Review | The Adventures of Elliot: The Millennium Tales – Toen Square Enix vorig jaar tijdens een Nintendo Direct een gloednieuw actie-avontuur in HD-2D aankondigde, wist iedereen meteen wat de klok sloeg. “Dat is gewoon Zelda,” klonk het unaniem. En eerlijk is eerlijk: Team Asano, het team achter Octopath Traveler en Triangle Strategy, doet weinig moeite om die vergelijking te ontlopen.
Toch schuilt er onder die vertrouwde laag van zwaarden, schilden en bommetjes een game die genoeg eigenheid bezit om op eigen benen te staan. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is een liefdevolle ode aan het 16-bit tijdperk die zijn inspiratiebronnen omarmt, hier en daar struikelt over zijn eigen ambities, maar uiteindelijk met voldoende charme en speelplezier over de streep komt.
The Legend of Elliot
Laten we het beestje maar meteen bij de naam noemen: ja, The Adventures of Elliot lijkt op Zelda. Gras dat je omhakt voor muntjes, vazen die sneuvelen zodra je erlangs loopt, muren die je met bommen opblaast en fakkels die smeken om aangestoken te worden. De parallellen met A Link to the Past zijn in de eerste uren zo letterlijk dat het bijna komisch wordt. Zelfs de gezondheidsbalk breid je uit door vier scherven te verzamelen, en je hebt een pratende fee als metgezel. Klinkt bekend? Dat is het ook.
Maar zodra de game zijn kaarten op tafel legt, wordt duidelijk dat Claytechworks meer in petto heeft dan een eerbetoon alleen. Waar Zelda draait om vindingrijke dungeons met slimme puzzels, gooit Elliot het over een andere boeg. De nadruk ligt hier volledig op het gevecht. Dungeons zijn er genoeg, maar verwacht geen ingenieuze raadsels die je uren laten piekeren.
In plaats daarvan krijg je een wapenarsenaal van zeven stuks, een verrassend diep upgradesysteem en gevechten die, zeker op hogere moeilijkheidsgraden, flink wat van je vragen. Het is Zelda door de bril van een studio die met RPG’s is opgegroeid, en dat verschil in DNA merk je overal.
Zeven wapens, ontelbare mogelijkheden
Het gevecht is het kloppende hart van Elliot, en dat klopt stevig. Je begint bescheiden met een zwaard, maar al snel stroomt je inventaris vol met een boemerang, lans, hamer, pijl en boog, bommen en een kusarigama, een soort sikkel aan een ketting waarmee je vijanden naar je toe trekt. Twee wapens draag je tegelijk, en via een handig wiel wissel je ze snel. Elk wapen voelt anders, en de game dwingt je regelmatig om te schakelen. Die zware hamer is perfect voor gepantserde vijanden, maar met een zwerm snelle beesten ben je beter af met het zwaard of de boemerang.
Wat het systeem echt naar een hoger plan tilt, is Magicite. Verslagen vijanden laten Magicite-scherven vallen, en bij een speciale handelaar smeed je die om tot willekeurige buffs voor je wapens. Denk aan extra kritieke schade, brandende pijlen of bliksem bij charged attacks. Elk wapen heeft zijn eigen Magicite-slots, dus je kunt per wapen een compleet andere build samenstellen.
Het voelt een beetje als gacha, maar dan zonder echte euro’s en met een eerlijke opbouw. Hoe vaker je smeedt, hoe groter de kans op zeldzamere buffs. Het is verslavend om mee te experimenteren en geeft het vrij simpele gevecht net die extra laag die het nodig heeft.
Want daar zit ook de kanttekening. Elk wapen heeft slechts één standaardaanval en één charged attack. Geen combo’s, geen nieuwe moves die je ontgrendelt. Na tien uur begin je dat te merken, en in de wat rustiger stukken van het avontuur kan het gevecht eentonig aanvoelen. Magicite en de wapenvariatie compenseren dat voor het grootste deel, maar wie gewend is aan de diepe actiesystemen van een Devil May Cry of Bayonetta moet hier de verwachtingen bijstellen.
Tijdreizen met een asterisk
Het verhaal draait om Elliot, een goedhartige avonturier die het koninkrijk Huther moet redden nadat een verraderlijke minister door de tijd reist om de geschiedenis te herschrijven. Dat brengt je naar vier verschillende tijdperken, en de vergelijking met Chrono Trigger dient zich vanzelf aan. In theorie klinkt dat als een goudmijn voor creatief leveldesign. In de praktijk laat de game hier kansen liggen.
De vier tijdperken delen namelijk grotendeels dezelfde wereldkaart. Biomen blijven op dezelfde plek, de woestijn is altijd de woestijn en de vulkaan blijft lava spuwen, ongeacht of je duizend jaar in het verleden zit. Het hoofdstadje verandert wel merkbaar per tijdperk, met andere bewoners en gebouwen, maar buiten de stadsmuren zijn de verschillen beperkt tot subtiele kleurverschuivingen en hier en daar een afgesloten pad dat elders opengaat. Voor een game die tijdreizen als centraal thema heeft, is dat teleurstellend. Je zou verwachten dat een wereld er na duizend jaar radicaal anders uitziet, maar die fantasie wordt zelden waargemaakt.
Waar het tijdreisconcept wél goed tot zijn recht komt, is in de side quests. Die zijn opvallend goed. In plaats van het standaard ophaalwerk sturen ze je door meerdere tijdperken om verhaallijnen te ontrafelen, verloren muzikanten bij elkaar te sprokkelen of emotionele gebeurtenissen in gang te zetten die pas eeuwen later hun vruchten afwerpen. Die missies voelen doordacht en belonen je bovendien met nuttige accessoires in plaats van een handvol muntjes.
Fee met een volumeknop
Elke held heeft een sidekick nodig, en Elliot krijgt er zelfs twee. In het begin is prinses Heuria je metgezel, maar al snel neemt fee Faie het stokje over. Faie is grappig bedoeld, mysterieus opgezet en spelmatig onmisbaar. Ze kan vijanden aanvallen, voorwerpen oprapen, fakkels aansteken, je naar haar locatie teleporteren en zelfs een kloon van Elliot maken. In gevechten en puzzels is ze fantastisch. Haar magische vaardigheden leer je geleidelijk, en de momenten waarop alles samenkomt voelen geweldig: Faie naar een vijand sturen, een bom laten ontploffen, warpen en meppen.
Maar Faie heeft ook een keerzijde, en dat is haar stem. Ze reageert op werkelijk álles. Kaart openen? “Laten we eens kijken waar we zijn!” Muur opblazen? “Wauw, een grot!” Schade oplopen? “Misschien moet je je schild gebruiken?” Na een paar uur begin je lichte twijfels te krijgen bij je keuze om het geluid aan te laten. Square Enix heeft na feedback op de demo gelukkig een optie toegevoegd om Faie minder te laten praten, en die schuif mag wat ons betreft meteen naar het minimum. Het is de game niet per se aan te rekenen dat een sidekick enthousiast is, maar de balans slaat hier door.
Een tweede speler kan Faie overnemen in lokale co-op, al is dat vrij beperkt. Haar krachten raken snel uitgeput en laden langzaam op, waardoor speler twee meer toeschouwer dan deelnemer is. Leuk voor een jong broertje of zusje dat wil meedoen, maar geen volwaardige coöp-ervaring.
Visueel feestje, vertrouwd recept
HD-2D is inmiddels het handelsmerk van Team Asano, en Elliot ziet er prachtig uit. De combinatie van gedetailleerde pixelart-personages met driedimensionale omgevingen, realistische belichting en subtiele diepte-effecten werkt nog altijd als een tierelier. De camera speelt er slim mee door in te zoomen tijdens belangrijke momenten, te kantelen voor dramatisch effect en een licht cilindrisch perspectief te gebruiken dat de wereld rond en levend laat voelen.
Wat opvalt is dat de omgevingen hier minder op pixelart leunen dan in eerdere HD-2D-games. De achtergronden doen denken aan de PS1-era, met bewust lage texturen die toch warm en sfeervol ogen. Het resultaat is overtuigend, zeker in de beter verlichte buitengebieden en de kleurrijke steden. Dungeons zijn visueel wat minder indrukwekkend en neigen naar herhaling, maar al met al is het een van de mooiere HD-2D-producties tot nu toe.
De soundtrack doet solide dienst met orkestrale stukken die per tijdperk van toon wisselen, van episch tot ingetogen. Geen nummers die je dagenlang in je hoofd meedraagt zoals bij Octopath Traveler, maar functioneel en sfeervol. De Engelse stemmen zijn degelijk, met Faie als duidelijke uitschieter, in zowel positieve als negatieve zin.
Bazen die bijten
Op de standaard moeilijkheidsgraad is Elliot een relaxte ervaring, maar op ‘moeilijk’ laat de game zijn tanden zien. Vijanden slaan flink harder, healpotions zijn schaars en Faie rekent steeds meer geld voor een revive. Dat revive-systeem is trouwens slim bedacht: Faie kan je onbeperkt tot leven wekken, maar de prijs stijgt per keer tot je het volgende opslagpunt bereikt. Dat zorgt voor een constante afweging tussen voorzichtig spelen en je zakken vullen, want diezelfde muntjes heb je ook nodig voor Magicite-upgrades en nieuwe items.
De bossfights zijn een hoogtepunt, vooral in de tweede helft van het avontuur. Elke boss heeft unieke patronen en vereist dat je je volledige arsenaal inzet. Waar gewone vijanden na een tijdje op de automatische piloot gaan, blijven de bazen je scherp houden. Zelfs hergebruikte bosses in optionele dungeons krijgen nieuwe aanvalspatronen, waardoor ze fris aanvoelen. Reguliere vijanden zijn helaas minder gevarieerd: dezelfde beesten duiken te vaak op, ongeacht tijdperk, en dat knaagt aan de motivatie om elk hoekje van de kaart te verkennen.
Technisch rapport
Op Nintendo Switch 2 draait Elliot overwegend zonder problemen. De framerate is stabiel tijdens gameplay, zonder merkbaar stotteren in gevechten of tijdens het verkennen van de wereld. Bij het openen van de kaart is een korte hapering zichtbaar, vermoedelijk doordat de game de volledige 3D-omgeving van bovenaf rendert. Fast travel naar verre opslagpunten zorgt soms voor een wit laadscherm van enkele seconden. Niets dramatisch, maar merkbaar genoeg om te noemen.
Gespeeld op: Nintendo Switch 2. Ook beschikbaar op: PlayStation 5, Xbox Series X|S en PC.
