Review | Forza Horizon 6 – Vijf jaar. Zo lang heeft Playground Games erover gedaan om een opvolger neer te zetten voor het razend populaire Forza Horizon 5. Dat is langer dan ooit, en het wachten heeft verwachtingen in de hand gewerkt die bijna niet waar te maken zijn. De bestemming was al langer een publiek geheim: Japan, het land dat de community al sinds deel 3 smeekte. De druk was dan ook niet mis. Maar laten we het erop houden dat Playground Games precies heeft geleverd waar fans op hoopten, en op sommige vlakken nog een schepje bovenop doet. Al is niet alles rozengeur en maneschijn.
Welkom in het land van de rijzende zon
Forza Horizon 6 opent zoals je inmiddels gewend bent: je wordt in een reeks peperdure bolides gegooid en scheurt door een adembenemend stuk wereld voordat je ook maar één menu hebt gezien. Ditmaal race je langs de flanken van Mount Fuji, door tunnels vol neonlicht en over kustroutes met uitzicht op de Stille Oceaan. Het is een openingssequentie die je meteen bij de lurven grijpt, en die precies doet wat ze moet doen: je laten voelen waarom Japan de perfecte setting is voor deze serie.
Na die spectaculaire intro land je op het Horizon Festival en begint het echte werk. De progressie draait om wristbands, een systeem dat terugkeert uit de eerste twee delen. Door races te winnen, stunts te voltooien en de wereld te verkennen verdien je punten die je naar de volgende wristband tillen. Bij elke nieuwe kleur krijg je toegang tot snellere autoklassen en grotere evenementen. Het klinkt eenvoudig, en dat is het ook, maar het zorgt er wel voor dat je niet meteen in een hypercar door Tokio kunt knallen. Die opbouw geeft het spel een ritme dat in deel 5 soms ontbrak.
Naast het Festival draait er een tweede progressielijn: Discover Japan. Hier draait alles om het verkennen van het land zelf. Je verzamelt stempels in een virtueel paspoort door regio’s te ontdekken, foto’s te maken van bijzondere plekken, en deel te nemen aan activiteiten die diep geworteld zijn in de Japanse autocultuur. Denk aan Touge-duels op bergpassen, illegale straatracen bij nacht, en zelfs een bezorglijn waarbij je vanuit een gammel bestelwagentje door Tokio rondsjouwt met bestellingen. Het doet een beetje denken aan de Crazy Taxi van weleer, maar dan met meer finesse en minder geschreeuw.
Driften als een godheid
Laten we niet om de hete brij heen draaien: het rijmodel is schitterend. Playground Games heeft de besturing flink onder handen genomen en het resultaat is direct voelbaar. Auto’s reageren scherper op stuurcorrecties, het gewicht verplaatst overtuigender in bochten, en driften voelt als een beloning in plaats van een worsteling. Dat laatste is cruciaal, want de Japanse bergwegen zijn zo ontworpen dat je bijna vanzelf de achterkant eruit gooit bij elke haarspeldbocht.
Het verschil tussen een lichte kei-auto en een doorgewinterde GT-R is niet alleen in snelheid te merken maar in hoe het stuur zich gedraagt, hoe de banden reageren op nat asfalt en hoe het onderstel protesteert als je net iets te laat remt. Wie de assists uitzet en zelf schakelt, krijgt een ervaring die verrassend dicht tegen een simracer aan kruipt zonder het plezier van een arcade-racer te verliezen. Dat evenwicht is knap.
De Touge-races verdienen een speciale vermelding. Het zijn één-tegen-één duels op smalle bergpassen die je haast dwingen om elke meter te respecteren. Geen breed peloton, geen chaos, alleen jij en één tegenstander op een strook weg waar concentratie het verschil maakt. Het voelt alsof je in een aflevering van Initial D bent beland, en dat is een compliment van de bovenste plank. Wie ooit heeft gedroomd van een Forza-variant op de touge-scènes uit de Fast and Furious-films komt hier helemaal aan zijn trekken.
Een wereld om in te verdwalen
De map van Forza Horizon 6 is de grootste en dichtste die de serie tot nu toe heeft gehad. Dat zegt niet alles, want ook Forza Horizon 5 had een enorme map waar sommige gebieden aanvoelden als opvulling. In Japan is dat probleem grotendeels verdwenen. Elke regio heeft een eigen karakter: de besneeuwde Japanse Alpen in het noorden, uitgestrekte rijstvelden en theehuisjes in het binnenland, kustroutes met bruggen die over ravijnen zwieren, en dan Tokio. De stad is een klasse apart.
Tokio is ruwweg vijf keer groter dan Guanajuato uit deel 5, en het voelt ook daadwerkelijk als een stad. Smalle achterafstraatjes, verhoogde snelwegen die dwars door de skyline snijden, havengebieden, winkelstraten vol uithangborden. Bij daglicht is het indrukwekkend, maar zodra de zon ondergaat en de neonlichten aangaan verandert de stad in iets dat je bijna niet meer wilt verlaten. De reflecties van neonreclames op nat asfalt, de lichtstrepen van verkeer op de snelwegen boven je, het is een visueel spektakel dat zijn gelijke niet kent in het genre.
Maar laten we de kerk in het midden houden: Tokio voelt tegelijkertijd ook vreemd leeg. De straten zijn opvallend rustig voor een stad die in werkelijkheid nooit slaapt. Voetgangers zijn er nauwelijks, en het overige verkeer is dun gezaaid. Het is begrijpelijk dat Playground Games hier concessies heeft gedaan aan de speelbaarheid, want niemand zit te wachten op filerijden in een racegame, maar het doet af aan de geloofwaardigheid van de stad.
Meer auto’s dan je ooit nodig hebt
Het wagenpark telt bij de lancering meer dan 550 auto’s, en Playground Games strooit er rijkelijk mee. Via races, wheelspins, het levelen van je Festival-rang en diverse ontdekkingen in de open wereld groeit je garage in een moordend tempo. Nieuw is dat je langs de kant van de weg tweedehands auto’s kunt kopen, sommige al voorzien van aftermarket-onderdelen in typisch Japanse stijl. Het past als een handschoen bij de setting en geeft het verkennen van de wereld een extra dimensie.
De garage zelf is ook vernieuwd. Je kunt je huis nu naar eigen inzicht inrichten met meubels, verlichting en platforms om je favoriete bolides op te showen. Daarbovenop krijg je een Estate: een groot stuk land dat je volledig kunt ombouwen tot je persoonlijke speeltuin. Circuits aanleggen, tribunes neerzetten, een hele pitstraat opbouwen, het kan allemaal. Het is vergelijkbaar met wat je in games als Planet Coaster ziet, maar dan vertaald naar de autowereld. Of je hier uren in kwijtraakt of het links laat liggen hangt sterk af van je persoonlijke voorkeur. De tools werken prima, maar ze zijn geen vervanging voor wat de game echt goed doet: je op de weg zetten.
Een olifant in de pitstraat
Hier moeten we het toch over de olifant in de kamer hebben. Forza Horizon 6 is fantastisch, maar het is ook onmiskenbaar meer van hetzelfde. De structuur is nagenoeg identiek aan deel 5: dezelfde typen races, dezelfde soorten uitdagingen verspreid over de map, dezelfde stroom aan beloningen die nooit ophoudt. Het spel overlaadt je met cadeaus, wheelspins, auto’s en punten tot het punt waarop het bijna verdovend werkt. Na drie uur heb je meer auto’s dan je kunt tellen, en het gevoel dat je iets hebt verdiend raakt langzaam zoek.
De verhaalkant blijft de achilleshiel van de serie. De personages die je door het Festival begeleiden zijn aardig genoeg, maar zo ongelooflijk positief en conflictloos dat het bijna ongemakkelijk wordt. Niemand is het ooit ergens mee oneens, niemand heeft een slechte dag, en het spel lijkt doodsbang om je ook maar een seconde het gevoel te geven dat je faalt. Dat maakt de Discover Japan-activiteiten, die op zichzelf leuk zijn, soms wat vlak. De rondleidingen door historische gebieden en de Touge-verhaallijnen hebben potentie, maar worden geremd door een gebrek aan spanning of echte personages.
Had Playground Games in vijf jaar tijd niet iets radicaler met de formule kunnen doen? De nieuwe toevoegingen, garages, het Estate, de Touge-races, zijn stuk voor stuk welkom, maar het zijn uitbreidingen op een bekende basis. Geen revolutie. Voor nieuwkomers is dat volstrekt geen probleem, want die basis is nog steeds ijzersterk. Maar wie al honderden uren in deel 4 en 5 heeft zitten, zal het bekende gevoel niet van zich af kunnen schudden.
Technisch rapport
Op Xbox Series X draait Forza Horizon 6 als een zonnetje. In de Performance-modus krijg je een rotsvaste 60 fps bij een dynamische 4K-resolutie die er kraakhelder uitziet. De Quality-modus biedt native 4K bij 30 fps, maar het verschil in vloeiendheid is zo groot dat Performance de duidelijke winnaar is. De laadtijden zijn kort, al merk je ze wel bij het wisselen van auto of het starten van een race. De twee crashes die we in ruim dertig uur spelen tegenkwamen voelden als incidenten, niet als structurele problemen.
Het geluid verdient een pluim. Niet alleen klinken de auto’s overtuigend en divers, met hoorbare verschillen tussen een ronkende V8 en een gierend elektrisch blok, maar ook de soundtrack zit dik in orde. Playground Games heeft flink ingezet op Japanse artiesten: BABYMETAL, Ado en ONE OK ROCK mengen zich tussen de westerse acts, en het resultaat is een soundtrack die de Japanse sfeer versterkt zonder geforceerd aan te voelen. De radiostations, negen in totaal, bieden genoeg variatie om tientallen uren mee door te komen.
Gespeeld op: Xbox Series X.
Ook beschikbaar op: Xbox Series S, pc (Windows/Steam) en later dit jaar op PlayStation 5.
