Review | Directive 8020

Review | Directive 8020 – Na ruim drie jaar stilte keert The Dark Pictures Anthology terug met een compleet nieuwe setting. Supermassive Games ruilt de spoken, tempels en moordkastelen van de eerste vier delen in voor de kilte van de ruimte. Met Unreal Engine 5 onder de motorkap, een cast aangevoerd door Lashana Lynch en een ambitieus nieuw keuzesysteem moet Directive 8020 het startschot zijn voor een sterk tweede seizoen. We speelden alle acht episodes uit en kunnen zeggen: dit is in veel opzichten de beste Dark Pictures tot nu toe, maar de serie worstelt nog altijd met dezelfde oude demonen.

Redding op recept

Het jaar is 2073 en de aarde is er niet best aan toe. Een bedrijf genaamd Corinth heeft de Cassiopeia gebouwd, een kolonieschip dat richting het sterrenstelsel Tau Ceti wordt gestuurd om te onderzoeken of planeet Tau Ceti f geschikt is voor de mensheid. Het schip draagt een handvol specialisten die na vier jaar cryoslaap wakker worden vlak voor aankomst. Twee slaaptechnici zijn eerder bij bewustzijn gebracht voor onderhoud, maar tijdens hun wacht gaat het grondig mis: een meteoriet raakt het schip en brengt iets mee. Iets dat levend is, slim is, en de gedaante van mensen kan aannemen.

Het recept doet denken aan de klassieker The Thing van John Carpenter, gemengd met de claustrofobie van Ridley Scott’s Alien. Dat zijn geen bescheiden verwijzingen en Supermassive weet dat ook. De studio speelt openlijk met die verwachtingen: de benauwde gangen, de flikkerende verlichting, het groeiende wantrouwen tussen bemanningsleden. In de eerste helft van het verhaal werkt dat erg goed. De vraag wie je nog kunt vertrouwen hangt als een donkere wolk boven elke interactie en dat zorgt voor momenten die echt onder je huid kruipen.

Waar het minder goed uitpakt is in de tweede helft, wanneer het mysterie langzaam plaatsmaakt voor meer traditionele horror. Het verhaal neemt in de laatste twee episodes een richting die we hier niet zullen verklappen, maar die op zijn zachtst gezegd voor verdeelde reacties gaat zorgen. De opbouw is sterk, de afronding minder. Dat is geen ramp, want de weg ernaartoe is het leeuwendeel van de ervaring, maar het laat wel een licht zure nasmaak achter.

Vijf gezichten, tien gezichten

De echte kracht van Directive 8020 zit in de bemanning. We nemen afwisselend de controle over vijf personages: commandant Stafford, piloot Brianna Young, wetenschapper Anders, ingenieur Eisele en ondernemer Williams. Elk van hen heeft een eigen achtergrond, eigen onzekerheden en eigen dynamiek met de rest van de groep. Het is een volwassener gezelschap dan we gewend zijn van Dark Pictures. Geen schreeuwende tieners, geen wandelende clichés, maar professionals met echte chemie.

Lashana Lynch, die je wellicht kent als Nomi uit de James Bond-film No Time to Die, levert als Young het meest herkenbare gezicht. Maar de echte verrassing zit in de bijrollen. Lotte Verbeek is ijzersterk als de afstandelijke maar briljante Eisele, en het samenspel tussen medisch specialist Cooper en wetenschapper Anders levert de warmste momenten van het hele avontuur op. Danny Sapani geeft commandant Stafford precies de juiste mix van autoriteit en twijfel. Het is een van de sterkste ensembles die we in jaren in een narratieve game hebben gezien.

Nieuw is het Destiny-systeem: elk personage heeft twee mogelijke character arcs, gevormd door de keuzes die je gaandeweg maakt. Dat gaat verder dan “aardig of gemeen”. De antwoorden die je geeft in gesprekken, de toon die je aanslaat via het berichtensysteem op je pols en zelfs de manier waarop je reageert op stressmomenten bepalen samen welke versie van dat personage je naar het einde draagt. Dat maakt het verleidelijk om bij een tweede speelbeurt bewust andere keuzes te maken, niet alleen om te zien wie er overleeft, maar om te ontdekken wie deze mensen nog meer hadden kunnen zijn.

Berichten van een ruimteschip

Over dat berichtensysteem moeten we het even apart hebben, want het is een van de slimste vondsten van het hele spel. Via een communicatieband op je pols kun je doorlopend berichten uitwisselen met je medebemanningsleden. Soms is het functioneel, een collega die vraagt of je al in de machinekamer bent geweest. Maar vaker is het persoonlijk: iemand die zijn twijfels deelt, een grap maakt om de spanning te breken, of juist opvallend stil is wanneer je een antwoord verwacht.

De berichten voelen als een logisch verlengstuk van de gesprekken die je voert. Wat je schrijft beïnvloedt hoe personages tegen je aankijken en voedt het Destiny-systeem. Het voegt een intimiteit toe die je in eerdere Dark Pictures-games simpelweg niet had. Bovendien past het thematisch perfect: als je opgesloten zit op een schip waar iedereen verdacht is, wordt elke afwezigheid in de chat een reden tot onrust.

De olifant in de gang

En dan moeten we het toch over de sluipsecties hebben. Directive 8020 introduceert voor het eerst in de serie een echte gameplay-laag bovenop de vertrouwde keuzes en snelle reactietesten. Regelmatig moet je door afdelingen van het schip navigeren terwijl een vijandige entiteit op patrouille is. Met een scanner houd je de positie van het gevaar in de gaten en door slim gebruik te maken van dekking probeer je onopgemerkt je doel te bereiken.

In de eerste paar hoofdstukken is dat nog best spannend. De belichting is angstaanjagend, het geluid houdt je op scherp en de wetenschap dat je personage daadwerkelijk kan sterven als je wordt ontdekt geeft gewicht aan elke stap. Het probleem is dat Supermassive te weinig doet met die basis. De vijanden volgen vaste looppatronen. De omgevingen bieden nauwelijks mogelijkheden om creatief te werk te gaan. En waar de secties in het begin nog kort zijn, worden ze gaandeweg langer en frequenter zonder dat er echt nieuwe elementen bijkomen.

Pas in het voorlaatste hoofdstuk verschijnen glasscherven op de grond als extra obstakel, maar op dat moment heb je het format al lang en breed door. Het is de game niet per se aan te rekenen dat sluipen niet zijn sterkste kant is, maar het grote aandeel dat deze secties innemen in de speeltijd maakt het tot een terugkerend struikelblok. Gelukkig zijn de meeste secties in vijf tot tien minuten voorbij en kun je bij een mislukte poging kiezen om door te spelen, weliswaar met gevolgen voor je personage.

Terugspoelen of doorbijten

De grootste vernieuwing is het Turning Points-systeem. Via een tijdlijn in het menu kun je op elk gewenst moment terugkeren naar eerdere keuzemomenten om een ander pad te bewandelen. Verlies je een personage door een verkeerde inschatting? Dan kun je dat ongedaan maken. Wil je zien wat er was gebeurd als je Eisele wél had geloofd in plaats van Stafford? Twee klikken en je bent er.

Het is een systeem dat vooral na de aftiteling tot zijn recht komt. Als je eenmaal het volledige verhaal hebt gezien, wordt de tijdlijn een soort speeltuin waarin je de vertakkingen kunt verkennen zonder opnieuw uren door te moeten ploegen. Dat is een enorme verbetering ten opzichte van het eerste seizoen, waar je voor elke alternatieve route praktisch het hele spel opnieuw moest spelen.

Tijdens je eerste speelbeurt ligt het wat ingewikkelder. Met een terugspoel-knop binnen handbereik voelen keuzes onvermijdelijk wat minder zwaar. We raden aan om te kiezen voor de Survivor-modus, waarin Turning Points zijn uitgeschakeld en elke beslissing definitief is. Dat voelt meer zoals Dark Pictures bedoeld is: rauw, onvoorspelbaar en soms pijnlijk. De Explorer-modus bewaar je dan voor de tweede ronde, wanneer je op je gemak de andere paden wilt verkennen.

Acht afleveringen televisie

Directive 8020 is opgedeeld in acht episodes van elk pakweg een uur. Dat is een prettig formaat: je speelt er in twee of drie avonden doorheen zonder dat het als een verplichting voelt. Elke aflevering sluit af met een gelicenseerd nummer bij de aftiteling, wat bijdraagt aan het gevoel dat je naar een prestige tv-serie zit te kijken. Het is een slim ritme dat goed past bij het soort speler dat ’s avonds een uurtje wil pakken.

Minder overtuigend zijn de tijdssprongen waarmee sommige episodes beginnen. Je wordt voor even naar een later moment in het verhaal geworpen, zonder context, en keert daarna terug naar het heden. Het idee is duidelijk: spanning opbouwen door te hinten naar wat komen gaat. In de praktijk werkt het averechts, want als een personage opduikt in zo’n vooruitblik weet je zeker dat die persoon de eerstvolgende episodes overleeft. In een game die draait om de vraag wie er levend uitkomt, is dat een merkwaardige keuze.

Technisch rapport

Visueel maakt Directive 8020 een flinke sprong. De overstap naar Unreal Engine 5 levert overtuigende gezichten op, met name in de tussenfilmpjes waar de performance capture tot zijn recht komt. De belichting aan boord van de Cassiopeia is ronduit knap: donkere gangen worden verlicht door flikkerende noodlampen en het organische paarse slijm van de buitenaardse entiteit contrasteert prachtig met het koude staal van het schip. De body horror is op momenten ronduit walgelijk, en dat bedoelen we als compliment.

Er vallen ook wat kanttekeningen te plaatsen. De gezichtsanimaties buiten de tussenfilmpjes om zijn niet altijd even overtuigend. Schaduwweergave laat af en toe steken vallen en we hadden tijdens onze speelsessie een paar crashes die ons terug naar het PlayStation-startscherm stuurden. Het schip zelf oogt op sommige plekken wat kaal. Dat past bij de functionaliteit van een ruimtevaartuig, maar na acht uur in dezelfde metalen gangen begint de omgeving wat eentonig te voelen.

Het geluidsontwerp is grotendeels uitstekend. De drukkende stilte van de ruimte, het geknars van metaal en de plotselinge schrikmomenten zitten vakkundig in elkaar. De geluidsmix schiet alleen af en toe tekort: bij sommige dialogen zijn stemmen moeilijk te verstaan wanneer omgevingsgeluiden de overhand nemen. De Nederlandse ondertiteling is beschikbaar en adequaat, de Engelse stemacteurs leveren over de hele linie sterk werk.

Gespeeld op: PS5.Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, pc (Steam).