Review | Deer & Boy – De Franse studio Lifeline Games zet met hun debuuttitel meteen hoog in. Deer & Boy is een cinematische puzzelplatformer zonder één regel dialoog, over een weggelopen jongen en een verweesd hertje die samen door een steeds grimmiger wordende wereld trekken. Het is een formule die we kennen van games als Limbo, Inside en Planet of Lana, maar Lifeline probeert er een eigen draai aan te geven met een groeiend dier als metafoor voor veerkracht. Dat lukt verrassend goed, al struikelt de game af en toe over de ambities die ze zichzelf stelt.
Een stille vertelling
Het verhaal begint zonder omhaal. Een naamloze jongen klimt ’s nachts uit zijn raam en rent de straat op. Waarom hij wegloopt wordt niet meteen duidelijk, maar de aanwijzingen druppelen binnen via de omgeving: een herdenkingsplek vol kaarsen, een gezin dat hij door het raam van een wegrestaurant ziet zitten eten. Er hangt verdriet om deze knul heen als een natte jas, en wanneer hij kort daarna een pasgeboren hertje vindt dat op brute wijze zijn moeder verliest, herkennen de twee iets in elkaar. Vanaf dat moment trekken ze samen op.
Het meest opvallende aan Deer & Boy is dat er geen woord wordt gesproken of geschreven. Geen dialoog, geen tekstballonnen, geen tutorial-popups. Alles wordt verteld via animaties, camerawerk en muziek. Dat is op zich niet uniek binnen het genre, maar waar veel vergelijkbare games kiezen voor abstracte, bijna dromerige verhaallijnen, probeert Lifeline Games een concreet en herkenbaar verhaal over rouw te vertellen. Dat is een stuk lastiger zonder woorden, en het is knap dat het grotendeels lukt. De emotionele hoogtepunten komen hard binnen, juist omdat je zelf de puzzelstukjes in elkaar moet passen.
Toch is het een tweesnijdend zwaard. In het eerste deel van de game bleef ik met vragen zitten over wat er nu precies aan de hand was. De metaforische laag is soms zo dik dat het onduidelijk wordt wat er echt gebeurt en wat verbeelding is. Wie zich daar overheen zet, wordt beloond met een ontknoping die alles op zijn plek laat vallen, maar het had geholpen als de broodkruimels onderweg wat groter waren geweest.
Klein hertje, groot hart
De kern van de gameplay draait om de samenwerking tussen de jongen en het hert. In het begin is het beestje piepklein en draag je het in je rugzak, wat je sprongen zwaarder maakt maar ook nuttig is om voorwerpen te verzwaren. Naarmate het verhaal vordert groeit het hertje, letterlijk en figuurlijk, en verandert de dynamiek mee. Waar je eerst nog de beschermer bent, wordt het dier gaandeweg een gelijkwaardige partner die je uit de brand helpt.
Die groei is slim verweven met zowel het verhaal als de gameplay. Het hert ontwikkelt een bovennatuurlijke kracht: een blauw licht dat de mysterieuze duisternis kan terugdringen die de wereld langzaam overspoelt. In het begin heeft het je hulp nodig om die kracht te gebruiken en moet het daarna bijkomen, maar later kan het zelfstandig grotere gebieden zuiveren. Het is een elegante manier om de groeiende band tussen de twee personages voelbaar te maken in wat je als speler daadwerkelijk doet. Waar die kracht begint als een kwetsbaar vonkje, groeit het uit tot iets dat werkelijk indrukwekkend aanvoelt in de laatste hoofdstukken.
Het enige nadeel van die groei is dat het grotere hert soms wat onhandig aanvoelt in de meer verticale secties. Commando’s geven werkt prima in open gebieden, maar in krappe ruimtes reageert het dier af en toe trager dan je zou willen. Geen ramp, maar het haalt je net even uit de flow op momenten dat je er juist helemaal in wilt zitten.
Bekende puzzels, nieuwe verpakking
De puzzels in Deer & Boy zijn overwegend vertrouwd terrein: dozen schuiven, schakelaars activeren, objecten naar de juiste plek verplaatsen. Daar is op zich niets mis mee, zeker niet omdat de game slim varieert door stealth-secties, achtervolgingsscènes en momenten waarop je het hert moet aansturen. Het probleem is dat de uitdaging zelden boven basisniveau uitkomt. Wie ervaring heeft met het genre zal de oplossing bijna altijd sneller zien dan de game verwacht.
Wat wel voor verwarring kan zorgen is het gebruik van de achtergrond als speelbaar vlak. Op bepaalde momenten kun je een laag naar voren of naar achteren bewegen, maar de game maakt niet altijd even helder wanneer dat kan. Een richel die toegang geeft tot de achtergrond valt soms weg tegen de omgeving, waardoor je vastloopt terwijl de oplossing letterlijk voor je neus staat. Het zijn kleine frustraties die de vaart eruit halen, vooral jammer in een game die verder zo lekker doorstroomt.
De stealthsecties verdienen een aparte vermelding. Het idee is prima: je sluipt langs vijanden, gebruikt het hert als afleiding en timet je bewegingen. In de praktijk zijn de vensters om ongemerkt door te glippen soms wat krap, wat leidt tot trial-and-error waar het genre eigenlijk gebaat is bij een gevoel van vloeiendheid. Gelukkig zijn deze momenten niet overheersend en worden ze afgewisseld met achtervolgingssequenties die wél lekker aanvoelen en het tempo flink opschroeven.
Een schilderij in beweging
Visueel is Deer & Boy ronduit prachtig. De schilderachtige 3D-omgevingen wisselen moeiteloos tussen het vertrouwde en het surrealistische. Zonovergoten bossen gaan over in industriële treinstations, beklemmende grotten en met sneeuw bedekte landschappen, allemaal met een oog voor detail dat je geregeld even laat stilstaan om rond te kijken. Er is geen HUD te bekennen; alle informatie komt via visuele hints, zoals het oplichtende gewei van het hert dat aangeeft wanneer zijn kracht weer beschikbaar is.
De animaties verdienen een bijzonder compliment. Het zijn de kleine momenten die blijven hangen: het hertje dat zijn kop op de schouder van de jongen legt terwijl ze op een rijdende goederenwagon zitten, samen door hoog gras rennen terwijl vuurvliegjes opfladderen, of de manier waarop de jongen voortdurend achterom kijkt om te checken of zijn maatje nog volgt. Deze tussenfilmpjes zijn niet alleen ontroerend, maar worden ook slim ingezet om het hert tussen secties te laten groeien, een handige truc die het tempo ten goede komt.
De late-game omgevingen grenzen aan het magische. Zonder te veel te verklappen: de laatste hoofdstukken tillen de visuele ambities naar een niveau dat doet denken aan het beste van Pixar, met gloeiende kleuren en een schaal die je niet verwacht van zo’n bescheiden productie.
Muziek die het verhaal draagt
Zonder dialoog rust er enorm veel op de schouders van de soundtrack en het geluidsontwerp, en die verantwoordelijkheid wordt met verve gedragen. De muziek is opgenomen met echte instrumenten, met een prominente rol voor strijkers, houtblazers en piano. Het resultaat is een zachte, melancholische ondertoon die door vrijwel het hele avontuur sluimert. Tijdens intensievere momenten zwelt de score aan met donderende drums en een vol orkest dat de haren in je nek overeind zet.
Wat me het meest bijbleef is het geluidsontwerp in de stillere momenten. Het breekbare geblaat van het hertje, het gekreun van inspanning wanneer de jongen ergens op klimt, een onverwachte lach wanneer ze samen iets grappigs meemaken. Zonder woorden worden deze geluiden de taal van het spel, en ze werken verbluffend goed. Het is precies het soort subtiliteit dat in een drukkere game verloren zou gaan, maar hier, in de stilte, wordt het de lijm die alles bij elkaar houdt.
Onder de motorkap
Technisch draait Deer & Boy soepel. Op PC met een controller, de aanbevolen manier om te spelen, liep alles zonder noemenswaardige haperingen. De laadtijden zijn kort en de overgangen tussen gebieden verlopen naadloos, wat bijdraagt aan het filmische gevoel dat de game nastreeft. Met een speelduur van zo’n vijf tot zes uur is het precies lang genoeg om zijn verhaal te vertellen zonder te verzanden.
Gespeeld op: PC (Steam). Ook beschikbaar op: PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch.