Review | Invincible VS Robert Kirkman bedacht met Invincible een superheldenverhaal dat de geijkte formules van het genre met liefde aan flarden scheurt, en zijn Amazon-serie heeft dat gegeven aan een publiek dat ver buiten de comic-wereld valt. Een vechtgame op dat materiaal baseren is dan ook geen riskante zet, maar een bijna logische stap. Het is Quarter Up, bestaande uit veteranen van Killer Instinct, dat de taak krijgt om dat te verwezenlijken.
Het resultaat is Invincible VS, een 3v3-tagfighter die zijn inspiratiebronnen niet verbergt maar er vol op voortbouwt. Goed nieuws: de fundering is degelijk, het bloed vloeit rijkelijk en er zit meer diepgang in dan de toegankelijke controls doen vermoeden. Minder goed nieuws: wie solo de diepte in wil, kijkt al snel op zijn neus.
Een systeem dat klikt
Het combat in Invincible VS draait om de zogeheten Magic Series: je ketent aanvallen aan elkaar van light naar medium naar heavy, en bouwt zo druk op die je kunt afmaken met een superaanval of door een teammate in te wisselen voor extra schade. Dat klinkt als boilerplate voor een tagfighter, en dat is het ook, maar de uitvoering is strak. Het systeem is universeel toepasbaar op alle achttien personages, wat betekent dat basiskennis direct overdraagbaar is.
Toch voelt geen enkel personage als een kopie van een ander: Battle Beast is een machtige bruut die dicht op zijn tegenstander wil zitten, Atom Eve speelt als een zoner die haar tegenstander op afstand houdt, en Dupli-Kate zet klonen in voor zowel combo-verlengingen als verrassingsaanvallen. Er is ruimte voor playstyle, en die ruimte wordt ook daadwerkelijk benut.
De tag-mechaniek is de spil van alles. Je wisselt niet alleen om een personage met lage levensbalk even op adem te laten komen; je tagt ook mid-combo om aanvallen te verlengen, of je stuurt een teamlid in om een vijandelijke combo te onderbreken met een Counter Tag. Die Counter Tag vraagt om timing en kost meterbars als het misgaat, wat het systeem aangenaam risicovol maakt. Het is herkenbaar voor wie Marvel vs. Capcom of 2XKO heeft gespeeld, maar is goed genoeg uitgewerkt om op eigen benen te staan.
Toegankelijk, maar niet leeg
Quarter Up heeft bewust gekozen voor een modern control scheme: specials activeer je met één knop in plaats van de klassieke kwartcirkel-bewegingen. Dat laat de instapdrempel laag genoeg voor fans van de serie die normaal geen vechtgames aanraken, terwijl de rest van het systeem, de tags, de metermanagement, de teambouw, genoeg diepgang biedt om er weken in te stoppen. Voor wie toch liever motion inputs gebruikt: die optie is er, inclusief een kleine schadebonus voor de moeite. Maar eerlijk is eerlijk, het spel is duidelijk gebouwd rondom die single-button benadering. De motion controls voelen achteraf toegevoegd, als een optie voor puristen die het anders niet kunnen laten.
De tutorial legt de basics goed uit en laat je elk onderdeel zo vaak herhalen als je wilt. Wat mist is een set combo-trials per personage. Voor wie de diepte wil opzoeken is de practice mode de enige houvast, en dan is het al snel zelf uitzoeken. Dat is een gemiste kans, want de systemen zijn het waard om uitgelegd te worden.
Roster en presentatie
De achttien personages bij launch zijn herkenbaar voor fans van de serie, van de broeiende dreiging van Omni-Man tot de chaotische energie van Rex Splode. Ook nieuw origineel personage Ella Mental, een soort ode aan Storm uit de X-Men maar dan in het Invincible-universum, voegt zich netjes in het gezelschap. Het is een gevarieerd stel dat qua speelstijlen goed verdeeld is, al zijn er ook namen die wat generischer aanvoelen in hun movesets.
Visueel doet Invincible VS zijn werk. De cel-shading past bij de bron, de progressieve schade op personages bouwt goed op naarmate de strijd vordert, en de ultrafinishers, die functioneren als minder ceremonieuze fatalities, zijn spectaculair genoeg om ook na twintig uur nog even te genieten. Koppen vliegen eraf, lichamen imploderen, en het past allemaal probleemloos in de toon van het materiaal. Het geluid draagt zijn steentje bij: de inkepping van een goede combo klinkt precies zoals het moet.
De stemacteurs doen goede dienst, waarbij J.K. Simmons als Omni-Man precies de juiste hoeveelheid menace meebrengt. Dat Steven Yeun vanwege zijn werkzaamheden aan seizoen vier niet terugkeerde als de titulaire held is vervelend, maar Aleks Le vult de schoenen verrassend goed in. De interacties tussen personages voor en na gevechten zijn doorgaans gevat en voegen iets toe aan de sfeer, wat een kleine maar merkbare meerwaarde is.
Een story mode als bonusepisode
De story mode presenteert zichzelf als een extra aflevering van de serie, gesitueerd rond het einde van seizoen drie. Qua productiewaarden is dat geen loze belofte: de tussenfilmpjes zijn fraai geanimeerd in een stijl die opzettelijk minder vloeiend is dan de gameplay, als ode aan de look van de comics. De voice cast levert, de grote set pieces zijn indrukwekkend, en het geeft fans even wat ze gewend zijn van de show.
Toch wringt er iets. Het verhaal is in minder dan anderhalf uur uitgespeeld en eindigt op een cliffhanger die meer voelt als een aankondiging voor toekomstige DLC dan als een bevredigende afsluiting. Wie niet diep geworteld is in de lore van de serie staat al snel op achterstand, want het spel veronderstelt dat je weet wie iedereen is en welke relaties er spelen.
Dat hoeft geen groot probleem te zijn als je tot de doelgroep behoort, maar zelfs als doorgewinterd fan bekruipt je het gevoel dat er meer in had gezeten. De verhaallogica die de teamindelingen rechtvaardigt werkt, maar het eindstation voelt te abrupt.
Modi en online
Buiten de story mode is het aanbod aan single-player-inhoud beperkt. De arcade mode biedt meerdere ladders van vijf tot twaalf gevechten op oplopende moeilijkheidsgraden, met personage-specifieke endings als beloning. Sommige zijn het waard, de meeste zijn generiek. Een survival-modus, time-trials of extra uitdagingscontent ontbreekt volledig, wat het pakket wat kaal maakt in vergelijking met genre-genoten als Mortal Kombat 1 of Street Fighter 6.
Wie online wil spelen, vindt een degelijke basis. De netcode was stabiel tijdens de reviewperiode, matchmaking werkt vlot en de lobby-modus laat spelers toe als toeschouwer of wachten op hun beurt. Dat is precies wat je wilt voor een spel dat duidelijk mikt op een competitief leven na launch. Charactermastery-systemen bieden iets om naartoe te werken, met unlockable kleurenschema’s, profielonderdelen en artwork, maar die beloningen zijn bescheiden en bereiken nooit het niveau van een echte reden om uren extra te spelen.
Technisch rapport
Invincible VS draait soepel op 60 fps met een stabiele framerate tijdens gevechten. Incidentele drops duiken op bij langere sessies of bij drukke achtergrondinteracties, maar die zijn zelden storend. Laadtijden zijn snel, wat het ritme van de arcade mode ten goede komt. De eerder genoemde lagere framerate in de tussenfilmpjes is een artistieke keuze en went snel. Geen performancemodi of resolutie-opties zijn vermeld, wat bij een vechtgame op dit niveau doorgaans geen struikelblok is.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S, pc.
