Review | Hozy

Review | Hozy – Come On Studio is van origine een UI-designbureau, en dat merk je. Hozy, de debuuttitel van deze studio uitgebracht onder de vleugels van tinyBuild, ademt de kalmte en precisie uit van mensen die weten hoe je iets mooi maakt. Games in het genre van de zogenaamde cozy-game schieten als paddenstoelen uit de grond, en wie daarin wil opvallen, heeft meer nodig dan een zachte kleurenpalet en een sfeervol deuntje. Hozy kiest een slimme invalshoek: je pakt er eerst de bezem voordat je ook maar één kussen op een bank mag leggen. Of die aanpak genoeg is om de game boven het maaiveld uit te tillen? Grotendeels wel.

Eerst maar even schoonmaken

Wat Hozy direct onderscheidt van de meeste inrichtingsgames is het renovatiegedeelte dat aan het decoreren voorafgaat. Wanneer je een nieuwe ruimte betrekt, is die verre van instapklaar. Er slingert rommel rond, ramen zitten onder een laag vuil, en soms liggen er versleten vloerplanken die eruit moeten voordat je verder kunt. Gewapend met een bezem, een mop, een raamtrekker en af en toe een breekijzer ga je aan de slag.

Wat opvalt is hoe bevredigend dit eenvoudige schoonmaakproces aanvoelt. Afval trekt zichzelf als het ware naar je cursor toe, alsof kleine rommeltjes in een baan om jou beginnen te draaien. Vloerplanken wippen er met een realistische zwaai uit zodra je het breekijzer erover haalt. Dat is hetzelfde hersensignaal dat ook Powerwash Simulator zo verslavend maakt: je weet dat het nep is, maar het voelt alsof je écht iets hebt bereikt. Per kamer duurt dit schoonmaakgedeelte een minuut of tien, waarna het decoreren het overneemt.

De overgang naar het inrichten verloopt vloeiend, maar voor wie primair voor die renovatiebeleving komt, kan het aanvoelen als een trailer die langer is dan de film. Er zijn negen kamers in totaal, en de opdrachten variëren per locatie. Jammer genoeg komen bepaalde systemen, zoals het vervangen van vloerplanken, maar zelden terug nadat ze zijn geïntroduceerd. Juist die momenten tillen Hozy boven een doorsnee decoratiespel uit, en meer ervan had de game goed gedaan.

Dozen uitpakken, dromen inrichten

Als de ruimte eenmaal schoon is, rolt er een reeks dozen de kamer in. Grote meubels, planten, lampen, kleine snuisterijen: alles heeft een label en alles mag ergens worden neergezet. De vrijheid in plaatsing is aanzienlijk. Draaien, verschuiven, op een tafel zetten of juist midden op de vloer laten staan, het kan allemaal. Er is geen puntentelling, geen tijdslimiet en geen onzichtbare spelleider die je vertelt dat die ene vaas echt niet naast die andere past.

Toch zit er een beperking in het systeem die af en toe wringt. Alle dozen moeten één voor één worden geleegd, in vaste volgorde, waardoor je de kamer al snel volpakt voordat je goed en wel een overzicht hebt. Wil je iets uit een eerdere doos toch niet meer gebruiken, dan moet je achterwaarts door de stapel graven. Een eenvoudige inventarisweergave had dit moeiteloos opgelost, maar het is geen al te groot probleem, want de game-ervaring als geheel blijft aangenaam.

De aanpasopties zijn bewust beperkt gehouden. Muren schilderen mag, maar je kiest uit drie kleuren. Nieuwe vloerbedekking uitzoeken kan alleen als een kamer dat specifiek vereist. Die keuze heeft een duidelijke logica: de game wil voorkomen dat keuzestress het ontspannen gevoel ondermijnt. Wie graag het onderste uit de kan haalt op het gebied van personalisatie, zal zich toch enigszins aan banden gelegd voelen, maar voor de meeste spelers werkt deze aanpak juist bevrijdend.

Verhaal in de marge

Elke kamer heeft een bewoner, of had er een. Een kunstenaar, een muzikant, iemands vader na een scheiding. Bij aanvang krijg je een korte omschrijving mee, en terwijl je dozen uitpakt, onthullen sommige voorwerpen kleine tekstfragmenten over hun eigenaar. Een schilderij van “mijn zus”, een speelgoedbeer met een naam, een notitieboekje vol tekeningen. Het is subtiel, en het werkt.

Vergelijk het met Unpacking, een game die volledig op verhaalvertelling via objecten drijft: daarin bouw je over meerdere kamers een samenhangend beeld op van een heel leven. Hozy blijft per kamer hangen en trekt de rode draden nooit echt door. Wie aandachtig speelt, vindt verwijzingen die iets meer vertellen, maar ze voelen als hints naar een verhaal dat er nét niet helemaal is. Dat maakt Hozy niet minder aantrekkelijk als ontspanningservaring, al had er meer ingezeten.

Kijken is een feest

Waar Hozy werkelijk schittert, is in zijn visuele presentatie. De grafische stijl zweeft tussen realisme en iets warmers, iets geschilderds. Kussens zakken door als je ze oppakt. Planten bewegen wanneer er een bries door een open raam waait. Natte verfstreken drogen zichtbaar op de muur. Vloeren die net gedweild zijn, glimmen tot het vocht optrekt. Het zijn kleine details die samen een wereld bouwen die prettig aanvoelt om in te vertoeven.

De belichting verdient een aparte vermelding. Schoongemaakte ramen laten een warme gloed naar binnen stromen die de hele kamer van karakter verandert. Er zijn momenten waarbij je even stilstaat omdat de lichtinval zo knap in beeld is gebracht. Hier toont Come On Studio zijn achtergrond als designstudio: de esthetische uitvoering is voor een debuuttitel opvallend volwassen.

De muziek, gecomponeerd door de Belg Yann Van Der Cruyssen die eerder de soundtrack van Stray voor zijn rekening nam, bouwt dynamisch mee met je voortgang. Naarmate een kamer vordert, worden de tracks rijker en voller. Gecombineerd met geluidseffecten als het klikken van een lichtschakelaar, het zoemen van een ventilator of het ruisen van bladeren buiten, levert dat een geluidslandschap op dat zichzelf naar de achtergrond werkt zonder ooit vervelend te worden.

Technisch rapport

Hozy draait soepel op pc en stelt geen hoge eisen aan je systeem. De camerabesturing werkt doorgaans goed, al is de zoom soms grillig en laat die je in de steek op het moment dat je een precies hoekje wil schilderen of een voorwerp in een smalle nis wil plaatsen. De hitboxen van gereedschappen zijn soms net iets te ruim, waardoor verfstrepen iets verder doorlopen dan bedoeld. Controllerondersteuning is aanwezig maar nog niet volledig uitontwikkeld, iets wat de ontwikkelaar zelf ook erkent en aan werkt.

Gespeeld op: pc (Steam).