Review | Solarpunk – Cozy survival is inmiddels een genre op zich, en het Duitse Cyberwave gooit met Solarpunk een eigen duit in het zakje. Met een team van slechts twee personen bouwde de studio een wereld van zwevende eilanden, waar je farmt, bouwt en met een luchtschip de wolken in trekt. Geen vijanden, geen gevaar, geen stress. Dat klinkt als balsem voor de ziel, maar na ruim twintig uur in de lucht weten we ook: rust is fijn, totdat het verveling wordt.
Wakker worden boven de wolken
Solarpunk begint zoals zoveel survivalgames: je wordt wakker op een onbekende plek met een vrijwel leeg inventaris. Het verschil zit hem in de locatie, want je startgebied is een eiland dat vrij in de lucht zweeft, omringd door tientallen andere eilandjes aan de horizon. Een verhaal is er niet. Het wrak van een neergestort luchtschip suggereert dat je hier niet vrijwillig bent beland, maar verder laat de game alles aan je eigen fantasie over.
Dat is een bewuste keuze van Cyberwave, en daar valt iets voor te zeggen. Toch hadden wij graag iets meer context gehad. Een dagboek hier, een ruïne met een verhaaltje daar; het had de wereld net wat meer ziel gegeven. Nu voelt de setting vooral als decor. Prachtig decor weliswaar, met cel-shaded eilanden die baden in warm zonlicht, maar wel eentje waar je vrij snel doorheen prikt. De robots die je onderweg tegenkomt fungeren puur als wandelende winkeltjes en hebben verder geen persoonlijkheid of achtergrond.
Het tutorial is kort en laat je daarna volledig los. Voor doorgewinterde genreliefhebbers is dat geen probleem, want de basis voelt meteen vertrouwd: takken en stenen rapen, gereedschap maken, bomen omhakken en een eerste onderkomen in elkaar timmeren. Wie minder bagage meeneemt uit games als Minecraft of Valheim, zal regelmatig moeten gokken hoe systemen werken. Dat sommige recepten verstopt zitten achter piepkleine tooltips helpt daar niet bij.
Boer zoekt zon
De kern van Solarpunk draait om landbouw. Vrijwel direct leer je dat frambozen je beste vriend zijn, omdat ze zowel honger als dorst stillen. Daarna breidt je boerderij gestaag uit met nieuwe gewassen, kippen, varkens en zelfs bijenkorven. Slachten is er niet bij, want dit is een vredelievende wereld waarin mens, dier en natuur in harmonie samenleven. Dat thema zit ook verweven in de techniek: je energie haal je uit zonnepanelen, windturbines en regenwater, en gekapte bomen vervang je netjes door nieuwe aanplant.
Die nadruk op duurzaamheid is meer dan een sausje. Het weersysteem heeft directe invloed op je stroomvoorziening: bij onweer staan je zonnepanelen stil terwijl je windturbines overuren draaien, en op een windstille zomerdag is het precies andersom. Wie slim is, diversifieert dus zijn energiebronnen en bouwt accu’s om overschotten op te slaan. Het is een verrassend leerzaam systeem dat stiekem een lesje meegeeft dat ook buiten de game niet zou misstaan.
De automatisering is het punt waarop Solarpunk zich onderscheidt van de gemiddelde cozy farmer. Handmatig gieten maakt plaats voor sprinklers, je pikhouweel ruilt je in voor boren op zonne-energie, en uiteindelijk vliegen drones je grondstoffen van eiland naar eiland. Vooral het moment waarop je sensoren koppelt die je sprinklers automatisch uitschakelen als het regent, geeft dat heerlijke Factorio-gevoel in zakformaat. Verwacht alleen geen diepgaande fabriekssimulatie, want daarvoor blijven de systemen te bescheiden. Bovendien vreet al die techniek grondstoffen en brandstof, waardoor automatisering soms meer werk oplevert dan het bespaart. Je bent dan geen boer meer, maar oppasser van een stel generatoren.
Luchtschip ahoi
Het luchtschip is zonder twijfel de ster van de show. Vanuit het wrak op je starteiland sprokkel je de onderdelen bij elkaar voor je eigen zeppelin, en het moment waarop je voor het eerst opstijgt, blijft magisch. Rustig tussen de eilanden door zweven terwijl de zon ondergaat, is precies het soort onthaasting waar dit genre voor bedoeld is.
Tegelijk vraagt het vliegen meer aandacht dan je zou verwachten. Landen luistert nauw, en wie te enthousiast een eiland nadert, ramt zijn schip aan gort. De besturing went bovendien langzaam, zeker met muis en toetsenbord. Dat past bij het bedachtzame tempo van de game, maar frustreert wanneer je voor de zoveelste keer je doel voorbij drijft omdat de draaicirkel van je schip die van een olietanker evenaart.
De eilanden zelf zijn het zwakke punt van de verkenning. Van een afstand zien ze er stuk voor stuk uitnodigend uit, maar van dichtbij blijken de meeste weinig meer dan grondstofdepots. Elk eiland herbergt zijn eigen mineraal, dus voor ijzer, koper en kwarts vlieg je continu heen en weer. Omdat je basis verhuizen weinig oplevert, ontaardt het middenstuk van de game in pendeldienst spelen tussen je thuiseiland en de rest van de archipel. Drones nemen dat werk later deels over, maar tegen die tijd heb je het meeste al gezien. Met slechts twee biomen en een speelduur van zo’n twintig uur, waar Cyberwave overigens eerlijk over communiceert, raakt de verwondering er vroeg uit.
Survival met een knipoog
Laten we eerlijk zijn: het label survival is hier vooral marketing. Honger en dorst zijn de enige meters die je in de gaten houdt, en met een veldje frambozen en een regenton ben je daar binnen het eerste uur klaar mee. Doodgaan kan, maar de straf stelt weinig voor. Je wordt wakker op je eiland, wandelt terug naar je spullen en gaat verder alsof er niets gebeurd is.
Het enige echte gevaar komt uit de lucht. Tijdens onweersbuien kunnen blikseminslagen je personage en je gewassen raken, en dat zorgt voor de zeldzame momenten waarop Solarpunk spanning kent. Het geluid van naderende donder terwijl je halsoverkop naar je huis rent, is oprecht sfeervol. Wie zelfs dat te veel vindt, kan in de soft-modus bliksemschade volledig uitschakelen.
Het gebrek aan druk is een tweesnijdend zwaard. Enerzijds geeft het een bevrijdend gevoel dat niemand je opjaagt en niets je bedreigt. Anderzijds ondergraaft het elke motivatie om door te spelen zodra de nieuwigheid eraf is. Veel recepten vereisen bovendien wachten: op groeiende gewassen, op smeltende ovens, op vollopende meters. Zonder bedreigingen om je bezig te houden, sta je geregeld letterlijk te niksen tot een timer afloopt. In co-op met maximaal vier spelers is dat een stuk draaglijker, al is het onbegrijpelijk dat je niet samen op één luchtschip kunt. Ieder zijn eigen dok en zeppelin bouwen voelt als onnodige dubbele moeite voor een game die samenwerking juist hoog in het vaandel heeft.
Technisch rapport
Grafisch is Solarpunk een prima verzorgde indie. De cel-shaded stijl oogt fris en kleurrijk, de weerseffecten mogen er zijn en de soundtrack kabbelt aangenaam op de achtergrond zonder ooit te storen. Individuele objecten en personagemodellen zijn een stuk eenvoudiger en missen detail, waardoor de wereld op screenshots beter scoort dan in beweging. Op onze pc draaide de game vlekkeloos, wat gezien de bescheiden systeemeisen (een GTX 1660 volstaat) ook mocht.
Minder fraai zijn de bugs. Wij vielen meer dan eens dwars door de wereld een eindeloze leegte in, waarna alleen het herladen van een save uitkomst bood. Ook dieren hebben de vervelende gewoonte om vast te raken achter rotsen of op veranda’s, waarna ze hun voer niet meer bereiken en geen grondstoffen meer opleveren. Daarnaast ontbreken basale opties als een pauzeknop in solo-spel, en kun je gebouwde meubels buiten werkbanken en je bed om nergens voor gebruiken. Niets hiervan is gamebreaking, maar samen schuren ze het plezier merkbaar af.
Gespeeld op: PC. Ook beschikbaar op: PlayStation 5, Xbox Series X|S en Nintendo Switch 2. Prijs: 22,99 euro.