Review | LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight – Het is inmiddels vier jaar geleden dat TT Games met LEGO Star Wars: The Skywalker Saga bewees dat de vertrouwde blokjesformule wél kon evolueren. Met een grotere open wereld, dieper combat en meer ambitie dan ooit zette die game een nieuwe standaard.
Nu pakt de Britse studio de handschoen opnieuw op met LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight, een game die de volledige filmgeschiedenis van de Caped Crusader door de LEGO-gehaktmolen haalt. Het resultaat? Een verrassend complete Batman-ervaring die dichter bij de Arkham-trilogie staat dan je op voorhand zou verwachten, maar daarbij nooit vergeet dat het een LEGO-game is. En dat is precies waarom het zo goed werkt.
Tachtig jaar vleermuizen in blokjesvorm
Waar veel gelicenseerde LEGO-games één specifiek verhaal navertellen, kiest Legacy of the Dark Knight voor een radicaal andere aanpak. De game mixt vrijwel elke grote Batman-verfilming tot één doorlopend avontuur. Het begint met een uitgebreide proloog waarin een jonge Bruce Wayne traint bij de League of Shadows, duidelijk geïnspireerd op Batman Begins. Daarna opent Gotham City zich en begint een reis langs zes hoofdstukken die elk een ander tijdperk van Batman aansnijden.
Jack Nicholsons Joker uit Tim Burtons film van 1989 gaat hier naadloos over in de wereld van Matt Reeves’ The Batman, terwijl Danny DeVitos Penguin geleidelijk plaatsmaakt voor zijn modernere incarnatie. De game springt constant tussen stijlen en tijdperken, en dat klinkt op papier als een recept voor chaos. In de praktijk werkt het verrassend goed, juist omdat de kenmerkende LEGO-humor alles bij elkaar houdt. Serieuze scènes worden met precies de juiste dosis absurdisme doorbroken, zonder dat het ooit respectloos wordt richting het bronmateriaal.
Fans met een encyclopedische kennis van Batman worden hier op hun wenken bediend. Er zitten referenties in naar obscure schurken als Condiment King en Kite-Man, kostuums uit vrijwel elke verfilming en animatieserie, en zelfs de originele muziek uit de films duikt regelmatig op. De game telt meer dan honderd outfits, tientallen voertuigen en genoeg easter eggs om een heel Paasweekend mee te vullen. Zelfs als je géén doorgewinterde Batman-kenner bent, werkt het verhaal prima als eigenstandig avontuur, al mis je dan ongetwijfeld de helft van de knipogen.
Arkham, maar dan met blokjes
De grootste verrassing zit in het combat. Waar eerdere LEGO-games doorgaans neerkwamen op vrolijk knoppen inrammen, heeft TT Games hier duidelijk bij Rocksteady afgekeken. De gevechten draaien om combo’s opbouwen, op het juiste moment counteren en vijanden met gadgets uitschakelen. Het voelt vloeiend en ritmisch, als een lichtere variant van het free-flow systeem uit de Arkham-trilogie. Dat Rocksteady in de credits vermeld staat als co-developer verklaart veel.
Batman slingert soepel van vijand naar vijand, gooit batarangs om afstand te houden en kan met een volle focusbalk spectaculaire takedowns uitvoeren. Het is een flinke stap vooruit ten opzichte van wat we van LEGO-games gewend zijn. Toch blijft het uiteindelijk een LEGO-game: op de standaardmoeilijkheid leg je zelden het loodje, en ook de twee hogere difficulty settings (waaronder de pittige Dark Knight-modus) maken het nooit écht frustrerend. Dat is bewust zo ontworpen, want dit moet ook voor kinderen speelbaar blijven, maar wie gewend is aan de Arkham-games merkt dat de uitdaging er niet helemaal is.
Na een uur of acht begint het combat wel wat te herhalen. De zeven speelbare personages, waaronder Batman, Catwoman, Robin, Nightwing, Batgirl, Commissioner Gordon en Talia al Ghul, voelen in gevecht grotendeels hetzelfde aan. De echte variatie zit in hun gadgets: Catwoman kan kluizen kraken en haar kat op verkenning sturen, Batgirl hackt terminals via een leuk minigame en Gordon heeft een schuimpistool waarmee hij mechanismen blokkeert. Die gadgets komen vooral bij de puzzels tot hun recht, en daar zit ook de slimste game design van de hele ervaring.
Gotham als speeltuin
De open wereld is zonder overdrijving het indrukwekkendste dat TT Games ooit heeft neergezet. Gotham City is opgedeeld in vier eilanden die geleidelijk vrijspelen naarmate je door de campaign vordert. Elk eiland zit bomvol activiteiten: Riddler-puzzels, tijdrituitdagingen met de Batmobile, willekeurige misdaden om te stoppen, honderden collectibles en zijmissies die je naar onverwachte hoeken van de stad leiden.
Hoe je je door Gotham verplaatst is daarbij een voltreffer. Met de grappling hook sling je jezelf omhoog, waarna je over de daken van Gotham glijdt alsof je nooit anders hebt gedaan. De Batmobile voelt stevig en bevredigend om mee door de straten te scheuren, en het helpt enorm dat er tientallen varianten zijn, van het gotische ontwerp uit de Burton-films tot de tankachtige Tumbler uit The Dark Knight. Fast travel is er wel, maar de verplaatsing is zo lekker dat je er zelden behoefte aan hebt.
De Batcave verdient apart benoemd te worden. Dit is niet zomaar een hub: het is een aanpasbare thuisbasis waar je kostuums opslaat, voertuigen bekijkt en de ruimte decoreert met verzamelobjecten. In een kamer vol mannequins met meer dan honderd outfits staan is puur nerd-geluk. De campaign duurt zo’n elf tot vijftien uur, maar na de aftiteling zit je makkelijk op minder dan de helft van de totale voltooiingsgraad. Voor completionisten is hier tientallen uren werk te verrichten.
Elke sidekick telt
De keuze om het roster te beperken tot zeven personages is een opvallende breuk met de LEGO-traditie. Eerdere games pronkten met honderden speelbare figuren, maar in de praktijk waren die vaak inwisselbaar. Legacy of the Dark Knight kiest voor diepgang boven breedte, en dat werkt. Elke sidekick heeft een reden om in het verhaal te zitten en brengt unieke vaardigheden mee die je nodig hebt om verder te komen.
De campaign wisselt slim van partner per hoofdstuk, waardoor geen enkel personage te lang blijft hangen. De puzzels zijn zo ontworpen dat je constant moet schakelen tussen Batman en zijn metgezel, wat voor een prettig ritme zorgt tussen actie en breinkrakers. In co-op, helaas beperkt tot lokaal splitscreen, werkt dit nog beter omdat je écht moet samenwerken.
Dat brengt ons bij een van de weinige echte minpunten: online co-op ontbreekt volledig. Bovendien zijn er berichten dat de splitscreen-modus op de standaard PS5 technisch minder lekker draait, met een onstabiele framerate en verminderde grafische kwaliteit. Wie solo speelt merkt hier niets van, maar voor een game die duidelijk met twee spelers in het achterhoofd is ontworpen, is het jammer.
Technisch rapport
Op PS5 draait Legacy of the Dark Knight overwegend solide. In de Performance-modus mik je op 60 fps en dat lukt meestal, al zijn er bij drukkere gevechtsscènes lichte haperingen merkbaar. Een Quality-modus biedt mooiere graphics in 30 fps. Visueel is de game een plaatje: de neonlichten van Gotham weerspiegelen prachtig op natte straten, de draw distance is indrukwekkend en de aandacht voor detail in de LEGO-texturen is ronduit indrukwekkend. Zelfs de stof op Batmans cape ziet er overtuigend uit.
Bugs zijn er minimaal: een enkele keer kon er niet gewisseld worden tussen personages, en sporadisch raakte een figuur vast in de omgeving. Niets dat een herstart van het checkpoint niet oploste, en niets dat de ervaring serieus verstoorde. De DualSense-ondersteuning op PS5 is bovendien een leuke bonus, met effectieve haptische feedback en slim gebruik van de adaptive triggers.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S, PC en Nintendo Switch 2 (later in 2026).
