Review | Rhythm Heaven Groove – Het is ruim tien jaar geleden dat we voor het laatst een Rhythm Heaven-game in handen hadden. Megamix op de 3DS was het laatst bekende teken van leven, en sindsdien leek Nintendo de franchise stilletjes in de kast te hebben gezet. Nu, als een van de allerlaatste first-party releases voor de originele Switch, keert de serie terug met Rhythm Heaven Groove. Met meer dan 80 singleplayer-minigames, een handvol multiplayer-modi en zelfs een compleet RPG-achtig avontuur erbij, is dit pakket op papier omvangrijker dan welke voorganger dan ook. Maar of het ook dezelfde magie weet te vangen, is een andere vraag.
Twee knoppen en een hoop vertrouwen
Het basisrecept van Rhythm Heaven Groove is hetzelfde als altijd en bedrieglijk simpel. Je speelt korte minigames waarin je op het juiste moment op een of twee knoppen drukt, synchroon met de muziek. Dat klinkt als iets wat je oma op een verjaardagsfeestje zou kunnen oppakken, en fans van WarioWare: Get It Together! herkennen die insteek. Maar schijn bedriegt.
Waar de meeste ritmegames je overladen met visuele cues, pijltjes en scorebalkjes, gooit Rhythm Heaven Groove dat hele concept overboord. De game wíl dat je naar de muziek luistert, niet naar het scherm kijkt. Sterker nog, bij meerdere minigames worden de visuele aanwijzingen na verloop van tijd bewust verstoord of verborgen. Een gedeelte van het scherm wordt afgedekt, elementen verschuiven, en voor je het weet ben je volledig afhankelijk van je gehoor. Wie zich laat leiden door wat er op het scherm gebeurt in plaats van door het ritme, komt bedrogen uit.
Het resultaat is een game die je daadwerkelijk iets leert. Niet op een saaie, schoolse manier, maar door je te omringen met zoveel charme en absurditeit dat je niet eens doorhebt dat je ritmisch beter wordt. Het ene moment spring je als een rond bolletje door hoepels, het volgende moment sla je blikken plat met een hamer of vang je vliegend fruit door je spierballen op te spannen. Elke minigame heeft zijn eigen karakter, eigen muziekstuk en eigen logica, en ze zijn stuk voor stuk gedenkwaardig op hun eigen bizarre manier.
De moeilijkheidsgraad is daarbij eerlijk maar compromisloos. Een perfecte score behalen vereist het soort precisie dat je normaal van professionele muzikanten verwacht. De game is niet bang om je te laten zakken, en dat voelt nooit oneerlijk. Het voelt eerder als een uitdaging die je wilt aangaan, juist omdat de presentatie zo onweerstaanbaar is.
De remix als hoogtepunt
Na elke vier of vijf minigames opent een zogenaamd Remix-level, en dat is waar Rhythm Heaven Groove echt van de grond komt. Deze remixes combineren de mechanismen van alle voorgaande minigames in een razendsnelle medley met originele muziek. Het ene moment ben je nog een dinosaurus die hartjes uit bloemen bijt, het volgende moment vang je een frisbee als een hondje, en voor je het doorhebt sta je alweer op de trampoline om kikkers de lucht in te lanceren.
De overgangen zijn bruut, de muziek is fenomenaal en de uitvoering vergt intense concentratie. Het zijn de momenten waarop de game al zijn troeven tegelijk uitspeelt, en het werkt als een tierelier. Je moet niet alleen elke individuele minigame beheersen, maar ook razendsnel schakelen tussen compleet verschillende ritmes en bewegingspatronen. Wie hier een perfecte score weet neer te zetten, mag zich met recht trots op de borst kloppen.
Rhythm Heaven Groove valt op door de hoeveelheid content voor zijn prijs. Met ruim 80 minigames voor alleen, waarvan een deel als zwaardere varianten van eerdere levels terugkeert, zit er een enorme hoeveelheid in. Daar komen de remixes bovenop, plus een reeks zogeheten Rhythm Toys. Die laatste zijn speelse extraatjes zoals een drumstel, een sequencer om zelf beats te maken, en een absurd spelletje waarin je schoenen van een schommel lanceert. Het zijn leuke tussendoortjes en een welkome beloning na het verzamelen van medailles.
Samen op de maat
De multiplayer verdient een apart hoofdstuk, want daar heeft Nintendo duidelijk flink in geïnvesteerd. Er zijn meer dan 30 multiplayerminigames beschikbaar, elk ontworpen voor maximaal vier spelers rond één Switch. Een deel daarvan is coöperatief, een deel competitief, en ze zijn stuk voor stuk exclusief voor de multiplayermodus.
Eén favoriet is het tennisspel waar je als ridder-jockey-tennisser-hybriden beurtelings ballen op doelen slaat, terwijl je samenwerkt richting een eindbaas. Een ander hoogtepunt is het taartspel, waarin spelers tot op de milliseconde proberen om als eerste een taart te bemachtigen. Het is precies het soort chaotische kolder dat je verwacht van een feestje met vrienden, en de drempel is laag genoeg om vrijwel iedereen mee te laten doen.
De text-to-speech-functie, bekend van Tomodachi Life: Living the Dream, is hier ook van de partij en leest spelersnamen hardop voor tijdens multiplayersessies. Dat levert komische momenten op, al is de robotstem wel even wennen. Wie er gevoelig voor is, kan de voorleesfunctie gelukkig volledig uitschakelen.
Beatspell is leuk, maar geen hoofdgerecht
Een van de grotere toevoegingen is Beatspell, een RPG-modus waarin je als magiër monsters bestrijdt met op ritme gebaseerde spreuken. Je verwerft nieuwe aanvallen, upgradet ze en ontdekt elementaire zwaktes bij vijanden. De spreuken zijn slim gemapped op een diamantvormig patroon rond je personage, wat helpt bij het visualiseren van de verschillende beats.
Het concept is charmant en doet denken aan Patapon, de PSP-klassieker waarin je eveneens vijanden versloeg door op de maat te trommelen. Beatspell is echter beduidend minder diep. De gevechten worden na verloop van tijd repetitief, omdat de looping muziek niet dezelfde variatie biedt als de hoofdminigames. De onbepaalde lengte van sommige gevechten maakt het eerder een uitputtingsslag tegen vijandelijke health bars dan een ritmisch feestje.
Dat gezegd hebbende is het als zijmodus in een verder uitpuilend pakket absoluut geen ramp. Wie de RPG-elementen kan waarderen, vindt er genoeg diepgang om een paar uur zoet mee te zijn. Een standalone Beatspell-game zou met wat meer variatie in muziek en gevechtsopzet zelfs een interessant concept kunnen zijn. Maar in de huidige vorm is het een leuke bijzaak en geen reden om de game te kopen.
Draadloos? Liever niet
Rhythm Heaven Groove draait vlekkeloos in handheld-modus, maar in gedockte modus kan audiolag roet in het eten gooien. De game waarschuwt hier zelf voor bij het opstarten en biedt een kalibratietool, maar het resultaat varieert per tv en per setup. Wie een draadloze Bluetooth-koptelefoon gebruikt, kan het helemaal vergeten. Op Switch 2 profiteert de game via Boost Mode van een scherpere 1080p-resolutie, al blijft het lagprobleem gedockt hetzelfde. Visueel is het verder een plaatje met dikke contouren, felle kleuren en absurde karakterdesigns die op zowel een klein scherm als een tv stralen.
Gespeeld op: Nintendo Switch. Ook beschikbaar op: Nintendo Switch 2 (via backward compatibility en Boost Mode).