Review | Darwin’s Paradox! – Het Parijse ZDT Studio maakt een bijzonder debuut. Opgericht door Cédric Lagarrigue (voormalig topman van Focus Interactive) en Romuald Capron (ex-Arkane Lyon), had het team meer dan genoeg ervaring in huis om iets indrukwekkends te maken. Darwin’s Paradox!, uitgebracht door Konami, is de vrucht van dat werk: een kleurrijke, filmisch ogende puzzelplatformer met een blauwe octopus als held. Het resultaat is een game die op zijn charmantst werkelijk straalt, maar die net zo vaak struikelt als zijn protagonist op het droge.
Octopus overboord
Het verhaal van Darwin’s Paradox! is even eenvoudig als effectief. Darwin en zijn beste vriend worden midden in de oceaan opgeslokt door een UFO en belanden in de tentakels van UFOOD Inc., een schimmig voedingsbedrijf dat eigenlijk door buitenaardse wezens gerund wordt en de mensheid langzaam wil stompzinnig maken via hun producten. Darwin weet aan de lopende band te ontsnappen en belandt in een vervallen stortplaats, van waaruit zijn zoektocht naar zijn vriend begint.
De game vertelt dit verhaal volledig zonder gesproken woord, in de trant van films als Flow en het begin van WALL-E. Darwin drukt zijn emoties uit via zijn grote gele ogen en zijn wiebelende tentakels, en dat werkt verrassend goed. Wanneer hij in paniek een slak wegduwt of met opgeblazen hoofd een afgrond oversteekt, is hij meteen een personage om van te houden. De buitenaardse antagonisten zijn even grappig als dreigend in hun lompe mechpakken, en de wereld barst van de achtergrondgrappen. Een filmaffiche voor een alien-remake van een klassieker, een “Employee of the Month”-bord met een tentakelwezen erop, en uiteraard de nodige knipogen naar Konami-klassiekers als Metal Gear Solid en Frogger.
De verhalende ambitie houdt wel een kanttekening in. Darwin’s Paradox! eindigt op een manier die meer wegheeft van een cliffhanger dan van een bevredigend slot. De opstap naar een vervolg is duidelijk aanwezig, wat niet per definitie een probleem is, maar wie na vijf tot zes uur speeltijd een afgerond verhaal verwacht, komt enigszins bedrogen uit.
Ventouses en camouflage
Als octopus beschikt Darwin over een handzaam arsenaal. Hij kan aan vrijwel elke ondergrond kleven dankzij zijn zuignappen, wat betekent dat je net zo makkelijk over plafonds loopt als over de grond. Dat klinkt simpeler dan het is: de levels zijn zo ontworpen dat je constant nadenkt over welke route je neemt, en het plakken aan muren voelt na een paar minuten verrassend natuurlijk aan. Daarnaast kan Darwin camouflage activeren om onzichtbaar te worden voor bewakers en camera’s, en inkt spugen om sensoren te blokkeren of op afstand schakelaars te activeren.
Op papier is dat een rijke gereedschapskist. In de praktijk worden de mogelijkheden echter niet altijd even slim benut. De puzzels zijn doorgaans eenvoudig: een vat verslepen naar een richel, een hendel omzetten, een camera blinden met een inktklodder. Wie het genre kent, zal weinig tegenwerking ondervinden. Pas in het laatste derde van de game, wanneer Darwin meegesleurd wordt in gameshow-achtige hindernisbanen en sociale infiltratiemissies, laat Darwin’s Paradox! zien wat het echt in huis heeft. Die momenten zijn inventief, grappig en memorabel. Jammer genoeg duurt het even voor je er bent.
De stealth is het minst uitgewerkte onderdeel. Bewakers patrouilleren voorspelbaar, de tijdvensters om camouflage te activeren zijn ruim, en de spanning die een goed stealthspel kan opbouwen blijft grotendeels achterwege. Het is functioneel en soms zelfs lekker luchtig van toon, maar wie hoopt op de spanning van een Metal Gear Solid in miniatuur, vindt die hier niet. De verwijzingen naar die franchise zijn aanwezig, inclusief het iconische geluid wanneer een vijand je ontdekt, maar dat is meer een vrolijke knipoog dan een belofte.
Heen en weer
De besturing van Darwin kent een eigenaardigheid die je snel leert accepteren maar nooit helemaal vergeet: de octopus heeft een lichte sleepkracht. Wanneer je de stick loslaat, schuifelt hij nog even door. In de meeste situaties is dat prima, maar zodra de game precisie vraagt, bij lasergridpuzzels of snel bewegende platforms, merk je dat de besturing net niet zo precies is als je zou willen. Daarnaast is er een kleine inputvertraging bij het oppakken van objecten of bedienen van hendels, waardoor je soms meerdere keren moet drukken voor de game registreert wat je probeert te doen.
Het meest opvallende voorbeeld is een sectie richting het einde waarbij Darwin een zwaar alien-mechpak bestuurt. Het gevaarte loopt met de gratie van een nat tapijt, en het navigeren over bewegende platforms daarin is ronduit moeizaam. Het is ook geen subtiel uitdagend gedeelte, het is gewoon onhandig. Dat de rest van de besturing overwegend soepel aanvoelt maakt het contrast extra opvallend.
Het levelontwerp is overigens een sterk punt. De omgevingen wisselen voortdurend af: riolen vol radioactief slijm, fabriekshal met Willy Wonka-vibes, onderwaterlaboratoria, een alien kantoorcomplex. De game geeft je ook nu en dan optionele zijpaden met collectibles in de vorm van verborgen tijdschriften en posters die de wereld verder uitdiepen. Wie alle geheimen wil vinden, heeft beduidend meer tijd nodig dan de hoofdzaak vereist, en dat geeft de levels een extra laag.
Filmset boven de oceaan
Visueel is Darwin’s Paradox! op zijn best ronduit prachtig. De buitenomgevingen glimmen van kleur en contrast, en de animaties van Darwin zelf zijn uitzonderlijk goed voor een debuuttitel van een kleine studio. Zijn ogen trekken samen bij concentratie, zijn armen zwaaien chaotisch als hij over land waggelt, de natte plofklank wanneer hij op een harde ondergrond landt: het zijn kleine details die zijn persoonlijkheid doorlopend versterken. De filmische ambitie van ZDT Studio is hier zichtbaar in de tussenfilmpjes, die het niveau halen van een Pixar-short.
Minder overtuigend zijn de binnenomgevingen. Fabrieksruimtes en magazijnen zijn functioneel maar missen de visuele inventiviteit van de buitenwereld. Pas in het laatste deel van de game, wanneer de omgevingen wilder en gekker worden, trekt ook het interieurontwerp weer bij. De soundtrack is doorgaans aangenaam en past bij de retro-sciencefiction sfeer, maar geeft niet altijd het juiste gevoel aan de situatie mee. Een achtervolging die klinkt als een scène uit The Twilight Zone, is grappig in theorie, maar mist in de praktijk de nodige urgentie.
Technisch rapport
Op de PlayStation 5 draait Darwin’s Paradox! grotendeels stabiel. De enige haperingen die we tegenkwamen, waren korte schokjes bij overgangen tussen gebieden, wat de flow af en toe licht verstoorde. Verder presteerde de game netjes, zonder framerate-uitschieters of noemenswaardige bugs. Eén uitzondering: een sectie richting het einde zorgde bij ons voor instabiliteit, al is de kans reëel dat een day-one patch dat oplost.
Gespeeld op: PS5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S, Nintendo Switch 2, pc.