Van paarse stranden en dampende moerassen tot gotische catacomben: de variatie is groot en de art direction zit vol kleine details die je pas opmerkt als je goed kijkt.
Componist Jake Kaufman, die eerder ook Shovel Knight van muziek voorzag, levert opnieuw een soundtrack af die je nog dagen nazingt. De chiptune-melodieën passen naadloos bij de retro-esthetiek en weten elk gebied zijn eigen karakter te geven. Een fijne bijkomstigheid is het digitale handboek dat in de game is ingebouwd: een gedetailleerde handleiding met uitleg over mechanics, vijanden en wapens, vol met screenshots en tips. Zoiets zie je tegenwoordig amper meer.
Technisch rapport
Mina the Hollower is technisch vlekkeloos. Geen bugs, geen crashes, geen framedrops. De systeemeisen zijn logischerwijs minimaal, wat deze game ook uitstekend geschikt maakt voor de Steam Deck of een bescheiden laptop. Op het vlak van content mag je voor de luttele twintig euro rekenen op zo’n twintig tot dertig uur speelplezier, met daarbovenop een New Game Plus met zeven rondes die het steeds lastiger maken.
Gespeeld op: PC (Steam).
Ook beschikbaar op: PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch, Nintendo Switch 2.
