Preview | Assassin’s Creed Black Flag Resynced – Dertien jaar geleden zette Ubisoft met Assassin’s Creed IV: Black Flag de hele serie op zijn kop door de capuchon in te ruilen voor het ruime sop. Voor een flink deel van de fans bleef die piratentrip de absolute top van de franchise, en juist daarom is Black Flag Resynced zo’n logische en tegelijk risicovolle keuze.
Dit is namelijk geen snelle remaster, maar een complete remake, opgebouwd in dezelfde engine die vorig jaar Assassin’s Creed Shadows aandreef. Op basis van de eerste hands-on sessies tekent zich een beeld af van een game die het origineel met respect behandelt, maar genoeg durft te sleutelen om als nieuw te voelen.
Opnieuw geteerd en gelakt
Het verschil zit hem meteen in de basis. Ubisoft Singapore, dezelfde studio die achter Skull and Bones zat en ooit aan de originele Black Flag meewerkte, heeft de game van de grond af aan opnieuw opgebouwd in de nieuwste Anvil-engine. Geen oude code, geen opgepoetste textures uit 2013, maar nieuwe assets, nieuwe animaties en alle watertechnologie die de studio sinds Skull and Bones in huis heeft.
Dat zie je. Waar het origineel vaak in een sepiabruine waas gehuld was, baadt de Caribische Zee nu in kleur. De begroeiing is groener, het water dieper en levendiger, en het licht valt op een manier over de gezichten van personages die je in tussenfilmpjes pas echt opvalt. Edward Kenway, opnieuw ingesproken door Matt Ryan, ziet er voor het eerst uit als een echt mens in plaats van een glimmende etalagepop.
Tegelijk is niet alles even glad. Sommige textures poppen zichtbaar in wanneer een cutscene overgaat in gameplay, en de naadloze open wereld heeft de neiging om eilanden en schepen als het ware uit de oceaan omhoog te laten rijzen zodra je dichterbij komt. Charmant of storend, daar zullen de meningen over verschillen.
Vlot door de touwen, stil aan dek
De grote kunst van Resynced is dat het bestaande systemen vervangt door modernere varianten zonder dat je het gevoel krijgt een ander spel te spelen. Parkour leunt op de soepele, één-knops-aanpak uit Shadows, met de mogelijkheid om geavanceerde back ejects voor de liefhebbers via een aparte optie aan te zetten. In de praktijk klimt Kenway sneller en vloeiender dan voorheen, al blijft de oude AC-kwaal bestaan dat het spel af en toe net de verkeerde richting kiest of je tegen een muur laat krabbelen.
Stealth heeft de grootste opfrisbeurt gekregen. Eindelijk heeft Kenway een echte crouch-knop, in plaats van het automatische hurken in struiken uit de 2013-versie. Daar bovenop komt een systeem dat rekening houdt met weer en tijdstip: regen dempt het geluid van je voetstappen en duisternis houdt je uit het zicht.
De meest welkome ingreep zit in de beruchte achtervolgingsmissies. Waar je vroeger helemaal opnieuw mocht beginnen zodra een doelwit je doorhad, kun je nu uit de bocht vliegen en alsnog verder. Loopt het uit de hand, dan reken je gewoon af met de bewakers die op je afkomen en pluk je de benodigde informatie van hun lijf. Minder elegant, maar oneindig veel prettiger dan een harde fail.
Sabels, pistolen en rope darts
Combat is het onderdeel waar Resynced het meest van koers verandert, en meteen ook het meest verdeeldheid zal zaaien. De nadruk ligt nu op timing en ritme: je breekt de verdediging van een tegenstander af met zware klappen, een schot uit je pistool of een goed getimede parry, om vervolgens met een finisher af te rekenen. Een perfecte parry zet je direct in een takedown, en die kun je aan elkaar rijgen.
Vijanden passen zich bovendien aan. Blijf je dezelfde aanval spammen, dan gaan hun maten die beter blokkeren, waardoor je gedwongen wordt te variëren tussen schoppen, beenvegen, dodges en de rope dart die tegenstanders naar je toe sleurt. Dat laatste wapen, in het origineel pas tegen het einde beschikbaar, zit nu al vroeg in je arsenaal.
Belangrijk om te weten: dit is nadrukkelijk geen RPG. Geen gear scores, geen damage numbers, geen levels die je voortgang afgrendelen. Resynced kiest voor de action-adventure-wortels van de serie, en dat past Kenway als een handschoen. Hoe goed het systeem in de praktijk werkt, daar lopen de eerste indrukken nog uiteen. De een noemt het slicker en directer, de ander vond de combat in de previewbuild juist houterig en lastig in te schatten, mede door de nodige technische ruis.
Kanonnen boven, schatten eronder
Gelukkig is het beste van Black Flag grotendeels met rust gelaten. De naval combat voelt nog altijd als vanouds, met dat heerlijke samenspel van wendbare schepen, brullende kanonnen en zeemansliederen die over het dek schallen. Nieuw zijn de alternatieve vuurmodi voor elk wapen aan boord, van snelvuur tot dubbele broadsides, die net wat meer diepgang geven zonder de boel te overladen.
Onder water valt ook winst te boeken. Waar je vroeger alleen op specifieke plekken kon duiken, mag je nu vrijwel overal de zee in om naar wrakken en schatten te zoeken, terwijl haaien om je heen cirkelen. Het is een idee dat de ontwikkelaars destijds al hadden bedacht maar nooit afkregen, en dat nu alsnog zijn weg vindt.
Een mooi voorbeeld van slim uitgebreid design is de missie rond de diving bell. In de oorspronkelijke game moest je simpelweg genoeg goud sparen om er een te kopen. In Resynced kun je dat nog steeds doen, maar je kunt ook samen met Adéwalé een vijandelijk kamp infiltreren om er eentje te stelen. Een complete extra missie waar voorheen alleen een muur van goud stond.
Nieuwe maten, een laatste reis
Aan inhoud geen gebrek. Ubisoft Singapore voegt zo’n zes tot zeven uur aan materiaal toe, waaronder rekruteerbare officieren die elk hun eigen verhaal, side missions en scheepsvoordelen meebrengen. Een van hen is Lucy Baldwin, die je ’s nachts uit een gevangenisschip bevrijdt voordat ze zich bij je crew aansluit. Verder zijn er bijgemaakte scènes met onder meer Adéwalé en de Sage, allemaal canon, plus een gloednieuw endgame-hoofdstuk van acht missies.
Niet alles keert terug. De Freedom Cry-uitbreiding ontbreekt, een bewuste keuze om de focus volledig op Edwards reis te houden. Ook de moderne kaderverhaallijn rond Abstergo is geschrapt of sterk teruggebracht, in lijn met wat Shadows eerder deed. Voor wie de befaamde twist van het origineel nog scherp op het netvlies heeft, is dat een opmerkelijke ingreep, en het roept de vraag op hoe het verhaal daar straks omheen manoeuvreert.
Krakende planken onder dek
Niet alles wat is bijgemaakt, oogt even sterk. De heropgenomen openingsscène tussen Edward en Duncan Walpole zit goed in elkaar en geeft het moment meer gewicht, maar verschillende andere verse tussenfilmpjes vallen terug op de stijve, bewegingsarme animatiestijl die je uit de recente Anvil-games kent. Het contrast met de bestaande scènes is soms pijnlijk zichtbaar.
Daarnaast knaagt er iets aan de manier waarop Edward wordt neergezet. In de oorspronkelijke game is hij een egoïstische, op geld beluste schurk die pas laat tot inkeer komt, en juist dat dieptepunt maakt zijn verlossing zo krachtig. In een paar bijgeschreven dialogen lijkt hij ineens uit eigen beweging Templars te willen opjagen voor het goede doel, wat totaal niet bij hem past. Hopelijk gaat het om regels die pas verderop in het verhaal vallen.
Tot slot de techniek. De previewbuilds zaten vol kleine en grotere mankementen, van crashes en zwevende lichamen tot een oceaan die middenin een belangrijke cutscene over het schip heen klotste. Veel daarvan wordt voor de release ongetwijfeld rechtgetrokken, maar bij een remake van een geliefde klassieker mag de lat hoog liggen.
Gunstige wind, ruwe zee
Onder de motorkap toont Black Flag Resynced precies de ambitie die je van een remake mag verwachten: een rijkere wereld, slimmere systemen en genoeg nieuw materiaal om ook veteranen te verleiden. De zorgen zitten in de details, in de losse eindjes van de bijgeschreven verhaalstukken en in een previewbuild die nog flink wat schaafwerk verdient. Of dat allemaal op tijd lukt, weten we pas later, maar de basis oogt veelbelovend.
Assassin’s Creed Black Flag Resynced verschijnt op 9 juli 2026 voor PlayStation 5, Xbox Series S|X en pc.
