Review – Hell is Us – Net toen ik me redelijk begon te vervelen, kreeg ik een appje van Lennard: “Joey, zin om aan de slag te gaan met Hell is Us?” Een vraag waar hij het antwoord al op wist, want een paar maanden geleden was ik nog in Parijs om de game voor het eerst te bewonderen tijdens de Nacon Week. Sindsdien bleef ik er maar over doorzagen, dus toen dat berichtje binnenkwam voelde ik me zo enthousiast als een klein kind. Ik wist redelijk wat me te wachten stond: een avontuur waarin je niet continu aan het handje wordt meegenomen. Laat dit nu net zijn waar ik mijn energie uit haal – ontspanning door inspanning, zei de psycholoog ooit. Ik ben groot fan van de Souls-games, waar Hell is Us zeker wel wat raakvlakken mee heeft – al identificeert Hell is Us zich niet als een soulslike. Hoe de game zich ook wil identificeren, het zal mij een worst wezen. Alles mag tegenwoordig, en ik ben de moeilijkste niet. Ik wilde er simpelweg mee aan de slag en dat mocht nu eindelijk. Weet ontwikkelaar Rogue Factor mijn enthousiasme waar te maken, of was de marketing spannender dan de game zelf?
Verdwaald raken was nog nooit zo leuk
In Hell is Us kruip je in de huid van Rémi. De game opent met een cutscène waarin hij wordt ondervraagd door een verschrikking van een vent, wiens onderkin minstens zo dreigend overkomt als zijn stem. Rémi krijgt een ’truth-serum’ toegediend om erachter te komen wat hij precies te zoeken heeft in Hadea. Het serum doet zijn werk, want Rémi legt al zijn kaarten op tafel, waarna wij de controle krijgen. Je volgt zijn reis door een land dat verscheurd is door een recente burgeroorlog. Op zoek naar zijn ouders keert hij terug naar zijn geboorteplaats, waar hem een grote verrassing te wachten staat. Naast de burgeroorlog is het land getroffen door een enorme ramp – The Calamity – waardoor het gebied geteisterd wordt door bovennatuurlijke wezens waar normale wapens niet tegenop kunnen. Zijn avontuur draait daarom niet langer alleen om zijn ouders: hij zet alles op alles om een einde te brengen aan de ramp en de inwoners van Hadea te ondersteunen.
Bij het opstarten wordt meteen duidelijk dat Hell is Us niet voor iedereen is weggelegd. Je hebt geen interactieve map, geen duidelijke opdrachten of pijltjes die je de weg wijzen. Je moet vertrouwen op je eigen inzicht en nieuwsgierigheid, luisteren naar de personages, achtergrondteksten lezen en niet vies zijn van een puzzel. Je krijgt een tablet mee die je af en toe wat context biedt, maar dat was het dan ook wel. Je moet er maar net van houden. Zelf vond ik het heerlijk: mijn eigen pad uitstippelen en echt verdwalen in een wereld die uitnodigt tot exploratie. Heb je net als ik een ADHD-brein? Pak je notitieblokje er dan maar bij, want tenzij je ieder gebied meerdere malen wilt uitkammen, kun je maar beter alles opschrijven wat op je pad komt. De game zorgt ervoor dat je namelijk écht zelf je verstand moet gebruiken, want je kunt niet alles terugvinden in je tablet.
Met een aandachtsspanne die korter is dan de gemiddelde TikTok-video schiet ik de verhaaldialogen, verzamelobjecten en achtergrondteksten normaal voorbij, maar Hell is Us heeft dat patroon weten te doorbreken. Dit is de eerste game waarbij ik elke letter wil lezen om meer te leren over de lore en twijfel ik constant of ik geen verborgen opdracht over het hoofd zie. Hell is Us weet me constant geboeid te houden met zijn mysterieuze verhaal. Het gevoel van mysterie is constant merkbaar, vooral rondom de vreemde wezens die het land teisteren. De game laat je niet direct in zijn kaarten kijken, waardoor je stukje bij beetje meer te weten komt over het verhaal. Hierdoor blijft de honger naar meer antwoorden maar groeien. Het mysterieuze verhaal is niet het enige dat Hell is Us zo speciaal maakt. De game weet een constante onheilspellende sfeer neer te zetten door alle elementen zorgvuldig samen te brengen. Het is de complete setting die je meesleept: de enge wezens waarvan je de oorsprong niet weet, de uitgestrekte gebieden vol dood en verderf die doordrenkt zijn met karakter en geschiedenis en de beklemmende maar tegelijk vertrouwde soundtrack. Samen vormt dit een audiovisuele ervaring waarin de spanning als een rode draad door het verhaal loopt, wat Hell is Us zijn unieke karakter geeft.
Interessant combat-systeem mist balans
Na zo’n tien uur spelen begon ik me af te vragen of de game niet repetitief zou worden. In de eerste uren word je nog niet overladen met alle features en systemen – een keuze die eerst wat onwennig lijkt, maar uiteindelijk goed werkt omdat je zo geleidelijk nieuwe elementen blijft ontdekken. Zoals altijd koos ik direct voor de hoogste van de drie moeilijkheidsgraden (want waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?), maar al snel scheurde ik door alle vijanden heen. Mijn ego groeide, en mijn teleurstelling al te meer, maar dit duurde niet lang. Net toen ik dacht dat ik de wezens de baas was, besloot de game me even flink op mijn plek te zetten met een reeks aan veel sterkere vijanden. Op dat moment besefte ik dat Hell is Us nóg meer in zijn mars heeft dan je in de eerste paar uur zou vermoeden. Toch is deze balans niet altijd perfect: als je eenmaal weer sterkere wapens hebt werd het soms toch té makkelijk.
Het combat-systeem was even wennen, maar toen ik het eenmaal onder de knie had voelde het toch als een frisse wind. Je moet constant letten op je health en stamina, want zodra je stamina leeg is worden je aanvallen extreem langzaam, en omdat je maximale stamina gekoppeld is aan je health, worden gevechten extra pittig zodra je een paar rake klappen hebt ontvangen. Daar staat een slim combo-systeem tegenover, waarbij je met elke rake slag steeds meer schade aanricht en met een goed getimede druk op de knop weer health en stamina kunt terugwinnen. Je hoeft het gelukkig niet allemaal alleen te doen, je hebt een drone aan je zijde die niet alleen als zaklamp dient, maar ook actief kan helpen bij aanvallen en verdedigingen. Daarnaast heb je de emotionele staten zoals Terror, Ecstasy, Rage en Grief die centraal staan in zowel de combat als het verhaal. Elk wapen heeft een emotionele staat en speciale aanvallen die je naar wens kunt aanpassen met zogenoemde Glyphs, al voelt de variatie in wapens zelf wat beperkt. Al deze systemen en interessante animaties maken de combat uniek, al voelt het soms aan alsof dit maar bijzaak is; negen van de tien keer was ik juist bezig met verkennen, puzzelen of de zoveelste NPC aanhoren, en gek genoeg verveelde dat geen moment.
Net te weinig variatie, maar wel een sterke technische prestatie
Tot zover spreek ik voornamelijk over de positieve ervaringen en dat ik best diep moest graven om die kritische noot te vinden zegt eigenlijk al genoeg. Toch komt het uiteindelijk weer neer op één punt: variatie. Ik had graag wat meer afwisseling gezien in de vijanden. Na een tijdje spelen verrassen zowel hun uiterlijk als hun aanvalspatronen niet meer, waardoor de gevechten – zeker in combinatie met goed geüpgradede wapens – wat eentonig worden. Hell is Us probeert hier echter een unieke draai aan te geven. De wezens worden namelijk vergezeld door de ‘Hazes’, die net als de wapens elk een emotionele staat vertegenwoordigen. Zowel de hazes als de wezens droppen speciale crafting-materialen, waarmee je je wapens en upgrades kunt levelen. Je personage zelf level je niet en een skilltree ontbreekt, maar eerlijk gezegd heb ik die door de vele andere upgrade-opties geen moment gemist.
Grafisch presteert Hell is Us erg goed. De game ziet er top uit, draait soepel op zowel de gewone PlayStation 5 als de PlayStation Pro en lijkt tot op heden bug-vrij te zijn wat niet vanzelfsprekend is. Op de standaard PlayStation 5 mikt Hell is Us met de Performance modus op een resolutie van 4K met 60 frames per seconde. Op de PlayStation 5 Pro lijkt dit doel hetzelfde te zijn, maar dan met ondersteuning van PSSR. De Quality modus is wat minder stabiel, al levert deze modus wel de beste grafische fidelity. Het enige grafische minpunt is dat bepaalde textures gloeien, waardoor het vaak lijkt alsof je een verzamelobject voorbij loopt, wat erg storend kan zijn. Verder valt er niets aan te merken op de grafische kwaliteit: de textures ogen scherp en de animaties zijn zowel in-game als in de tussenfilmpjes vloeiend. Een klein aandachtspunt is dat er een vrij lange sequence afspeelt zodra je je tablet erbij pakt, maar gelukkig kun je dit in de instellingen uitzetten. Hier is dus duidelijk over nagedacht.
Gespeeld op: PlayStation 5 Pro.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S en pc.
“Souls-games, waar Hell is Us zeker wel wat raakvlakken mee heeft”. Zodra ik dit lees haak ik af!
Na zo’n tien uur spelen begon ik me af te vragen of de game niet repetitief zou worden
goh dit word nooit meegenomen in een assasins creeed review!
@Anoniem-3408: joa ben ook die souls shit helemaal zat
@Anoniem-3408: het is geen soulslike. Het haalt daar inspiratie uit, maar is bovenal een actiegame.
@Anoniem-3408: Dat heb ik ook maar ik heb de demo gespeeld en op easy is ie prima te doen. Zelf vind ik ’t een budgetbakgame maar ik wil ‘m zeker nog eens een keer spelen.
Onwijs veel zin in deze game. Demo paar weken geleden geprobeerd op de PS5. Ik dacht wtf is dit voor shit, toch een poging opnieuw gedaan en raakte wel mijn snaar. Smaakte naar zoveel meer. Hopelijk donderdag op de mat.
Ik speel heel wat souls games, deze ook gespeeld… Voor mij een 6.5. Leuke game maar er mist heel wat.
@Anoniem-3453: ik vind van wel
Heerlijke game, demo was al goed, maar de game wordt wmb dus nog beter 🙂
@Anoniem-8428: Dat is het mooie van dat iedereen een eigen mening heeft. Ik vind Assassin’s Creed Shadows echt geweldig. Voor mijn top 3 materiaal (geen GotY maar wel erg goed)
Kom maar op haters ga mij maar de grond in boren omdat ik wel kan genieten van games.
En als je toch bezig bent noem mij ook maar gelijk Coola. Want volgens julie kan alleen Coola Assassin’s Creed leuk vinden.
@Anoniem-7526:
Je mag hier geen games leuk vinden van het gros van de anoniempjes. Alleen wat zij leuk finee
@DukeClap: “Je mag hier geen games leuk vinden van het gros van de anoniempjes”
Wat een onzin. Je mag alles hier, niemand kan je wat verbieden.
@Anoniem-1315: Het spelen van Souls like games maakt je geen echte gamer.
Je bent een echte gamer als je vaak een video game speelt. (Ook als het een mobile game is)
@Anoniem-3920:
Het gaat erom dat als je een game leuk vind die buiten de altijd aanwezige tunnelvisie van bepaalde anoniempjes valt, ze je gelijk persoonlijk aan gaan vallen, gaan trollen of je wordt voor gek verklaard.
Daarom hebben de goede gaming websites een registratiemuur. Om dat soort troep aan reacties buiten te houden, maar dat durft playsense niet.
@DukeClap: “Het gaat erom dat als je een game leuk vind die buiten de altijd aanwezige tunnelvisie van bepaalde anoniempjes valt, ze je gelijk persoonlijk aan gaan vallen, gaan trollen of je wordt voor gek verklaard”
Dat doen ze hier inderdaad. Maar niets van aantrekken joh. Mensen zijn toch vreselijk negatief (over alles) en het lijkt wel of dat steeds erger word.
@DukeClap: Zo mee eens.
Zo hatelijk dat je niet gewoon je mening kan posten zonder gelijk aangevallen te worden.
Maar ja men vind het niet leuk als je een game leuk vindt die zij niet leuk vinden, daar worden ze hondsdol van.
@Anoniem-1106: Niemand dwingt je het te spelen.
@Anoniem-7526: ik vond hem ook erg goed, maar dan zal ik wel een nep gamer zijn.
@Ezio_Auditore: ben het eens met je jammer dat het zoo moet gaan
Op basis van de demo een heel leuke game, maar geen day 1 voor mij. Voor 30 euro’s zeker de moeite waard.. Januari 2026 mss?
@DukeClap: Ik ben het helemaal met je eens. Persoonlijk vind ik dat het allemaal te ver gaat en er eigenlijk een systeem moet zijn dat je niet mag/kan reageren als je niet bent ingelogd.
Ook ik heb een eigen mening wat niet vaak wordt gewaardeerd door het overgrote deel van de “anoniempjes”. Ik heb wel het idee dat het komt door een doordachte en onderbouwde mening te hebben en daar ook aan vast te houden wat de “anoniempjes” niet kunnen waarderen omdat er woorden instaan die ze niet snappen .
Verder heb ik er gewoon kak aan en reageer ik wat ik wil reageren en op mensen die ook een onderbouwde mening hebben en mensen in hun waarde laten.
@Soulhunter: mantequilla hier, dat persoonlijke aanvallen doet me natuurlijk niks,maar ik werd steeds uitgelogd , en dat hebben ze nog steeds niet gefixt. je word automatisch uitgelogd hier
@Anoniem-8321: Ik heb ff voor jou maar wat “onderzoek” gedaan omdat jij gewoon dingen roept. Deze review is gedaan door Joey en de review van Shadows door Nermin. Dit zijn 2 andere personen met 2 andere meningen en 2 andere waarden die ze hangen aan games die ook nog eens heel anders zijn. Dus echt niks aan de reviews en de games is maar ook een beetje het zelfde. Miss als Joey Shadows review had gedaan had hij het wel een dikke 1 gegeven dat weet jij toch niet?
@Anoniem-2801: Vreemd want ik blijf altijd ingelogd. Ik heb daar dus totaal geen last van.
@Soulhunter: Newsflash: iedereen is hier anoniem. Einde bericht.
@Anoniem-8375:
Voel je je aangesproken?
Newsflash; dat was z’n punt niet.
@Anoniem-3408: Same here…