Review | WWE 2K26 – Sinds de rampzalige lancering van WWE 2K20 heeft ontwikkelaar Visual Concepts er alles aan gedaan om het vertrouwen van de worstelgemeenschap te herstellen. Met succes, want de afgelopen jaren klom de franchise gestaag terug naar de top van de kaart.
WWE 2K25 was vorig jaar in de ring misschien wel het beste deel ooit, maar buiten de touwen zorgde een agressieve drang naar microtransacties voor een bittere nasmaak. De grote vraag bij WWE 2K26 was dan ook niet zozeer of het gevecht zelf goed zou zijn, maar of uitgever 2K de les had geleerd wat betreft het leegschudden van de portemonnee van zijn fans. Het antwoord is helaas genuanceerder dan we hadden gehoopt.
CM Punk in de schijnwerpers
Coverheld CM Punk staat dit jaar centraal in de Showcase-modus, en die keuze betaalt zich uit. De speelbare terugblik op zijn carrière combineert historische wedstrijden met een reeks “wat als”-scenario’s die verkennen hoe zijn loopbaan eruit had gezien als hij in 2014 niet was vertrokken. Punk zelf voorziet elk gevecht van persoonlijk commentaar, wat de hele ervaring een documentaireachtig gevoel geeft dat prima werkt. De presentatie is gepolijst, de overgangen tussen filmmateriaal en gameplay verlopen vloeiend en voor fans van de Second City Saint is dit een feestje.
Toch is het jammer dat de historische kant vrij selectief is. Van zijn ECW-periode of de Straight Edge Society is geen spoor te bekennen, en zelfs het iconische Money in the Bank-moment uit 2011 schittert door afwezigheid. De nadruk ligt voornamelijk op het laatste jaar van zijn eerste WWE-periode en zijn huidige run, waardoor je als kijker het gevoel krijgt dat er flinke hoofdstukken zijn overgeslagen. Een welkome toevoeging is de Gauntlet-optie, waarbij je alle twintig tegenstanders achter elkaar kunt bevechten om in één klap alle beloningen te ontgrendelen. Een uitdaging van formaat, maar een slim alternatief voor wie de doelstellingen per wedstrijd wat repetitief vindt.
Tussen de touwen
Waar het er echt toe doet, levert WWE 2K26 opnieuw. De gameplay in de ring is subliem en behoort tot het beste dat de serie ooit heeft geboden. Een slimme aanpassing aan het stamina-systeem introduceert een afkoelperiode: ga je te enthousiast te werk met reversals, dan raakt je worstelaar uitgeput en kun je even niets terugdraaien. Het dwingt je om tactischer na te denken over wanneer je een aanval pareert en wanneer je een klap incasseert om je energie te sparen voor dat ene cruciale moment. Het is een subtiele maar welkome verandering die gevechten net dat extra laagje diepgang geeft.
De vier nieuwe wedstrijdtypes zijn stuk voor stuk geslaagde toevoegingen. I Quit springt er het meest uit: in plaats van simpelweg een submission toe te passen, kun je je tegenstander ook letterlijk tot overgave beuken, waarna een minigame bepaalt of hij of zij opgeeft. De moeilijkheid daarvan schaalt mee met de opgelopen schade, wat voor heerlijk spannende momenten zorgt. Three Stages of Hell laat je drie wedstrijdtypes naar keuze aan elkaar rijgen, wat vooral in Universe Mode voor eindeloze variatie zorgt. De Inferno Match is visueel indrukwekkend maar mechanisch wat eenvoudig, en de Dumpster Match is eerlijk gezegd weinig meer dan een variant op de al bekende Ambulance Match, maar dan met een container in plaats van een ziekenwagen.
Bijzonder vermakelijk zijn de verbeterde physics. Lichamen reageren overtuigender op klappen en worpen, ragdoll-animaties zorgen voor hilarische momenten wanneer je iemand van grote hoogte lanceert, en stapelbare tafels en punaises als wapens voegen een laag chaos toe die nergens verveelt. De interactieve entrances, waarbij je zelf pyrotechniek en taunts aanstuurt, zijn een leuke toevoeging die het gevoel versterkt dat je echt een WWE-show regisseert. Het vernieuwde commentaarteam met Wade Barrett en Booker T brengt bovendien een welkome dosis humor en energie mee die het geheel een stuk levendiger maakt.
De Ringside Pass
En dan de olifant in de kamer. WWE 2K26 vervangt de traditionele DLC-pakketten door een Ringside Pass: een battle pass-systeem met veertig tiers, verdeeld in een gratis en een betaalde lijn. Op papier is het concept niet per se slecht. De gratis tiers bevatten een handvol geliefde legendes en de beloningen verlopen niet, wat betekent dat je op je eigen tempo kunt spelen. Bovendien is het ontgrendelen van nieuwe worstelaars op zich bevredigend.
Maar in de praktijk wringt het. De snelheid waarmee je XP verdient staat in geen verhouding tot de hoeveelheid die je nodig hebt. Na ruim twintig uur spelen hadden we nog lang niet alle content ontgrendeld die in voorgaande delen gewoon bij de game hoorde. Dat je bij lokale multiplayeravonden precies nul XP verdient, is ronduit onbegrijpelijk. En de aanwezigheid van betaalde tier-skips fluistert constant in je oor dat het allemaal sneller zou kunnen, als je maar je portemonnee trekt. Tel daarbij op dat de populaire Rabblerouser-badge volledig is geschrapt en dat sommige MyFaction-events alleen toegankelijk zijn met kaarten uit betaalde pakketten, en het plaatje wordt al snel minder rooskleurig.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat seizoen 1 van de Ringside Pass op zichzelf redelijk genereus is. Maar de ervaring met WWE 2K25, waarbij de vrijgevigheid na een paar maanden als sneeuw voor de zon verdween, maant tot voorzichtigheid. Of dit systeem op de lange termijn eerlijk blijft, valt pas te beoordelen wanneer seizoen 2 en 3 hun gezicht laten zien.
MyRise, The Island en de rest
De carriëremodus MyRise vertelt dit jaar twee aparte verhalen voor de mannen- en vrouwendivisie, waarin je als terugkerend worstelaar na een jaar afwezigheid je plek moet heroveren. De opzet is prima en de keuze tussen een heldhaftig of schurkenachtig pad zorgt voor enige herspeelwaarde. Minder geslaagd is de uitvoering: tussen de verhaalmomenten door word je verplicht tot reeksen losse gevechten die aanvoelen als opvulmateriaal. Het breekt het ritme en doet vermoeden dat deze structuur mede is ingegeven door de wens om Ringside Pass-XP te laten verdienen.
The Island, de online hub die vorig jaar weinig enthousiasme opwekte, is ditmaal voorzien van stemacteerwerk en een factiesysteem rondom CM Punk, Rhea Ripley en Cody Rhodes. Het is een stap vooruit, maar de modus blijft aanvoelen als een digitaal winkelcentrum waar elke hoek je herinnert aan de mogelijkheid om echt geld uit te geven. Universe Mode profiteert daarentegen van welkome verbeteringen: de toevoeging van de WWE Draft voegt een managementlaag toe die het simulatiegevoel versterkt, en de nieuwe broadcastcamera laat je wedstrijden bekijken vanuit tv-perspectieven. Voor wie graag zijn eigen worstelshow runt, is dit een fijne stap vooruit.
Op visueel vlak profiteert de game duidelijk van het afscheid van de vorige generatie consoles. De modellen zijn over de hele linie scherper, de belichting is verbeterd en de entrances zien er spectaculairder uit dan ooit. Het roster telt meer dan vierhonderd worstelaars, al is dat getal flink opgeblazen door alternatieve versies van dezelfde personen. Het werkelijke aantal unieke gezichten is nog steeds indrukwekkend, al zijn niet alle gezichtsscans even overtuigend. Sommige legendes zien eruit alsof ze via een slecht verlichte webcam zijn vastgelegd.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.