Review | OPUS: Prism Peak – De Taiwanese studio SIGONO bouwt al ruim tien jaar aan hun OPUS-reeks, een anthologie van narratieve avonturen die telkens opnieuw de kwetsbaarheid van de mens centraal stelt. Na uitstapjes naar de ruimte en het hiernamaals keert het vierde deel de blik naar binnen: een veertigjarige man, een analoge camera en een berg vol herinneringen. OPUS: Prism Peak is de meest ambitieuze OPUS tot nu toe, met een sprong naar 3D en een degelijke Japanse uitgever. Het resultaat is een game die je bij de keel grijpt en pas loslaat als de aftiteling voorbij is, al moet je onderweg wel wat hobbels op de koop toenemen.
Een man en zijn berg
We kruipen in de huid van Eugene, een ex-fotojournalist van veertig die het leven behoorlijk zuur heeft gemaakt. Zijn huwelijk is gestrand, zijn fotocafé ging failliet, en de camera waarmee hij ooit zijn brood verdiende heeft hij moeten verkopen om de huur te betalen. Wanneer hij op weg is naar de begrafenis van zijn grootvader, raakt hij betrokken bij een auto-ongeluk in een tunnel. Eugene komt bij in een vreemde, mystieke wereld vol pratende animal spirits, de zogeheten Dusklands. Daar ontmoet hij Ren, een meisje zonder geheugen dat koste wat kost de top van een verre berg wil bereiken.
Wat volgt is een reis die zowel fysiek als emotioneel bergopwaarts gaat. De geesten van dieren die Eugene tegenkomt zijn spiegelbeelden van mensen uit zijn verleden: een grootvader, een ex-vrouw, verloren vrienden. Door met ze in gesprek te gaan en ze werkelijk te leren kennen, pelt Eugene laag voor laag zijn eigen leven af. Het is een verhaal over rouw, over falen, over de moed om in de spiegel te kijken als wat je daar ziet je niet bevalt. Dat klinkt zwaar, en dat is het ook. Maar SIGONO weet die zwaarte te balanceren met momenten van oprechte warmte en zelfs humor, vooral dankzij de wisselwerking tussen de cynische Eugene en de onbevangen Ren.
Door de zoeker kijken
De camera is het kloppende hart van de gameplay. Eugene krijgt al vroeg een toestel in handen waarmee hij alles in de Dusklands kan vastleggen. Fotografeer een oud standbeeld en je krijgt context over de wereld. Leg een animal spirit vast en je ontdekt misschien wel hun ware naam. De foto’s die je maakt zijn niet alleen souvenirs, ze zijn je belangrijkste gereedschap om vooruit te komen. Bij magische vuurschalen in elke omgeving kun je foto’s aanbieden om raadsels op te lossen, herinneringen vrij te spelen en nieuwe uitrusting voor je camera te ontgrendelen.
Dat klinkt elegant, en in de kern is het dat ook. Het idee dat je de wereld letterlijk beter leert zien door er bewust naar te kijken, past prachtig bij het thema van de game. Bovendien kun je gaandeweg de sluitertijd aanpassen, filters opschroeven en handmatig scherpstellen, wat het fotograferen net genoeg diepgang geeft om niet te vervelen. De omgevingen zijn zo mooi vormgegeven dat je regelmatig de camera pakt puur om het uitzicht vast te leggen, ook als het nergens voor nodig is.
Helemaal vlekkeloos gaat dat niet. Een zoom-functie ontbreekt volledig, en het feit dat je tijdens het fotograferen vastgenageld staat aan je plek maakt het onnodig omslachtig om dat ene muurschildering net goed in beeld te krijgen. Ook het voortdurend handmatig bijstellen van de belichting wordt na een paar uur meer een corvee dan een leuke simulatie. Het zijn kleine ergernissen, maar in een game die zo zwaar leunt op fotografie vallen ze wel op.
Een dagboek vol puzzels
Naast de camera draag je een notitieboek bij je dat gaandeweg gevuld wordt met informatie over de animal spirits, muurschilderingen, een mysterieus schrift en fragmenten uit Eugenes verleden. Het boek functioneert als een soort meta-puzzel: door goed te luisteren naar gesprekken en de juiste foto’s op de juiste plekken te plakken, toon je aan dat je de geesten werkelijk begrijpt. Dat mechanisme is verrassend effectief. Het dwingt je om actief te luisteren in plaats van dialogen weg te klikken, precies de les die Eugene zelf moet leren.
Waar het minder lekker loopt, is de hoeveelheid systemen die om aandacht schreeuwen. Naast de main story-puzzels zijn er totemraadsels bij de vuurschalen, een volledig ontcijferbaar schrift, muurschilderingen die in je boek geplakt moeten worden, en geesten wier achtergrond je stukje bij beetje samenstelt. Elk systeem op zich is interessant, maar samen voelt het soms alsof je te veel piepende apparaten tegelijk probeert te bedienen. De game geeft niet altijd duidelijk aan wat optioneel is en wat essentieel, waardoor je in de eerste speelbeurt gegarandeerd dingen mist zonder het te beseffen.
Gelukkig is er na het eerste einde een hoofdstukselectie beschikbaar, zodat je gemiste puzzels kunt inhalen. Helaas ontbreekt de mogelijkheid om tussenfilmpjes over te slaan bij een tweede poging, wat de motivatie om alles te voltooien behoorlijk tempert. Een handmatige opslagoptie is er evenmin, dus als het leven buiten de game even tussendoor komt, hoop je maar dat de automatische opslag je goed gezind is.
Ghibli aan de voet van de berg
De vergelijking met Studio Ghibli is onvermijdelijk en ook volkomen terecht. OPUS: Prism Peak baadt in dezelfde sfeer als Spirited Away: een gewone sterveling belandt in een geestenwereld vol pratende dieren, en moet zichzelf terugvinden door anderen te leren kennen. Maar waar Chihiro een kind was dat volwassen moest worden, is Eugene een volwassene die het kind in zichzelf moet hervinden. Die draai maakt het verhaal bijzonder herkenbaar voor iedereen die weleens het gevoel heeft gehad dat het leven niet uitpakte zoals gepland.
De visuele stijl ondersteunt dat verhaal feilloos. De lijnloze, zachtgekleurde 3D-wereld oogt als een aquarel dat tot leven is gekomen. Elke locatie heeft een eigen identiteit: het verlaten stadje met zijn verweerde gevels voelt heel anders dan het weelderige bos vol kersenbloesem of de beklemmende duisternis wanneer de Shade oprukt. SIGONO bewijst dat je geen toptechniek nodig hebt om een wereld neer te zetten die je bijblijft. De kunststijl doet al het zware werk, en doet dat met verve.
Muziek die je niet loslaat
De soundtrack is een verhaal op zich. Componist Triodust, een bekende naam voor fans van eerdere OPUS-games, keert terug en levert opnieuw werk dat perfect aansluit bij de emotionele golven van het verhaal. Van ingetogen pianoklanken tijdens een rustige wandeling tot orkestrale uithalen op de meest intense momenten: de muziek weet precies wanneer ze moet aanzwellen en wanneer stilte krachtiger is. Daar bovenop komt een bijdrage van Kevin Penkin, bekend van Made in Abyss en The Apothecary Diaries, wiens nummer “I am Farewell Itself, I am Life” de thematiek van de game in één titel samenvat.
De stemacteurs verdienen eveneens een pluim. Eddy Yeung geeft Eugene een stem die moeheid, spijt en kwetsbaarheid uitstraalt zonder in melodrama te vervallen. Diana Garnet brengt Ren tot leven met een mengeling van kinderlijke nieuwsgierigheid en een ondertoon van droefheid die langzaam duidelijker wordt. De bijrollen zijn stuk voor stuk solide, met als leuke verrassing YouTuber CDawgVA in een van de ondersteunende rollen. Wie liever de Japanse of Chinese dub hoort, heeft die optie overigens ook.
Tempo als tweesnijdend zwaard
Het rustige tempo past bij het contemplatieve karakter van de game, maar kan ook tegen je werken. Eugene beweegt traag, zonder sprintoptie, en in de latere hoofdstukken voelen de heen-en-weer-momenten eerder als heen-en-weer-sjokken. Daarnaast zijn er een handvol achtervolgingsscènes waarin je moet rennen voor de Shade, en hoewel die scènes voor welkome afwisseling zorgen, voelen ze tonaal nogal los van de rest. De game vraagt je om rustig rond te kijken en te genieten, maar vertelt je tegelijkertijd dat Ren aan het vervagen is en je haast moet maken. Die spanning tussen urgentie en rust wordt nooit helemaal opgelost.
In het laatste deel van de game stapelen de narratieve valse pieken zich op. Net als je denkt dat de ontknoping daar is, krijg je nog een omweg, en nog een. Het emotionele effect van de uiteindelijke climax is nog altijd sterk, maar de weg ernaartoe had strakker gekund.
Technisch rapport
Op pc draait OPUS: Prism Peak stabiel zonder noemenswaardige problemen. De lijnloze kunststijl is niet bijzonder veeleisend, en op een gemiddeld systeem hoef je je geen zorgen te maken over framerate-dips. Hier en daar zijn animaties wat houterig, vooral bij secundaire personages waar gezichtsuitdrukkingen soms zonder overgang van de ene emotie naar de andere springen. Het is geen dealbreaker, maar het valt op in een game die zoveel gewicht legt op haar emotionele momenten.
Gespeeld op: pc (Steam).
Ook beschikbaar op: Nintendo Switch en Switch 2.