Review | MOUSE: P.I. For Hire – De Poolse studio Fumi Games trok de aandacht toen ze een paar jaar geleden een shooter aankondigden in de rubber hose-animatiestijl van de jaren dertig. Denk aan Steamboat Willie, maar dan met een muizendetective die er meer op los knalt dan Columbo ooit heeft gedaan.
De vergelijking met Cuphead lag meteen op de loer, maar waar Studio MDHR het in de platformrichting zocht, gooit Fumi Games het over een heel andere boeg: een volwaardige first-person shooter met noir-allure. Na ruim twintig uur door de straten van Mouseburg te hebben gebanjerd, kunnen we melden dat deze muis zijn kaas meer dan waard is, al zitten er een paar muizenvallen op de route.
Vuile was in Mouseburg
Jack Pepper is precies het type hoofdpersonage dat je verwacht in een hard-boiled detectiveverhaal. Een oorlogsveteraan met een kort lontje, een leeg bankrekening en een moreel kompas dat ondanks alles nog steeds naar het noorden wijst. Troy Baker geeft de geroutineerde speurneus stem en doet dat met hoorbaar plezier. Zijn vertolking is rauw, charismatisch en zit vol droge humor die perfect past bij het genre. De ondersteunende cast mag er trouwens ook zijn: van de piepjonge wapeningenieurs Tammy tot journalist Wanda en barman John, iedereen voelt als een natuurlijk onderdeel van deze inktwereld.
Het verhaal begint klassiek genoeg. Een vermiste goochelaar, een verdacht sterfgeval en voor je het weet zit Jack tot aan zijn snorharen in een web van corruptie, politieke intriges en moord. Wat opvalt is dat Fumi Games niet bang is om serieuze thema’s aan te snijden. Racisme, klassenverschillen en politiegeweld komen allemaal voorbij, verweven in een wereld waar de kleine shrews letterlijk en figuurlijk worden vertrapt door de rest van de samenleving. Het is knap hoe het spel die zwaardere noten afwisselt met de inherente absurditeit van pratende muizen in een tekenstijl uit het interbellum.
De Engelse dialogen verdienen een bijzondere vermelding. De schrijvers hebben zich volledig uitgeleefd met woordspelingen, kaasgrappen en noir-clichés die met zo veel flair worden gebracht dat je er niet omheen kunt. Jack die bij aankomst op een filmset verzucht “You’re supposed to shoot movies, not people!” is slechts één voorbeeld van het soort humor dat door het hele spel loopt. De Nederlandse ondertitels doen hun best, maar wie een beetje Engels kan, doet zichzelf een plezier door de originele tekst erbij te houden.
Lood in plaats van een loep
Laat je niet misleiden door het detectivejasje: MOUSE: P.I. For Hire is in de eerste plaats een shooter. En niet zomaar eentje. De vergelijking met Doom is onvermijdelijk en terecht. Het spel sleurt je van arena naar arena, waar golven vijanden je bestoken terwijl jij met een groeiend arsenaal aan wapens orde op zaken stelt. Van een simpele pistool tot een zuurbomwerper die vijanden tot op het bot wegvreet, het aanbod is inventief en past perfect bij de cartooneske sfeer. Eén wapen heet letterlijk de James Gun, en als dat geen glimlach oplevert, weten we het ook niet meer.
Het gevechtssysteem is bewust simpel gehouden. Er is geen inzoomfunctie, geen ingewikkeld deksysteem. In plaats daarvan krijg je een dash-beweging vanaf het begin en ontgrendel je gaandeweg vaardigheden als een dubbele sprong, muurlopen en zelfs een staart die dienst doet als grijphaak. Die extra mobiliteit geeft het schieten een lekker tempo en zorgt ervoor dat je de arena’s op creatieve manieren kunt benaderen. Op zijn best voelt het alsof je door een gewelddadige Looney Tunes-aflevering dendert, compleet met vallende piano’s en exploderende vaten.
De wapenontwikkeling verdient ook een pluim. Verspreid over de levels vind je blauwdrukken die je bij Tammy kunt inleveren voor upgrades. Elk wapen heeft drie niveaus, en het verschil is merkbaar. Een wapen dat op niveau één nog een beetje tandeloos aanvoelt, verandert op niveau drie in een waar vernietigingskanon. Het systeem geeft een prettige reden om elk hoekje van de levels af te struinen.
Verkennen loont (letterlijk)
De levelstructuur is grotendeels lineair, maar daar zit meer nuance in dan je zou verwachten. De omgevingen zijn verrassend verticaal en vol geheime ruimtes, verborgen achter “Totally Normal Wall”-bordjes of onopvallende ventilatieschachten. Elke missie bevat naast het hoofddoel ook verzamelobjecten als baseballkaarten, stripverhalen en kranten, plus het eerdergenoemde geld en de blauwdrukken. Het spel geeft je een handig richtingsysteem dat je naar het volgende objectief wijst, wat het ironisch genoeg ook ideaal maakt om juist de andere kant op te gaan, op zoek naar verborgen schatten.
Het geld dat je verzamelt is meer dan een bijzaak. In de hub kun je er munitie mee kopen, maar ook gemiste verzamelobjecten aanschaffen. Dat creëert een aardige spanning: gooi je je zuurverdiende centen in kogels, of spaar je voor die ene ontbrekende baseballkaart? Completisten worden zo gedwongen om strategisch met hun portemonnee om te gaan, want het spel laat je niet terugkeren naar eerder afgeronde levels. Mis je iets, dan is het weg. Of je begint helemaal opnieuw. Dat is een frustrerende ontwerpkeuze die hopelijk in een toekomstige update wordt aangepakt.
En dan is er nog het kaartspel. Verborgen in de levels vind je baseballkaarten die toegang geven tot een volledige minigame waarin je een team van slagmannen en werpers beheert. Het is geen Gwent, maar het is verrassend verslavend en een welkome afwisseling van al het buskruit.
Inkt, jazz en pure stijl
Laten we het hebben over de olifant in de kamer, of eigenlijk de muis op het podium. MOUSE: P.I. For Hire is een van de visueel meest opvallende games van het jaar. De rubber hose-animatiestijl is met zo veel liefde en aandacht voor detail uitgevoerd dat het werkelijk voelt alsof je door een geanimeerde korte film uit de jaren dertig loopt. De 2D-personages bewegen met die kenmerkende overdreven souplesse, koppen ploffen als inktbellen uiteen, verkoolde vijanden staren je met grote ogen aan vanuit een hoopje as. Het is tegelijkertijd grappig en grimmig, een combinatie die het spel van begin tot eind volhoudt.
De soundtrack doet daar nog een flinke schep bovenop. Patryk Scelina heeft een bigbandsoundtrack gecomponeerd die je regelrecht in een oude gangsterfilm katapulteert. Tijdens de vuurgevechten zwelt de jazz aan tot orkestrale hoogtes die de actie op het scherm perfect complementeren. Dit is muziek die je nog weken na het uitschakelen van je console in je hoofd hebt zitten. De combinatie van de visuele stijl en de muzikale begeleiding is zonder meer het sterkste wapen in het arsenaal van Fumi Games.
Iets te lang aan tafel
Waar de presentatie vrijwel foutloos is, begint het gameplayskelet na verloop van tijd wel wat te kraken. Het kernprobleem zit in de lengte. Met zo’n vijftien uur voor de hoofdcampagne en meer dan twintig als je alles wilt vinden, is MOUSE: P.I. For Hire aanzienlijk langer dan de gemiddelde boomer shooter. Dat is op zich prima als de variatie meegroeit, maar het spel leunt iets te zwaar op dezelfde formule van arena’s leegvegen en doorlopen. In de eerste helft is alles nog fris en spannend, maar in het laatste kwart begint de herhaling op te vallen.
De vijanden dragen daar aan bij. Het aanbod is redelijk gevarieerd, met schutters, schilddragers, sluipschutters en vliegende vijanden, maar ze vertonen stuk voor stuk weinig tactisch gedrag. De meesten rennen recht op je af of schieten vanuit een vaste positie, zonder dat je echt gedwongen wordt om je aanpak aan te passen. De baasgevechten bieden gelukkig meer uitdaging en originaliteit, maar de standaardvijanden hadden wat meer pit mogen hebben.
Ook het hub-gedeelte in Mouseburg voelt na verloop van tijd als een verplicht nummertje. Terugkeren naar je kantoor, aanwijzingen op het bord prikken, even langsgaan bij Tammy en weer vertrekken: het verliest zijn charme wanneer je gewoon de volgende missie in wilt duiken. Het bewijs-bord zelf is jammer genoeg niet meer dan een automatisch systeem. Anders dan bijvoorbeeld het Mind Place in Alan Wake 2 hoef je hier niet zelf de puzzelstukjes in elkaar te passen, wat een gemiste kans is voor een detectivegame.
Technisch rapport
Op PlayStation 5 draait MOUSE: P.I. For Hire over het algemeen stabiel. Er zijn hier en daar wat framedrops merkbaar, vooral in de hub-wereld en bij de grotere setpieces later in het spel, maar tijdens de gevechten zelf bleef het grotendeels soepel. De laadtijden zijn acceptabel en we zijn geen noemenswaardige bugs tegengekomen. De zwart-witpresentatie zorgt er soms wel voor dat het lastig is om verzamelobjecten te spotten in de grijze omgevingen, wat af en toe voor frustratie zorgt bij het verkennen.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: PC (Steam), Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2.
