Review | Eternal Strands

Review | Eternal Strands – Waarschijnlijk heb je wel al eens van het bijbelse verhaal van David en Goliath gehoord? Alhoewel het al eeuwenoud is, vormt het nog steeds de basis van heel wat hedendaags entertainment. Het zit nu eenmaal een beetje in onze natuur om de ‘kleine held’ aan te moedigen die het moet opnemen tegen het grote monster. Ook de Canadese ontwikkelaar Yellow Brick Games wou deze thematiek centraal zetten in hun debuutgame Eternal Strands: een fantasierijke avonturengame waarin je meer dan eens oog in oog zal komen te staan met heel wat imposante monsters. Wij doken in deze kleurrijke wereld en ontdekten een game met veel potentie… maar tegelijk ook veel frustratie.

Het verloren land

Maak kennis met Brynn, een zogenaamde ‘Weaver’: ofwel, iemand die gebruik kan maken van magische krachten. Dat klinkt best wel cool, maar de Weavers hebben het momenteel niet al te best: ze worden namelijk uitgejouwd door de maatschappij en worden gedwongen om als nomaden te leven. De Weavers proberen dan maar terug te keren naar hun thuisland, de ‘Enclave’: het walhalla van de magie eigenlijk. Lang geleden leefden de Weavers hier om hun magische krachten te ontwikkelen, maar een dramatische ramp (die de naam de ‘Surge’ kreeg) heeft alles veranderd. De Enclave werd bedekt door een magische wolk, ‘the Veil’, en iedereen gaf de Weavers de schuld van de ramp. Brynn en haar groep doorbreken nu de Veil om te gaan onderzoeken wat er eigenlijk precies is gebeurd in de Enclave.

Ja, dat zijn best veel termen en namen die direct op je worden gegooid, maar uiteindelijk is de opzet best goed te volgen eens je in het spel zit. De wereld is ook leuk uitgebouwd, met heel wat lore om bij elkaar te puzzelen. Het eigenlijke verhaal is dan gewoon oké: het komt wat traag op gang en het is nu ook niet heel diepgaand, maar het weet je geboeid te houden. De aantrekkingskracht van Eternal Strands zit hem in het ontdekken van de verschillende omgevingen. De vergane wereld om je heen vertelt eigenlijk al een verhaal: eentje van verlies, melancholie en tragiek. Documenten onderweg geven je dan nog meer info over wat er allemaal is gebeurd, dus het is wel aangeraden om deze eens te lezen. Onderweg leer je ook je mede-Weavers wat beter kennen en ook hier geldt dat hun verhaallijnen best wel oké zijn, al moet je geen Shakespeare-waardige dialogen verwachten.

Gigantische proporties

Exploratie is een centraal onderdeel van het verhaal, maar ook in de gameplay vormt dit een belangrijke pijler. Met behulp van zogenaamde ‘loomgates’ kan Brynn teleporteren naar allerlei gebieden in de Enclave, waar ze dan op onderzoek moet gaan. De omgevingen zijn een groot pluspunt: ze zijn enorm sfeervol en kleurrijk en bieden ook veel variatie. We denken hierbij instinctief aan een moeras vol gevaren, een dorp dat helemaal bedekt is met een ijslaag, de kantelen van wat ooit een sterke burcht was, een ondergronds laboratorium… en we kunnen zo nog wel even doorgaan. De makers hebben ervoor gekozen om geen open wereld te maken, maar in de plaats elk gebied op zichzelf af te bakenen. Een goede beslissing, want hierdoor voelen de levels niet té groot aan en de identiteit van elk gebied komt zo ook beter uit de verf.

Sightseeing is zeker leuk om te doen, maar uiteraard moet er ook gewerkt worden. We vermeldden al even dat je onderweg documenten zal vinden om zo de lore bij elkaar te puzzelen, maar belangrijker zijn de talloze grondstoffen op je pad. Grondstoffen kan je vinden op verschillende manieren: soms liggen ze gewoon rond te slingeren, soms zitten ze in verstopte schatkisten, maar je kan ook als een gek bijna alles rond je slopen om er grondstoffen uit te halen. Die grondstoffen zijn heel belangrijk, want je kan ermee in je basis gaan aankloppen bij de smid. Die kan dan jouw wapens en uitrusting ermee versterken. Het hele systeem zit goed in elkaar, want je kan heel vlot eender welk item aanpassen door betere grondstoffen te investeren. Elke grondstof heeft zo z’n eigen effect (meer bescherming tegen vuur, ijs, etc.) en zo kan je zelf je uitrusting aanpassen aan verschillende situaties. Gaandeweg speel je betere grondstoffen vrij en zo heb je dus ook een duidelijk gevoel van progressie.

In de schaduw van de kolos

Nog een manier om grondstoffen te verzamelen: vijanden in mootjes hakken! We zijn voorlopig nog heel positief geweest over Eternal Strands, maar hier toont de game toch duidelijk barsten. De combat is vrij basis: je hebt drie soorten wapens (een zwaard met schild, een boog en een grootzwaard) ter beschikking. Daar is op zich niets verkeerd mee, maar de algemene flow voelt gewoon niet zo aangenaam. Het voelt alsof Brynn telkens met een halve seconde vertraging vecht, waardoor we (bij gebrek aan een beter woord) de combat wat clunky vonden. Op zich went het wel, maar dat clunky gevoel gaat nooit volledig weg. Ook hadden we graag wat meer variatie gezien bij de gewone vijanden: op den duur zie je vooral dezelfde ‘bad guys’ weer opduiken en dat begint wat te vervelen.

Waar de game dan wel, letterlijk en figuurlijk, een hoogtepunt bereikt, is bij de baasgevechten. Eternal Strands heeft overduidelijk inspiratie gehaald uit een ware klassieker: Shadow of the Colossus. Elk baasgevecht is eigenlijk een beetje een puzzel op zichzelf. Je zal deze gigantische tegenstanders moeten beklimmen en hun zwakke punten moeten vinden. Zo moet je soms stukken uitrusting van het lijf slaan, specifieke lichaamsdelen beschadigen en ga zo maar door. Elke baas heeft z’n achilleshiel en het is aan jou om deze zo goed mogelijk uit te buiten. In totaal zal je het moeten opnemen tegen negen van deze gigantische tegenstanders en bijna elk gevecht is een waar plezier (met uitzondering van de eindbaas, die al deze tactische diepgang overboord gooit). Het gevoel dat je krijgt wanneer de baas uiteindelijk neerstort is ook werkelijk fantastisch: ideaal als je even wat adrenaline en/of dopamine nodig hebt.

Wanneer je één van deze kolossale creaturen hebt geveld, word je beloond met een zogenaamde ‘Weave’, een magische kracht. Dit is waar de combat écht leuk wordt, want geef toe: magie maakt elk gevecht een stuk interessanter. Je Weaves zijn opgedeeld in drie categorieën: vuur, ijs en telekinese. Die laatste was toch wel duidelijk onze favoriet, want als een malle voorwerpen in het rond slingeren zorgde voor enkele hilarische taferelen. Elke categorie heeft op zijn beurt drie spreuken, die zowel offensief als defensief zijn. Genoeg variatie en genoeg fun te beleven! Jammer genoeg komt hier wel een extra minpunt bij kijken: het physics-systeem. Ondanks dat die magische chaos best leuk kan zijn, is het hele systeem wel heel inconsistent en onvoorspelbaar. Klimmen, slaan met je zwaard, springen… eigenlijk kan elke stap die je zet onbedoelde neveneffecten hebben waarbij je plots meters ver weg wordt geslingerd. Best onhandig als je zo de dieperik in valt…. Isaac Newton zou er even de wenkbrauwen bij optrekken.

Déjà vu

Eternal Strands heeft best wel wat content te bieden (wij zagen de credits rollen na ongeveer 27 uur, inclusief alle zijmissies), maar kwantiteit is niet altijd gelijk aan kwaliteit. Er zijn dus zowel hoofd- als zijmissies, maar je wordt gelukkig nooit overweldigd door het aanbod. Zijmissies zijn er vooral om de verschillende personages wat uit te diepen en uiteindelijk zijn ze wel fijn om te doen. Op den duur kregen we echter wel wat last van déjà vu, want zowel de hoofd- als de zijmissies lijken best veel op elkaar. Je wordt naar één van de gebieden gestuurd om één of ander document te gaan vinden of om een vijand af te maken. In het begin voelt het nog wel fris aan, want dan moet je de gebieden nog voor het eerst verkennen, maar na 27 uur waren we toch blij dat het voorbij was en dat we niet nóg eens naar een gebied moesten terugreizen dat we al tientallen keren hadden gezien. Het had allemaal wat minder mogen zijn.

Grootse schoonheid met kleine foutjes

Ten slotte nog even het technische aspect van de game. We willen eerst en vooral de geslaagde visuals benadrukken: we zijn groot fan van de kleurrijke en cartooneske stijl. De game heeft een 4K-resolutie die ervoor zorgt dat de beelden mooi tot hun recht komen op je scherm. Toch is niet alles helemaal perfect, want hier en daar spotten we wel eens wat grafische pop-in. Ook de framerate kende wat probleempjes: in de meeste gevallen kregen we een solide 60fps, maar in bepaalde latere gebieden durf je wel eens geconfronteerd te worden met drops. Geen van deze problemen is game breaking, maar het zijn wel foutjes die opvallen. Wat echter ook opvalt, maar dan in een heel positieve zin, is de soundtrack. De game wist gevierd componist Austin Wintory (bekend van onder andere Journey) te strikken en hij levert hier een geweldige soundtrack af. Een episch orkest tijdens het monsters vellen? Hell yes!

Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, pc.