Review | Resident Evil Requiem – Capcom kan de afgelopen jaren weinig fout doen. Terwijl de rest van de industrie struikelt over ontslagrondes en geannuleerde projecten, draait de Japanse uitgever op volle toeren. Monster Hunter, Street Fighter, Dragon’s Dogma: alles wat het bedrijf aanraakt verandert in goud. Maar nergens is die Midas-touch zo zichtbaar als bij Resident Evil, de franchise die al drie decennia lang het horrorgenre naar zijn hand zet. Na de geslaagde herinterpretatie met deel zeven en acht, gecombineerd met een reeks sublieme remakes, leek het bijna onmogelijk om de lat nóg hoger te leggen. En toch is dat precies wat Capcom met Resident Evil Requiem voor elkaar krijgt.
Twee kanten van dezelfde munt
Requiem draait om twee protagonisten wier verhaallijnen zich als een dubbele helix om elkaar heen winden. Enerzijds is daar Grace Ashcroft, een FBI-analiste en dochter van Alyssa Ashcroft uit de Outbreak-games. Wanneer ze een reeks mysterieuze sterfgevallen onder overlevenden van Raccoon City onderzoekt, belandt ze in een hotel dat pijnlijke herinneringen oproept: hier werd haar moeder acht jaar geleden vermoord. Wat begint als een routineonderzoek escaleert al snel tot een regelrechte nachtmerrie wanneer een gemaskerde figuur genaamd Victor Gideon haar ontvoert en aflevert in Rhodes Hill, een zorginstelling waar de term ‘zorg’ wel erg ruim geïnterpreteerd wordt.
Aan de andere kant staat Leon S. Kennedy, inmiddels een doorgewinterde veteraan van 49 die op eigen houtje dezelfde zaak natrekt. De man die ooit als groentje zijn eerste werkdag in Raccoon City amper overleefde, is nu een slagvaardig wapen met een kort lontje en een nog kortere lijst met mensen die hij vertrouwt. Leon kampt echter met een mysterieuze infectie die hem langzaam maar zeker uitholt, waardoor hij in een race tegen de klok zit.
Het narratief wisselt voortdurend tussen beide personages en dat werkt verrassend goed. Waar Grace als buitenstaander stukje bij beetje de puzzel in elkaar legt, beschikt Leon over de kennis en ervaring om de bredere implicaties te doorzien. Die wisselwerking zorgt ervoor dat je als speler nooit te veel of te weinig informatie hebt. De terugkeer naar Raccoon City, de onthullingen rondom Umbrella en de manier waarop decennia aan franchise-geschiedenis worden samengebracht voelen niet als goedkope nostalgie, maar als een weloverwogen narratieve keuze die de lore op een betekenisvolle manier uitbreidt.
Overleven of overmeesteren
Het briljante aan Requiem is hoe radicaal anders beide personages aanvoelen. Grace is geen getrainde soldaat. Ze is een bureaumedewerker die voor het eerst in haar leven oog in oog staat met het ondenkbare, en dat merk je aan álles. Haar inventaris is beperkt, munitie is schaars en zelfs de meest basale zombie vormt een serieuze bedreiging. Sluipen, afleiden en vluchten zijn geen optionele strategieën maar bittere noodzaak. Het spel raadt aan om haar secties in eerste persoon te spelen en dat advies nemen we graag over: de claustrofobische spanning die je voelt wanneer je met alleen een zaklamp en een handjevol kogels door de donkere gangen van Rhodes Hill sluipt, is survival horror op zijn allerbest.
Bijzonder geslaagd zijn de zogenaamde ‘intelligente zombies’ die herinneringen bewaren aan hun vorige leven. Een geïnfecteerde kok hakt eindeloos op vlees in de keuken, een schoonmaakster probeert wanhopig een spiegel schoon te poetsen en een voormalig zangeres produceert ijzingwekkende melodieën die door de gangen echoën. Het geeft elke vijand een eigen persoonlijkheid en maakt confrontaties des te ongemakkelijker. Daar bovenop komt een reusachtig wezen dat Grace door meerdere locaties achtervolgt in de beste Mr. X en Nemesis-traditie.
Leon is het tegenovergestelde. Met een uitgebreid arsenaal, een verwoestend bijltje en de nonchalance van iemand die dit al veel te vaak heeft meegemaakt, veegt hij de vloer aan met alles wat beweegt. Zijn secties spelen als een geëvolueerde versie van Resident Evil 4: vloeiend, spectaculair en ongelooflijk bevredigend. Het bijltje dient niet alleen als sloopinstrument maar ook als pareerinstrument, en de mogelijkheid om wapens van gevloerde vijanden op te rapen en tegen hen te gebruiken levert momenten op waar je hardop van grijnst. Het wordt nooit zo over de top als Resident Evil 6, maar Capcom flirt er af en toe wel mee, en dat mag.
Ritme als geheim wapen
De echte meesterzet van Requiem zit hem in het ritme. De constante wisseling tussen Grace en Leon creëert een dynamiek die je nergens laat verslappen. Net wanneer de spanning bij Grace ondraaglijk wordt, schakelt het spel over naar Leon en krijg je een adrenalinestoot van formaat. En zodra je denkt dat je als onstuitbare actiefilm-held onoverwinnelijk bent, word je weer teruggeworpen in de kwetsbare schoenen van Grace. Die contrasten versterken elkaar op een manier die geen van beide speelstijlen alleen had kunnen bereiken.
Rhodes Hill, de locatie die het eerste derde van het spel domineert, verdient een eervolle vermelding als één van de sterkste gebieden uit de hele franchise. Het levelontwerp is van een uitzonderlijk hoog niveau: een labyrint van gangen en kamers dat je met chirurgische precisie leert kennen terwijl je steeds dieper doordringt. De puzzels zijn functioneel maar eerlijk gezegd niet het sterkste onderdeel; ze leunen vooral op het vinden van de juiste sleutel of het juiste voorwerp. Wie hoopte op de cerebrale krakers uit de vroege delen komt er wat bekaaid vanaf. Een gemiste kans, want de omgevingen lenen zich er perfect voor.
Een ander punt van aandacht is het bloedextractiesysteem dat Grace ter beschikking krijgt. Door bloed van vijanden en uit de omgeving te verzamelen en te combineren met schroot en andere materialen, kun je munitie en zelfs injecties fabriceren die geïnfecteerden van binnenuit laten exploderen. Het is een slimme toevoeging die past binnen de franchise en de keuzes rond resource management nog spannender maakt. Leon beschikt op zijn beurt over een uitgebreid upgradesysteem voor wapens waarmee je via verzamelde punten je arsenaal naar hartenlust kunt aanpassen met betere vizieren, grotere magazijnen en passieve effecten.
Een visuele krachttoer
Op de PlayStation 5 Pro is Resident Evil Requiem een waar lust voor het oog. Met ray tracing ingeschakeld draait de game op een stabiele 60 frames per seconde in 4K en het resultaat is adembenemend. De belichting is werkelijk fenomenaal: wanneer de lampen in Rhodes Hill beginnen te flikkeren en het licht zich terugtrekt van muren en vloeren, dan voel je de spanning in je maag. De hoeveelheid bloed en gore is een stap verder dan wat we gewend zijn van de serie, en dat heeft zowel visuele als gameplay-gerelateerde implicaties. Personages laten bloederige voetafdrukken achter, kamers kleuren langzaam rood en Leon zelf straalt een woede uit die je voelt in elke zwaai van zijn bijl.
Het acteerwerk is van topniveau. Angela Sant’Albano levert als Grace een prestatie die nu al in aanmerking komt voor de nodige prijzen. Haar angst voelt oprecht, haar kwetsbaarheid tastbaar. Nick Apostolides keert terug als Leon en klinkt bijna onherkenbaar vergeleken met zijn werk in de remakes van deel twee en vier. Deze Leon is ouder, vermoeider en woedender, en Apostolides vangt dat perfect. De Spaanse nasynchronisatie is eveneens van uitzonderlijk hoog niveau, al hebben wij voornamelijk in het Engels gespeeld.
De soundtrack weet precies wanneer hij moet aanzwellen en wanneer stilte het meeste werk doet. Het hoofdthema Through the Darkness zet meteen de toon, terwijl hier en daar klassieke composities uit eerdere delen terugkeren op precies de juiste momenten. De geluidseffecten zijn zo mogelijk nog indrukwekkender: het gorgelende gejammer van zombies, de voetstappen die dichterbij komen vanuit een onbekende richting, de kreten van Grace wanneer ze op het nippertje ontsnapt. Met een goede koptelefoon op is dit een van de meest meeslepende audio-ervaringen die we in het genre hebben meegemaakt.
Kort maar krachtig
Onze eerste doorloop klokte af op zo’n vijftien uur, wat voor Resident Evil-begrippen prima is maar in de context van de kwaliteit die Requiem biedt toch naar meer doet smaken. Het laatste act voelt iets gehaaster dan de eerste twee en bepaalde verhaaldraadjes worden niet helemaal bevredigend afgehecht. Een Mercenaries-modus ontbreekt bij de release, wat aanvoelt als content die bewust wordt achtergehouden voor toekomstige DLC. Gelukkig biedt de game na het aftitelen een hogere moeilijkheidsgraad, een New Game Plus waarin je je arsenaal meeneemt, en de mogelijkheid om de hele campagne opnieuw te spelen met de andere cameraperspectief. Wie Grace in derde persoon en Leon in eerste persoon wil ervaren, krijgt daarmee een verrassend andere beleving.
Gespeeld op: PlayStation 5 Pro.
Ook beschikbaar op: PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.
