Review | Slay the Spire 2 (Early Access) – Het originele Slay the Spire heeft in 2017 eigenhandig een compleet genre op de kaart gezet. De roguelike deckbuilder bestond weliswaar al voor de komst van Mega Crits debuut, maar het was deze game die bewees dat kaartspellen en permadeath een gouden combinatie vormen. Sindsdien zijn er tientallen, zo niet honderden games verschenen die in meer of mindere mate op dezelfde leest zijn geschoeid. De grote vraag was dan ook: hoe maak je een vervolg op een game die zo invloedrijk is dat het hele genre inmiddels verzadigd voelt? Mega Crit koos voor de verstandigste weg: niet het wiel opnieuw uitvinden, maar het wel een stuk ronder maken.
Vertrouwd maar niet identiek
De eerste drie kwartier van Slay the Spire 2 voelen bijna verdacht vertrouwd aan. Je begint onderaan de toren, kiest een pad over een willekeurig gegenereerde kaart en werkt je een weg omhoog via gevechten, winkels, events en kampvuren. De Ironclad, Silent en Defect zijn alle drie terug en hun kaarten zullen veteranen direct herkennen. Je pakt je oude strategieën erbij, en ze werken. In eerste instantie bekruipt je het gevoel dat dit meer een uitbreiding is dan een echt vervolg.
Maar dat gevoel ebt snel weg. De subtiele verschuivingen in kaartbalans zorgen ervoor dat beproefde tactieken net niet meer zo betrouwbaar zijn als voorheen. Die ene combokaart die je vroeger blindelings pakte, heeft nu een iets ander effect. Die ene build die altijd als vangnet diende, is nu minder vanzelfsprekend. Het dwingt je om opnieuw na te denken, opnieuw te experimenteren, en precies dát gevoel van ontdekking is wat het eerste deel zo verslavend maakte. Mega Crit heeft de bekende personages net genoeg veranderd om ze fris te laten aanvoelen zonder de essentie te verliezen. Een knap staaltje evenwichtskunst.
Verse gezichten
Naast de terugkerende garde introduceert het vervolg twee gloednieuwe personages: de Regent en de Necrobinder. Beiden zijn merkbaar complexer dan de bestaande cast en vragen een flinke leercurve. De Regent beschikt over een eigen hulpbron genaamd Stars, waarmee je toegang krijgt tot krachtige kaarten die wat opbouwtijd vergen. Daarnaast smeedt hij aan een zwevend zwaard dat met de juiste kaarten een verwoestende klap kan uitdelen, maar dat je eerst geduldig moet opbouwen. Het is een personage dat beloont wie vooruitdenkt, maar genadeloos afstraft wie overhaast te werk gaat.
De Necrobinder is ons persoonlijke favoriet geworden. Dit skelet wordt vergezeld door Osty, een loslopende bottenhand die fungeert als zowel schild als aanvalswapen. Osty absorbeert schade die door je verdediging heen komt en kan met de juiste kaarten uitgroeien tot een waar sloopinstrument. Daarnaast beschikt de Necrobinder over het Doom-mechanisme, waarmee je vijanden van twee kanten tegelijk onder druk zet: hun levenspunten dalen door jouw aanvallen, terwijl de oplopende Doom-teller van onderaf nadert. Het moment waarop beide waardes elkaar kruisen en de vijand implodeert, is elke keer weer onbeschrijflijk bevredigend.
De nieuwe personages hebben echter nog wat balanswerk nodig. De Regent voelt in bepaalde runs buitengewoon krachtig aan, maar in andere frustrerend inconsistent. Het verschil tussen een goddelijke run en een vroegtijdige dood hangt soms iets te veel af van welke kaarten je in de eerste verdieping aangeboden krijgt. Dat is inherent aan het genre, maar bij de Regent voelt die variantie wel erg uitgesproken.
Een nieuw ritme
Waar de veranderingen in personages subtiel zijn, heeft Mega Crit op structureel vlak wat forser ingegrepen. De bossrelieken die je na elk act ontving, zijn vervangen door ontmoetingen met zogeheten Ancients: mysterieuze wezens die je aan het begin van het volgende act een keuze voorleggen uit krachtige beloningen met bijbehorende nadelen. In plaats van één grote keuze per act, word je nu herhaaldelijk gedwongen om risico en rendement tegen elkaar af te wegen. Het resultaat is dat geen twee runs op dezelfde manier verlopen en dat de strategische laag een stuk rijker aanvoelt.
Events zijn eveneens grondig onder handen genomen. Waar je in het eerste deel vaak zonder veel nadenken door een reeks events kon cruisen, dragen de nieuwe varianten aanzienlijk meer risico met zich mee. Sommige events strekken zich zelfs uit over meerdere acts in de vorm van miniqueesten, compleet met speciale kaarten die je deck bezetten totdat je de opdracht voltooit.
Het voegt een laag planning toe die de kaartnavigatie nóg spannender maakt. Het progressiesysteem is ook vernieuwd: in plaats van simpele XP verdien je nu Epochs, waarmee je stukje bij beetje nieuwe kaarten, drankjes en relikwieën ontgrendelt, verweven met flarden lore die het universum wat meer kleur geven.
Samen de toren in
De grootste verrassing is ongetwijfeld de coöperatieve modus. Met maximaal vier spelers werk je je tegelijkertijd een weg door de toren, waarbij iedereen in real time kaarten speelt tijdens gevechten. Vijanden hebben fors meer levenspunten om de extra mankracht te compenseren, en aanvallen raken je hele team, waardoor je wel degelijk moet samenwerken in plaats van ieder voor zich te spelen.
Zonder voicechat is het al snel een vrolijke chaos van kaarten die over elkaar heen buitelen, maar met goede afstemming ontstaat er iets prachtigs. De ene speler legt Vulnerable op een vijand, de ander volgt met een verwoestende combo, en een derde gooit op het nippertje een drankje naar een teamgenoot die anders het loodje had gelegd. Er zijn zelfs exclusieve multiplayerkaarten die dit teamspel aanmoedigen, zoals de mogelijkheid om je blokkade met een medespeler te delen.
Het is jammer dat er geen matchmaking is en ook geen lokale co-op, waardoor je afhankelijk bent van vrienden die dezelfde passie voor kaartspellen delen. Maar als je die hebt, is dit een fantastische manier om de verslavende formule van Slay the Spire te delen met anderen. Het doet denken aan de sociale oorsprong van kaartspellen, en dat is eigenlijk precies wat het genre nodig had.
Nog volop in aanbouw
Laten we niet vergeten dat Slay the Spire 2 zich in Early Access bevindt, en dat merk je op sommige plekken. Een handvol kaarten heeft nog placeholder-artwork in een charmante maar onmiskenbare Paint-stijl, de balans tussen personages vergt nog fijnslijping en de moeilijkheidsgraad voelt op hogere Ascension-niveaus nog niet helemaal uitgebalanceerd. Mega Crit heeft aangegeven dat de Early Access-periode tot wel twee jaar kan duren, wat ruimte laat voor een vierde act, mogelijk een zesde personage en talloze balansupdates.
Desalniettemin voelt wat er nu ligt al verbazingwekkend compleet. We zijn meer dan veertig uur zoet geweest en hebben het gevoel dat we nog maar het topje van de ijsberg hebben gezien. Bugs zijn we nauwelijks tegengekomen en de performance is op pc vlekkeloos. Voor een Early Access-titel is dat bepaald geen vanzelfsprekendheid.
Gespeeld op: pc (Steam).
