Review: Man of Medan

Review: Man of Medan – Het vorig jaar verschenen Detroit: Become Human mag dan wel een hele verbetering geweest zijn op eerdere titels als Heavy Rain en Beyond: Two Souls, toch had ik als speler vaak het gevoel dat er iets ontbrak. De verhalen van David Cage bevatten meerdere bewandelbare paden, maar als puntje bij paaltje kwam, had het plot nog steeds voorrang op de keuzes die ik maakte. Niet elk personage kon sterven en wanneer dat wél het geval was, regende het vaak herkansingen. Geef mij dan maar Until Dawn van Supermassive Games, een interactieve horrorfilm waarin mijn keuzes – vaak op onverwachte manieren – rechtstreeks invloed hadden op het welbevinden van de personages, verhaal be damned. Wie niet goed oplette, was zo al snel de helft van zijn cast kwijt. Heerlijk. En nu is er eindelijk een ‘opvolger’: het mysterieuze Man of Medan.

Eerste halte

De marketing maakte het haast onmogelijk om over het hoofd te zien dat Man of Medan slechts het eerste deel is van The Dark Pictures Anthology, een reeks diverse interactieve horrorfilms in de stijl van Until Dawn. De titels zullen inhoudelijk los van elkaar staan, doch met elkaar verbonden worden door de Curator, een verteller die vanuit een onheilspellend museum de verhalen inleidt én begeleidt. Vergelijk het met de gradueel steeds gekker uit de hoek komende psychiater die Peter Stormare in Until Dawn vertolkte en je kan je er vast wel iets bij voorstellen. De Curator maakt alvast een goede eerste indruk. Hij komt regelmatig tussenbeide om je te vertellen of je al dan niet een goede beurt aan het maken bent en pakt af en toe uit met cryptische voorspellingen die het moeilijk maken om te stoppen met spelen.

Van vliegtuigwrakken tot spookschepen

Toegegeven: Man of Medan zet niet meteen zijn beste beentje voor. De game begint met een (opzettelijk) vage proloog waarvan we de inhoud niet zullen verklappen, al kan ik jullie wel vertellen dat wat je te zien en spelen krijgt niet bepaald op hetzelfde niveau is als de rest van de titel. Een duo frustrerende hoofdpersonages die zich allerminst gedragen zoals je van mensen in hun positie mag verwachten, zijn hier de voornaamste schuldigen voor, maar ook de schijnbaar willekeurige aard van de gebeurtenissen die de revue passeren werkt frustrerend. Later zorgt Supermassive Games ervoor dat je de proloog netjes een plaats kunt geven in het geheel, maar als voorproefje op de rest van de game, werkt het wat mij betreft alvast averechts. Gelukkig luidt een tussenkomst van de Curator het eigenlijke plot in…

En dat plot voelt verfrissend aan als de Until Dawn sequel die we tot dusver nooit kregen. Je krijgt vijf personages onder de duimen, vier jongeren die samen met de van een gezonde tegenzin voorziene kapitein Fliss de open zee op varen in hun zoektocht naar een verloren gewaand vliegtuigwrak. Het wrak verschijnt al snel op hun radar, maar na een memorabele duiksessie en een ongezonde aanvaring met een groepje vijandige piraten, belandt het vijftal aan boord van een verlaten spookschip, waar de dood om elke hoek loert. Aan jou om te proberen de vriendengroep intact tot aan de finishlijn te krijgen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Net als in Until Dawn hebben jouw keuzes – zowel wat dialogen als handelingen betreft – rechtstreeks invloed op het welbevinden van de personages.

Sneeuwbaleffect

De cast ontpopt zich van een stel onderling inwisselbare horrortieners tot een groepje mensen van vlees en bloed. Naarmate het verhaal vordert en je de jongeren leert kennen, merk je vanzelf dat je hen zoveel mogelijk in leven wil houden. Evident is dat niet, aangezien Supermassive Games hier met een bloeddorstig genoegen een soort sneeuwbaleffect hanteert. Keuzes die je vroeg in het verhaal maakt, kunnen later op onverwachte wijze als een boomerang in je gezicht terugkeren. Wie onvoldoende de omgeving verkent, kan wel eens ongewapend in een situatie terechtkomen waarin zo’n wapen echt van pas komt. En wie anderen niet te vriend houdt, moet ook niet schrikken wanneer hij of zij er plots alleen voor staat. Man of Medan is korter dan Until Dawn, maar kan genoeg kanten op om meerdere playthroughs boeiend te houden.

De meeste kanten leiden tot een pijnlijk einde voor één van de hoofdpersonages, maar wie doordacht speelt, kan hen vaak nog uit hun benarde omstandigheden bevrijden. Hiervoor maakt Supermassive Games nog steeds gebruik van quick time events, die snelle reflexen vereisen. Lang niet elke QTE heeft leven of dood als inzet, maar sommigen zijn wel degelijk doorslaggevend, al vertelt de ontwikkelaar je uiteraard nooit wanneer dat het geval is. Bezwete handpalmen zijn dan ook amper te vermijden. Je kan net als in Until Dawn in beperkte mate rondlopen om te exploreren en je krijgt dit keer ook een ritmische minigame voorgeschoteld, waarin je probeert de hartslag van een personage onder controle te houden om zo te voorkomen dat één of andere snoodaard hem of haar opmerkt. Eenvoudig, maar het werkt.

Met vallen en opstaan

Wat minder goed werkt, is de technische kant van Man of Medan. De framerate stottert vaak dat het een lieve lust is en cuts naar een ander camerastandpunt gaan iets te vaak gepaard met een korte, doch irritante hapering van het beeld. Dit komt de flow van de game allerminst ten goede, al zorgen de patches die momenteel op spelers losgelaten worden ongetwijfeld voor soelaas. Op grafisch vlak ben ik ook niet altijd even overtuigd. De personages zien er bij vlagen levensecht uit – die gezichtsuitdrukkingen! – en het spookschip is verdomd creepy, maar andere omgevingselementen (waaronder water) stellen teleur. Het acteerwerk is wél prima, ondanks het soms rommelige scenario. X-Men fans zullen overigens ongetwijfeld Shawn ‘Iceman’ Ashmore herkennen in de rol van de vrolijke flierefluiter Conrad.

Speel niet alleen!

Uniek ten opzichte van Until Dawn is de niet meteen voor de hand liggende optie om Man of Medan in coöp te spelen. Hierin nemen jij en een vriend elk een ander personage bij de hand, om vervolgens bepaalde delen van het verhaal tegelijkertijd te doorworstelen. Je maakt allebei keuzes, al hebben je keuzes dit keer rechtstreeks invloed op niet alleen je eigen welbevinden, maar ook op de situatie waarin je medespeler terechtkomt. Samenwerken is een optie; in theorie is het immers eenvoudiger om iedereen in leven te houden wanneer je de koppen bij elkaar steekt. Maar je kan uiteraard ook je innerlijke duivel loslaten en zo vaak mogelijk proberen om je partner te dwarsbomen. Het concept is interessant en ik ben benieuwd hoe Supermassive Games dit onderdeel van de game in toekomstige verhalen verder zal uitwerken.