Preview | DOOM: The Dark Ages

Preview | DOOM: The Dark Ages – Het is alweer even geleden dat we nog vakkundig de legers van hel én hemel tegen de schenen geschopt – lees: de harten en hersenen uitgerukt en over het universum uitgesmeerd – hebben. DOOM: Eternal was een absolute parel van de goorste soort en deed ons reikhalzend uitkijken naar wat ontwikkelaar id Software nog zoal uit de zieke krochten van zijn geest kon schudden. Op 15 mei komen we daar achter. Dan kunnen we namelijk aan de slag met DOOM: The Dark Ages, een titel die dienst doet als prequel op DOOM (2016) en ieders favoriete slachtbank-in-een-ruimtepak onverhoopt de middeleeuwen in katapulteert. Wij konden alvast een presentatie bijwonen en zagen dat het goed zat.

Focus op verhaal

Id Software wil deze keer meer nadruk op het verhaal en de achterliggende mythologie van de DOOM franchise leggen. Waar het verrassend diepgaande plot van de vorige twee titels voornamelijk verborgen zat in de codex (wat pagina’s en pagina’s aan leeswerk opleverde tussen het slachten door), daar zal DOOM: The Dark Ages uitpakken met langere cutscènes, die veel meer verhaalelementen bevatten. Dit keer zal de Doom Slayer een échte nemesis voor zich krijgen, een tot in de puntjes uitgewerkte slechterik die je de hele game lang stokken in de wielen zal steken. Nieuwkomers hoeven overigens niet bang te zijn om verloren te lopen. DOOM: The Dark Ages zal als prequel heel wat knipogen naar de andere titels bevatten, maar tegelijkertijd een prima startpunt vormen voor wie nog niet bekend is met de reeks.

Groot, groter, grootst

Wie hoopt op een uit de kluiten gewassen multiplayermodus, komt bedrogen uit. DOOM: The Dark Ages is een singleplayergame pur sang en heeft alles uit de kast gehaald om voor een zo spectaculair mogelijke beleving te zorgen. Vol trots vertelden regisseur Hugo Martin en producent Marty Stratton ons dat het techteam van id Software hen géén limiet gegeven had op het aantal vijanden dat ze tegelijkertijd op het scherm konden toveren. Dit betekent exact wat je denkt dat het betekent: de helse legers zullen in deze titel ongekend epische proporties aannemen. De middeleeuwse strijdtonelen vormen zo het decor van een oorlog in de overtreffende trap. Om dit te ondersteunen, zullen de levels overigens behoorlijk open zijn, zodat je als speler meer vrijheid geniet dan je van de franchise gewend bent.

DOOM-fans, opgelet: het wordt alleen maar beter. In de trailer merkte je ongetwijfeld al de aanwezigheid van een uit de kluiten gewassen draak op. Dit is niet zomaar een eindbaas. De Doom Slayer zal doorheen het spel dit wezen kunnen bereiden en zo een beroep doen op diens vuuradem. Voeg daar nog een gigantische gattling gun aan toe en je beseft dat je dodelijker uit de hoek zal kunnen komen dan ooit tevoren. Hoort in hetzelfde rijtje thuis: de Atlantean mech, waarin je regelmatig zal kunnen plaatsnemen. Met dit leuke hebbeding torent de Doom Slayer ver boven zijn omgeving uit en kan hij immense gebouwen tot stof reduceren. Denk aan de vernieling die films als Godzilla vs. Kong op ons afvuurden en je hebt ongeveer een idee van wat DOOM: The Dark Ages probeert te verwezenlijken.

De ultieme powerfantasie

Meer dan ooit zal je in DOOM: The Dark Ages uitgespeeld worden als een massavernietigingswapen, een goddelijke (of duivelse?) figuur die vriend én vijand angst inboezemt. Toch zal de Doom Slayer anders aanvoelen dan in de vorige titels. Lag de focus in DOOM (2016) op “run-and-gun” en in DOOM Eternal op “jump-and-shoot”, dan meet je jezelf in DOOM: The Dark Ages best een “stand-and-fight” mentaliteit aan. Martin en Stratton omschrijven hun hoofdpersonage als een “zilverruggorilla op een hoverboard met een sledgehammer”, een uiterst kleurrijke vergelijking die tot de verbeelding spreekt. De Doom Slayer zal trager en zwaarder aanvoelen, maar tegelijkertijd krachtiger uit de hoek komen dan ooit tevoren. Het platformen zal minder nadrukkelijk aanwezig zijn; in plaats daarvan ligt de nadruk weer op het zijwaarts strafen van weleer.

De wapens zoeken zoals verwacht hun inspiratie bij de middeleeuwen. Neem bijvoorbeeld de ‘shield saw’, waarmee de Doom Slayer zich ontpopt tot een kruising tussen Captain America en Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre. Aanvallen blokkeren, terugketsen, vijanden onthoofden… de shield saw doet het allemaal, telkens context sensitief met dezelfde knop. Dat is overigens dé filosofie achter deze game: eenvoudige, intuïtieve controls die makkelijk onder de knie te krijgen zijn… zodat id Software je dubbel zo hard kan uitdagen in de latere stadia van het spel. Je vingers zullen niet in de knoop geraken, maar je reflexen gaan op punt moeten staan. De vuurwapens blinken trouwens ook weer uit in hun brutaliteit. Martin omschreef het als ware ‘marteltuigen’, die de demonen een koekje van eigen deeg moeten geven.

Voorlopige conclusie

De eerste kennismaking met DOOM: The Dark Ages smaakte onverdeeld naar meer. De game laat je een iets loggere versie van de Doom Slayer onder je duimen nemen, maar wat hij dit keer aan snelheid inboet, maakt hij meer dan goed met pure slagkracht. Je zal handig moeten wisselen tussen melee- en schietwapens om kans te maken tegen de helse troepen, die je dit keer in grotere getale en met erg veel enthousiasme naar het leven zullen staan. Toevoegingen als een berijdbare draak en bestuurbare mech duwen de schaalgrootte alleen maar verder de hoogte in. Om maar te zeggen dat id Software met DOOM: The Dark Ages echt schaamteloos de overtreffende trap opzoekt. En dat vinden we helemaal prima. Op 15 mei kunnen we eindelijk met de titel aan de slag… en eerlijk? We gaan ervan uit dat het een onvervalste topper wordt.