Preview | Battlefield 6

Preview | Battlefield 6 – Na de release van Battlefield 2042 kwam Electronic Arts – mede vanwege de community feedback en kritieken uit de media – tot de conclusie dat ze het anders moesten aanpakken. Nu een aantal jaar later is het bijna tijd voor Battlefield 6. De trailer van vorige week liet een glimp van de singleplayer zien en gisterenavond was het tijd voor de multiplayer. Met gelijktijdige evenementen over de hele wereld en een grootse livestream, werd het belangrijkste onderdeel van de shooter voor het eerst getoond. Wij zijn naar Parijs afgereisd om daar drie uur met de multiplayer aan de slag te gaan. Het eerste gevoel: Battlefield 6 gaat (deels) terug naar wat de franchise zo herkenbaar maakt, maar is dat genoeg?

Terug naar de basis

Een van de belangrijkste kernelementen van de shooter is het klassensysteem. We krijgen vier opties: Assault, Recon, Support en Engineer. Met squads van vier kunnen spelers zo elkaar goede ondersteuning bieden, waarbij elke speler weer een tactische input brengt om het tij te doen laten keren. Het is wat dat betreft allemaal erg vertrouwd en herkenbaar, wat de multiplayer van de shooter definieert. Vanzelfsprekend is het on-the-fly mogelijk om van klasse te wisselen, waardoor je niet per se gebonden bent aan een bepaalde keuze. Iets wat prettig is als je merkt dat een bepaalde samenstelling van team niet helemaal werkt.

Daarbij krijg je per klasse een loadout, maar die is vrij instelbaar. Dit gaat op een overzichtelijke wijze, waarbij je per wapen ook additionele mogelijkheden hebt om de attachments aan te passen. Dit gaat vrij diep, waarbij je per attachment meerdere keuzes hebt om zo voor jou de perfecte balans te vinden in verschillende aspecten. Het is iets wat tegenwoordig min of meer een standaard is in online shooters en Battlefield 6 wijkt daarin niet af. Hierbij mag je rekenen op een intuïtief menu, waardoor alles overzichtelijk en eenvoudig blijft, wat het gebruikersgemak behoorlijk ten goede komt.

Destructie 2.0

Kenmerkend voor de franchise is natuurlijk de destructie en dat keert terug in Battlefield 6 op een grotere schaal, met daarbij ook meer dynamische effecten. Zo is een map in het begin naargelang het design heel, maar naarmate de strijd vordert, zal het flink veranderen. Dit varieert van kleine muurtjes die omvallen vanwege explosieven tot ramen met kozijnen die eruit vliegen op het moment dat je er doorheen springt. Maar ook de volledige gevel van een gebouw kan instorten, waarbij we de ontwikkelaar vroegen of het mogelijk is de map 100% met de grond gelijk te maken. Dit kan niet vanwege bepaalde structuren van constructies, maar ook om te voorkomen dat een slagveld na een minuut spelen verandert in een vlak overzichtelijk geheel.

Desalniettemin is destructie volop aanwezig en dat loopt behoorlijk uiteen per object. Zo kunnen complete muren weggeblazen worden met een tank, waar een granaat eerder voor een gat zorgt. De impact van de wapens heeft een belangrijke rol op hoe de schade zich in dat opzicht ontwikkelt en dat maakt ook dat de destructie in elk potje weer net wat anders is. Zelfs de hoek van waaruit een explosief of raket komt, heeft impact op hoe de schade zich manifesteert en dit zorgt voor een gevarieerde ervaring die keer op keer een realistisch schouwspel oplevert. Het gaat zelfs zo ver dat vuur zich kan verspreiden via licht ontvlambare objecten, zoals gordijnen. Ook kunnen ruiten bijvoorbeeld springen vanwege de hitte. Een pand dat volledig afbrandt is dan weer een stap te ver, maar ja, dat soort elementen hebben dus ook impact op de schade ontwikkeling.

Van groot naar klein

Kenmerkend voor de Battlefield-franchise zijn natuurlijk de grootschalige gevechten. Daarover geen zorgen, want wat de reeks zo geliefd maakt keert terug in Battlefield 6. Hoewel we pas richting het einde van de hands-on een echt grootschalig gevecht konden beleven met 64 spelers, was de aanloop meer gefocust op kleinere gevechten, waarover zo meer. Op een schitterende map in Tadzjikistan vlogen de jagers en helikopters ons om te oren terwijl er ook genoeg actie op de grond plaatsvond met tanks en andere voertuigen. Ondertussen liepen de spelers overal en nergens, met daarbij snipers op de top van de berg en de meer actie georiënteerde soldaten tussen de gebouwen.

Het is het gevoel van grootschaligheid wat ook nu weer overheerst, want waar je ook kijkt, er gebeurt overal wel wat. Dit maakt ook dat je niet als een kip zonder kop moet rondrennen, want je wordt zo gespot, zowel van dichtbij als op afstand. Deze map kende echter de nodige verticaliteit, wat voor een dynamische speelbeleving zorgt en je dus genoeg manieren hebt om de vijanden aan te pakken, los van de objectives die her en der verspreid zijn. Juist dat laatste gevecht gaf ons dat klassieke Battlefield gevoel van weleer en dat is absoluut een goed teken. Maar tegelijkertijd zijn er ook kleinere gevechten in traditionele modi, zoals team deathmatch. Zeker leuk om te spelen, maar het gevoel van grootschaligheid waar de reeks zo om bekend staat wordt daarin enigszins gedecimeerd.

Zo speelden we verschillende potjes op relatief kleine maps in New York en Cairo, waarbij de opzet acht versus acht was. In het centrum van deze maps staat het vol gebouwen, waardoor de gameplay van die grootschalige ervaring verandert naar een meer close quarters verhaal, wat voor toch wel andere gameplay zorgt. Het is veel meer kamertje in, kamertje uit en dat vraagt om een wat andere aanpak. Om dit soort gevechten meer tactisch te benaderen, beschik je over verschillende movement systemen. Zo kun je sliden, al is het niet zo absurd lang als in Call of Duty. Ook kun je vrij snel naar een liggende positie gaan en weer terug, net als je wapen mounten of schuin om een hoekje kijken.

Dit soort indoor situaties hebben regelmatig tot hevige shootouts geleid, waarbij spelers vanop afstand in het wilde weg schoten om wat te raken, vrij vaak met succes tot gevolg omdat andere spelers een soort van opgesloten zaten. Het is flink anders tegenover de gevechten die op de grote maps gespeeld worden, waarbij je meer ademruimte hebt, maar het gevaar van meer kanten komt daar waar dat op kleinere maps iets meer op chokepoints is gefocust. Wat deze gameplay extra leuk maakt is de destructie, want als je iemand boven je hoort, kun je bijvoorbeeld C4 op het plafond plakken in de hoop dat het instort en de vijand naar beneden komt. Tegelijkertijd kun je deze indoor destructie ook weer gebruiken om juist nieuwe ontsnappingsroutes te creëren.

De gameplay is wat dat betreft per modi best wel verschillend, wat dus om een aangepaste aanpak vraagt. Het speelt ook lekker weg, al wijkt het wel enigszins af van wat je eigenlijk van Battlefield gewend bent. EA probeert hiermee alle markten te bedienen, zowel de spelers die juist van compacte gevechten houden waarin het tempo wat hoger ligt – zoals we dat van andere shooters kennen – alsook de spelers die juist snakken naar die klassieke, grootschalige Battlefield ervaring zonder al te veel poespas. Of dat de juiste keuze is, is lastig beoordelen, want daarvoor hebben we nog te weinig gespeeld. Feit is wel dat de gameplay in de basis uitstekend in elkaar zit met heerlijke gunplay, genoeg variatie in destructieve mogelijkheden en uiteraard de maps.

Aangenaam schouwspel

De maps die we hebben gespeeld brachten ons van The Big Apple naar het Midden-Oosten en elders. Wat dat betreft hoeven we ons geen zorgen te maken over de variatie, want de game heeft in dat opzicht echt van alles te bieden. Daarbij zijn de maps zowel voor grootschalige gevechten als voor juist de modi die meer compacte maps vereisen beschikbaar, waarbij de grenzen gewoon dynamisch afgesloten worden door de speler te melden dat hij of zij buiten het speelgebied komt. Hierdoor krijg je geen wirwar aan maps die voor de ene modus wel beschikbaar zijn en voor de ander niet, wat voor meer overzicht zorgt. Qua setting zijn ze, zoals al genoemd, erg gevarieerd omdat je zoveel plekken aandoet. Dit zorgt ook telkens voor een ander visueel plaatje en dat valt erg goed in de smaak.

De krappe straten van Cairo geven enigszins een beklemmend gevoel, de compleet andere kleurstelling van New York laat je echt in de VS wanen en Tadzjikistan is ook weer een volledig andere beleving. Dit is terug te zien in de architectuur, de infrastructuur en de kleurstelling. Het voelt per map fundamenteel anders en dit kan weleens een van de sterkste punten worden van de shooter. Idem dito voor de gunplay, die bijzonder goed aanvoelt met de juiste punch bij impact, maar ook heerlijk geluid. Nu is dat per definitie een paradepaardje van de franchise en dat is deze keer absoluut niet anders. Juist de geluiden van de gevechten dichtbij met op de achtergrond doffe klappen van bommen die inslaan, zorgen voor die intense beleving van de gameplay, wat het als audiovisueel plaatje zeer aantrekkelijk maakt.

Voorlopige conclusie

Battlefield 6 gaat in bepaalde zin terug naar wat de franchise zo groot heeft gemaakt. Grootschalige gevechten, een vier klassensysteem, heerlijke destructie en echt dat gevoel van oorlog in een hedendaagse setting. Wat dat betreft slaat de game de spijker op de kop en ja, dat is op zich genoeg om spelers aan zich te binden, waarmee we de vraag uit de inleiding beantwoorden. De gameplay voelt solide, het geluid is uitstekend en de visuele presentatie is erg aantrekkelijk. We waarderen ook de insteek van EA om alle soorten spelers tegemoet te komen, wat ze nu doen door meer compacte gevechten en modi aan te bieden, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd of dat het tempo van de gameplay zich hier goed voor leent. Desalniettemin is het allerbelangrijkste dat het fundament van de multiplayer in orde is en op basis van 3 uur spelen lijkt dat het geval te zijn.