Review | NBA The Run – Het is lang geleden dat we een volbloed arcadebasketbalgame in handen kregen. De NBA Street-serie ligt al meer dan vijftien jaar in een diepe slaap, en buiten de halfslachtige NBA Playgrounds-games en de streetmodi in NBA 2K was er weinig te beleven voor liefhebbers van overdreven dunks en gebroken enkels op het asfalt. NBA The Run van debutant Play by Play Studios, opgericht door veteranen die destijds aan NBA Street werkten, belooft dat gouden tijdperk nieuw leven in te blazen. Met 3v3-wedstrijden, een handvol herkenbare NBA-sterren en een toernooiformaat dat het een battle royale noemt, gooit het team de bal hoog op. Maar komt die ook door het netje?
Playground zonder uitweg
Het eerste wat opvalt zodra je NBA The Run opstart, is hoe weinig er te kiezen valt. Er zijn drie modi: Knockout Squads, Knockout Solos en Knockout Friends. In Squads word je gekoppeld aan twee andere spelers en bestuur je ieder één basketballer. In Solos heb je je drietal volledig zelf in de hand en neem je het op tegen een tegenstander die hetzelfde doet. Knockout Friends is een privétoernooi voor maximaal 48 spelers, leuk voor als je een vriendengroep hebt die groot genoeg is om er een avond mee te vullen.
Alle drie de modi draaien om hetzelfde eliminatietoernooi van vier rondes. Winnen? Door naar de volgende. Verliezen? Opnieuw in de rij. Een compleet toernooi duurt zo’n tien tot vijftien minuten, wat lekker laagdrempelig is. Het probleem zit hem in wat er níét is: losse wedstrijden spelen kan niet. Wil je gewoon even snel een potje ballen, dan moet je je door het hele toernooiformat worstelen. Voor een game die draait om snelle, korte wedstrijden voelt die verplichting merkwaardig rigide.
Een singleplayermodus ontbreekt volledig. Er is een trainingsmodus waarin je in je eentje wat kunt oefenen, maar dat is het. Geen verhaalcampagne, geen carrièremodus, geen mogelijkheid om offline tegen de computer te spelen. Voor wie opgroeide met de story campaigns van NBA Street Vol. 2 voelt dat als een gemiste kans. De game heeft originele streetballers als Shen Tong en El Gigante met elk een eigen achtergrondverhaal, maar je doet er in de praktijk niets mee. Het zijn namen op een selectiescherm, meer niet.
Enkels breken op asfalt
Op het veld zelf klopt het plaatje een stuk beter. NBA The Run speelt lekker direct en je hebt de basisbesturing binnen een paar minuten onder de knie, al helpt het dat er geen tutorial is en je zelf moet uitvogelen wat de knoppen doen. Met de rechter stick voer je dribbeltrucs uit die verdedigers op hun achterste laten belanden, compleet met dat heerlijke geluid van krakende enkels. Dunks zijn overdreven en spectaculair, en met alley-oops en terugkaatsers via het bord haal je het soort acties uit dat je in NBA 2K nooit voor elkaar krijgt.
Elke speler heeft duidelijk onderscheidende stats. Stephen Curry is dodelijk van achter de driepuntslijn maar mist de lengte om in het verkeer tot scoren te komen. Victor Wembanyama domineert onder de ring maar is minder wendbaar. LeBron James is de allrounder die overal uit de voeten kan. Die verschillen dwingen je om bewust een team samen te stellen in plaats van blind drie favorieten te kiezen, en dat werkt verrassend goed.
Vul je de In the Zone-meter door goed te scoren en te verdedigen, dan ontgrendel je tijdelijk een superkracht die per speler verschilt. Curry schiet nog verder, Kyrie Irving breekt nog makkelijker enkels. Het systeem is simpeler dan de Gamebreakers uit NBA Street, maar past beter bij het competitieve karakter van de game. Waar je in NBA Street een onhoudbaar schot afvuurde en de bal in slow motion door de ring zag gaan, is In the Zone eerder een tactisch voordeel dat je op het juiste moment moet inzetten.
De gameplay voelt in de kern solide, maar na een stuk of twintig toernooien begint de herhaling op te spelen. Vooral in Solos, waar je alles zelf in de hand hebt, ontstaan snel voorspelbare patronen: wie de beste strategie kent, wint simpelweg. Squads is wat dat betreft dankbaarder, omdat je moet inspelen op wat je willekeurige teamgenoten doen.
Helaas is er geen voice chat, dus samenwerken blijft beperkt tot hopen dat die ene wildeman toch nog een keer de bal afgeeft. Het repertoire aan situaties is beperkt. Zonder blokken, echte botsingen of doordachte speelpatronen komt het neer op dribbelen, scoren of verdedigen, en dat keer op keer. Het is alsof je favoriete snack heerlijk smaakt bij de eerste hap, maar je na het tiende zakje toch even genoeg hebt.
Roulette houdt het fris
Wat NBA The Run slim doet, is het toevoegen van willekeurige regelwijzigingen per wedstrijd. Voor elke ronde draait er een roulettewiel dat bepaalt onder welke condities je speelt. Soms zijn dunks drie punten waard en driepunters maar één. Soms win je bij zeven punten in plaats van eenentwintig. Die variatie dwingt je om je speelstijl aan te passen en voorkomt dat je eindeloos dezelfde strategie herhaalt.
Heb je een team vol schutters samengesteld en rolt de roulette een modus waarin alleen dunks echt punten opleveren? Pech gehad. Die onvoorspelbaarheid werkt verfrissend en zorgt ervoor dat je breed moet bouwen in plaats van op één truc te leunen. Het is het beste idee in de hele game en het verdient absoluut uitbreiding in toekomstige updates.
Tegelijkertijd legt dit systeem ook een zwakte bloot. Omdat de roulette willekeurig is, kun je regelmatig dezelfde modi achter elkaar krijgen. Tijdens een avondsessie speelde ik vier toernooien op rij waarin driepunters nauwelijks meetelden, wat met mijn schutterstrio behoorlijk frustrerend was. Meer variatie in het aanbod aan regelsets zou welkom zijn, want het fundament is er absoluut.
Wereldwijde courts, lokale sfeer
De basketbalvelden in NBA The Run barsten van het karakter. Van het legendarische Rucker Park in New York tot Venice Beach in Californië, en van de Dongdan Courts in Beijing tot The Tenement in de Filipijnen: elk veld voelt als een eigen wereld. In de achtergronden ontdek je steeds nieuwe details, van kinderen die langs de lijn meekijken tot wasgoed dat aan balkons wappert. Het is duidelijk dat het team met liefde naar deze plekken heeft gekeken.
De cel-shaded stijl doet precies wat het moet doen. De karikatuurachtige versies van NBA-spelers zijn herkenbaar en boordevol persoonlijkheid, tot aan hun unieke schotvorm toe. Curry’s elegante release, LaMelo Balls onorthodoxe worp: het zit er allemaal in. Visueel zit NBA The Run dicht bij wat NBA Street ooit deed, maar dan met de scherpte en kleurenpracht die je in 2026 verwacht.
Commentator Bobbito Garcia, bekend van de originele NBA Street, keert terug en geeft het geheel een relaxte, authentieke sfeer. Zijn teksten zijn gevarieerd genoeg om de eerste uren plezierig door te komen, al merk je na verloop van tijd dat bepaalde uitspraken terugkeren. De muziek daarentegen is weinig memorabel. Waar NBA Street destijds een soundtrack had die je op je mp3-speler zette, is de muzikale begeleiding hier generiek en inwisselbaar. Voor een game die straatcultuur ademt, is dat een opvallend gemis.
Grinden zonder portemonnee
Positief is dat NBA The Run volledig vrij is van microtransacties. Alles wat je ontgrendelt, van nieuwe dunks tot retrojerseys en banners, verdien je met CRED, de in-game valuta die je bij elk toernooi opstrijkt. In een tijdperk waarin vrijwel elke live-servicegame je portemonnee wil leegtrekken is dat een verademing.
Keerzijde is dat de grind behoorlijk taai kan zijn. Nieuwe spullen kosten flink wat CRED en het duurt een poos voordat je genoeg bij elkaar hebt gesprokkeld voor de leukere unlocks. De selectie van ruim dertig NBA-sterren is vanaf het begin beschikbaar, maar de streetlegends en alternatieve versies van spelers zitten achter slot en grendel. Het ontbreken van legendarische spelers uit het verleden van de NBA is bovendien jammer. Een potje met Michael Jordan, Allen Iverson of Derrick Rose op Rucker Park: dát zou pas het ultieme straatbasketbalgevoel zijn.
Technisch netjes
Technisch draait NBA The Run zonder problemen. Op pc loopt de game soepel op 60 fps en hogere framerates worden ondersteund. Met een installatiegrootte van zo’n 8 GB en bescheiden systeemeisen is het een game die op vrijwel elke redelijke configuratie draait, wat past bij het arcadekarakter. Dankzij rollback netcode is de online-ervaring stabiel, met nauwelijks merkbare vertraging.
In tientallen toernooien heb ik slechts een enkele keer een hapering opgemerkt, en wedstrijden vinden snel hun spelers. Af en toe teleporteert de bal even zichtbaar naar een andere positie, maar dat valt in de praktijk nauwelijks op door het toch al chaotische tempo.
Gespeeld op: pc. Ook beschikbaar op: PlayStation 5, Xbox Series X|S.
