Preview | Tomb Raider: Legacy of Atlantis – Dertig jaar geleden klauterde Lara Croft voor het eerst door de tombes van Peru, en sindsdien is ze nooit echt weggeweest. Toch voelt Legacy of Atlantis als een bijzonder moment: Crystal Dynamics en Flying Wild Hog bouwen het origineel uit 1996 helemaal opnieuw op, met Amazon Games als uitgever.
Tijdens Summer Game Fest was een speelbare demo van bijna een uur aanwezig, compleet met eeuwenoude puzzels, knallende pistolen en een welbekende T. rex. De eerste indruk? Er zit een hoop liefde voor het origineel in deze herinterpretatie, maar de weg naar de release in februari 2027 mag van ons best nog even duren.
Terug naar Peru
Het verhaal volgt de grote lijnen van het origineel. Lara wordt ingehuurd door zakenvrouw Jacqueline Natla om de Scion van Atlantis op te sporen, een artefact dat ooit in drie stukken werd verdeeld en over de wereld verspreid raakte. Het eerste deel ligt verstopt in een verloren vallei in Peru, waar ook de tombe van Qualopec zich bevindt. Daar begint de demo, midden in een weelderige jungle waar een waterval de doorgang naar een oeroude tempel blokkeert.
Interessant detail: Legacy of Atlantis is geen losstaand verhaal, maar speelt zich af in hetzelfde universum als de Survivor-trilogie die tussen 2013 en 2018 verscheen. Deze Lara heeft dus al het nodige meegemaakt en dat merk je aan alles. Geen onzekere overlever die met hangen en wurgen een hert weet te villen, maar een zelfverzekerde avonturierster die met een kwinkslag op dinosaurussen schiet. Alix Wilton Regan neemt de rol van stemactrice over en zet een heerlijk Britse, eigenwijze Lara neer die dichter bij de klassieke versie van het personage staat dan we in jaren hebben gehoord.
Visueel is het trouwens een feest. Unreal Engine 5 tovert de Peruaanse jungle om tot een dichtbegroeide, mistige omgeving waar je zo doorheen wil blijven dwalen. De vervallen tempels, het groen dat door elke kier kruipt en het water dat overal stroomt geven de remake precies de juiste avontuurlijke sfeer.
Puzzelen als vanouds
De kern van de demo draait om een klassieke tandwielpuzzel. Om de waterval om te leiden moet Lara twee ontbrekende tandwielen opsporen en terugbrengen naar een eeuwenoud mechanisme. Dat klinkt simpel, maar de zoektocht voert je door een kleine sandbox vol klimwanden, onderwatergrotten en verborgen doorgangen.
Wie van het pad afdwaalt, wordt beloond met artefacten die de lore van de verdwenen beschaving uitdiepen, plus zogenaamde Teeth die je kunt omzetten in skill points. De bijbehorende skill tree zat helaas nog op slot, dus hoe je Lara precies kunt uitbouwen blijft voorlopig gissen.
Het belangrijkste nieuwe stuk gereedschap is de grappling hook die Lara vanuit haar pols afvuurt. Dat ding is verrassend veelzijdig: Lara slingert ermee over kolkende rivieren, trekt losse balken uit vastgelopen mechanismen en sleept tandwielen door het water naar hun plek. Daarnaast beschikt Lara over een scanner waarmee je de omgeving kunt aftasten op interactieve objecten en geheimen. Samen geven die tools de oude puzzelformule net genoeg eigentijdse souplesse, zonder dat het ooit aanvoelt alsof de game je bij het handje neemt.
Al moeten we daar wel een kanttekening bij plaatsen. De bewegwijzering kan namelijk een stuk beter. Klimbare randen zijn gemarkeerd met subtiele witte vegen die in de drukke jungle nauwelijks opvallen, waardoor je al snel als een kip zonder kop rondloopt op zoek naar de juiste route. Eén platformsectie stuurt je zelfs overtuigend de verkeerde kant op, waarna een duik in de rivier de enige weg terug naar het begin is. Het is een mooi bewijs van waarom gele verf zo’n hardnekkige designtrend is geworden, hoe vaak gamers er ook over klagen.
Zweven als Princess Peach
Wie het origineel recent nog heeft opgestart, weet dat Lara anno 1996 stuurde als een mammoettanker. Die houterigheid is verleden tijd, maar de nieuwe besturing kent zo haar eigen eigenaardigheden. Deze Lara is licht, lenig en bijna zweverig, met een sprong die zo lang in de lucht blijft hangen dat het lijkt alsof de zwaartekracht in Peru op vakantie is. Het doet eerder denken aan Princess Peach in Super Smash Bros. dan aan de plakkerige precisie van Nathan Drake.
In het begin wringt dat. De realistische graphics scheppen de verwachting van gewichtige, geloofwaardige bewegingen, terwijl Lara juist arcade-achtig door het beeld fladdert. Toch valt het kwartje al snel: deze aanpak knipoogt naar het vrijere old-school platformgevoel van vroeger. Zodra de timing eenmaal in de vingers zit, krijgen de salto’s, koprollen en de altijd elegante zwanenduik weer die typische Tomb Raider-flair. Of de springfysica tegen de release nog wordt aangescherpt valt te bezien, maar volledig kapot is het zeker niet. Het is vooral anders dan je op basis van de beelden zou verwachten.
Dino’s met veren
Na het oplossen van de waterpuzzel opende de demo de jacht. Een groep velociraptors, naar recente wetenschappelijke inzichten voorzien van veren, zag in Lara een makkelijke maaltijd. Mooi moment om de iconische dual pistols te trekken, die gelukkig nog altijd oneindige munitie hebben en fantastisch klinken. Het richten voelt vlot en de raptors kondigen hun aanvallen duidelijk aan: een beest dat rechtop gaat staan, maakt zich op voor een charge, terwijl een gehurkte houding een sprong verraadt. Lezen, ontwijken, schieten. Simpel, maar verslavend.
De grote ster van het gevechtssysteem is het nieuwe Focus-mechanisme. Door op het juiste moment te ontwijken en acrobatisch door gevechten te dansen, vult zich een meter met maximaal drie ladingen. Activeer er één met de rechterbumper en Lara schroeft zichzelf in slow motion de lucht in, waarna je in alle rust een magazijn kunt leegschieten op je belagers. Het is gejat uit Max Payne en daar is helemaal niets mis mee, want het ziet er geweldig uit en geeft het ouderwetse geknal net het eigenwijze randje dat het nodig had.
Slim is ook dat de game grenzen stelt. Na drie ontwijkrollen op rij volgt een korte verplichte pauze en het herladen duurt nét lang genoeg om je even kwetsbaar te voelen. Daardoor blijft combat een kwestie van timing en positionering in plaats van paniekerig knoppen rammen.
Rennen voor je leven
Geen Tomb Raider zonder T. rex, en ook in Legacy of Atlantis komt het gevaarte het feestje verstoren. De confrontatie is volledig op de schop gegaan: in plaats van een simpele schietpartij krijg je nu een cinematische achtervolging door de jungle, waarin Lara glijdend, slingerend en klauterend uit de buurt van die enorme bek probeert te blijven. Inclusief een vette slow motion-slide tussen de poten van het beest door en een kort stukje waarin je richting de camera rent, als knipoog naar de Crash Bandicoot-levels van weleer.
Helemaal vlekkeloos verloopt dat overigens niet. De overgang van tussenfilmpje naar gameplay is zo abrupt dat menig eerste poging meteen tussen de kaken van de T. rex eindigt, simpelweg omdat je niet doorhebt dat je zelf alweer aan de knoppen zit. In combinatie met Lara’s lange hangtijd in de lucht wordt de vlucht zo een setpiece die je waarschijnlijk vaker overdoet dan de bedoeling kan zijn. Spektakel is het zeker, maar de fijnslijperij ontbreekt nog.
Technisch rapport
En daarmee komen we bij het eerlijke verhaal: deze build had de release van 2026 nooit gehaald, en het is maar goed dat Amazon en Crystal Dynamics de game naar februari 2027 hebben verschoven. De demo draaide op een stevige PC met keuze uit muis en toetsenbord of een controller, en zelfs op die hardware doken er haperingen in de framerate op.
Vervelender zijn de collision-problemen, waaronder momenten waarop Lara weigert uit een poel water te klimmen. Stuk voor stuk zaken die in acht maanden prima te verhelpen zijn, maar ze onderstrepen wel dat hier nog werk aan de winkel is.
Tomb Raider: Legacy of Atlantis verschijnt 12 februari 2027 op PC, PlayStation 5, Xbox Series X/S en Nintendo Switch 2.
