Review | REPLACED

Review | REPLACED – Acht jaar. Zo lang heeft Sad Cat Studios aan REPLACED gesleuteld, inclusief een gedwongen verhuizing van Oekraïne naar Cyprus door de oorlog. Dat soort omstandigheden breekt studios, maar hier heeft het de ontwikkelaar alleen maar scherper gemaakt.

Het resultaat is een 2.5D-actieplatformer die eruitziet alsof iemand Blade Runner, Batman Arkham en Flashback in een pixelblender heeft gegooid en er iets volstrekt eigens uit heeft geperst. De grote vraag: houdt het verhaal en de gameplay gelijke tred met die prachtige buitenkant? Grotendeels wel, al heeft de game af en toe last van een klein dipje in het ritme.

Een AI in mensenkleren

Het jaar is 1984, maar dan eentje die nooit heeft bestaan. Na een nucleaire ramp heeft de Phoenix Corporation de touwtjes in handen in een Amerika waar technologie sneller vooruitging, maar de menselijkheid achterbleef. Midden in deze puinhoop zit R.E.A.C.H., een kunstmatige intelligentie die per ongeluk terechtkomt in het lichaam van zijn eigen schepper, wetenschapper Warren Marsh. Wat volgt is een vlucht uit het lab, een wereld vol outcasts die “Disposals” worden genoemd, en een zoektocht naar de waarheid achter de corporatie die dit alles veroorzaakte.

Wat REPLACED zo goed doet, is het verhaal vertellen door de ogen van iemand die letterlijk niet weet wat het is om mens te zijn. Reach begint als een kille, logische entiteit die Warren’s lichaam beschouwt als een probleem dat opgelost moet worden. Maar naarmate hij in aanraking komt met de mensen buiten de stadsmuren, begint er iets te verschuiven. Die ontwikkeling voelt organisch en oprecht, zonder dat de game je met een moreel kompas om de oren slaat. Tegen het einde van de rit had ik oprecht het gevoel dat ik Reach had zien opgroeien, en dat is knap voor een personage dat technisch gezien geen emoties zou moeten hebben.

Het verhaal raakt ook maatschappelijke thema’s aan die dichterbij liggen dan je misschien zou verwachten. Orgaanhandel als verdienmodel, een politiestaat die de zwakkeren uitknijpt en technologie die wordt ingezet om mensen te controleren in plaats van te helpen. Sad Cat Studios weet die thematiek elegant te verweven zonder dat het ooit als een preek aanvoelt.

Meppen met stijl

Het gevecht in REPLACED doet op papier denken aan de Batman Arkham-games, maar dan vertaald naar een tweedimensionaal perspectief met flink wat meer gewicht achter elke klap. Met een knuppel sla je je een weg door groepen vijanden, waarbij gele indicatoren aangeven dat je kunt pareren en rode waarschuwen dat ontwijken de enige optie is. Het voelt crunchy en voldoening gevend, zeker wanneer je in een flow terechtkomt en een heel peloton uitschakelt zonder ook maar een schrammetje op te lopen.

Naarmate het verhaal vordert, groeit je arsenaal mee. De knuppel wordt een wapen dat ook als vuurwapen dient, al moet je dat eerst opladen door meleeschade uit te delen. Later komt daar een Overdrive-modus bij die je even vrij laat schieten, en een schokgolf om vijanden op afstand te houden. Die progressie is slim opgebouwd en houdt het gevecht fris, want elke nieuwe vaardigheid geeft je reden om je aanpak te herzien.

Toch heeft het vechten een kanttekening. In de latere hoofdstukken gooit de game steeds meer vijanden tegelijk naar je hoofd, en dat voelt niet altijd als een eerlijke opschaling. In plaats van slimmere tegenstanders krijg je simpelweg méér tegenstanders, golf na golf. Op die momenten verliest het gevecht wat van zijn elegantie en begint het eerder aan te voelen als een uithoudingsrace. Gelukkig is het basissysteem sterk genoeg om je er doorheen te slepen, maar een iets gevarieerder vijandontwerp had de tweede helft van de game goed gedaan.

Een wereld om in te verdwalen

Laten we het over de olifant in de kamer hebben, al is het in dit geval meer een neonverlichte mammoet: REPLACED is om door een ringetje te halen. De term “HD-2D” is inmiddels vaker gevallen dan confetti op oudejaarsavond, maar wat Sad Cat Studios hier neerzet, tilt het concept naar een niveau dat ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk had gehouden. De manier waarop licht door vuile ramen filtert, bladeren dansen in de wind en neonreclames flikkeren in regenachtige steegjes is ronduit betoverend.

Maar het is niet alleen mooi om het mooi zijn. De visuele stijl dient het verhaal op elk moment. Tijdens tussenfilmpjes verschuift de camera actief mee met de actie, zoals een regisseur dat in een film zou doen, en dat geeft zelfs simpele dialoogscènes een cinematografisch gewicht. De wereld zelf voelt ook daadwerkelijk bewoond. Of je nu door de sloppenwijken van de Disposals loopt of je een weg baant door de neonverlichte straten van Phoenix City, overal liggen verhalen te wachten in de vorm van documenten, achtergrondgesprekken en kleine details die het universum kleur geven.

Verkenning wordt ook beloond met tastbare upgrades voor je gezondheid en energie, plus muzieknummers die je kunt beluisteren op je Wingman, een soort in-game walkman. Dat laatste is een leuk detail, al is het jammer dat je de tracks alleen kunt afspelen vanuit het collectiemenu. Een optie om ze als achtergrondmuziek te gebruiken tijdens het spelen had het geheel nog net wat sfeervoller gemaakt.

Thuisbasis met een ziel

Tussen de actiemissies door keer je regelmatig terug naar The Station, een geïmproviseerd vluchtelingenkamp dat fungeert als hub. Hier schakelt REPLACED een versnelling terug en krijg je de ruimte om met bewoners te praten, zijmissies op te pakken en de wereld op je in te laten werken. Die tempowisselingen zijn welkom na de intensiteit van de gevechtssecties, en de zijmissies zijn verrassend goed geschreven.

Eén opdracht liet me een arcade-automaat repareren voor een jong meisje, een andere stuurde me op pad om voedsel voor een hond te zoeken, wat leidde naar een monument voor gevallenen. Het zijn ogenschijnlijk simpele taken, maar ze voegen emotionele diepte toe aan Reach als personage. Bovendien leveren ze vaak waardevolle upgrades op, dus er is ook vanuit gameplay-oogpunt alle reden om ze niet te skippen.

Schuurpapier op de randen

Hoewel REPLACED op de meeste vlakken overtuigt, zijn er een paar ruwe randjes die het vermelden waard zijn. De checkpoints zijn niet altijd even genereus. Stierf ik vlak voor het einde van een meerfasig baasgevecht? Dan mocht ik de hele dans opnieuw doen, inclusief het tussenfilmpje ervoor. Dat is in 2026 niet meer van deze tijd, zeker niet in een game die verder zo gepolijst aanvoelt.

Daarnaast kan de signalering soms te wensen overlaten. Door de gedetailleerde achtergronden is het niet altijd duidelijk waar je naartoe kunt en waar de achtergrond begint. Vooral in secties waar Reach tussen voorgrond en achtergrond wisselt, kostte het me een paar ongelukkige valpartijen voordat ik doorhad wat de bedoeling was. Het is de game niet per se aan te rekenen gezien de visuele ambitie, maar een iets duidelijkere visuele hint had hier en daar geen kwaad gekund.

Tot slot ontbreekt er een hoofdstukselectie, wat betekent dat gemiste verzamelobjecten pas bij een tweede speelsessie opgehaald kunnen worden. Hopelijk voegt Sad Cat Studios dat in een toekomstige update nog toe.

Technisch rapport

Op pc draait REPLACED over het algemeen stabiel, al waren er tijdens de reviewperiode nog enkele updates nodig om visuele haperingen glad te strijken. De pixelart ziet er op elk scherm fantastisch uit en de synth-achtige soundtrack past als een handschoen bij de retrofuturistische setting. Stemacteerwerk ontbreekt, maar de tekstgebaseerde dialogen doen hun werk prima dankzij de sterke schrijfkwaliteit. Op Xbox Series X draait de game in 4K bij 60 frames per seconde, wat gezien de visuele stijl meer dan voldoende is.

Gespeeld op: pc.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S (inclusief Game Pass op dag één).