Review | Bus Bound De makers van de Bus Simulator-reeks zijn terug, maar niet met een nieuw deel in die serie. Stillalive Studios koos er bewust voor om met Bus Bound een frisse start te maken, samen met uitgever Saber Interactive. De Oostenrijkse studio luisterde naar de wensen van hun community en bouwde een simulator die minder zweert bij spreadsheets en meer bij glimlachende passagiers. Het resultaat is een verrassend relaxte buservaring die je uren kan boeien, mits je vrede hebt met een wat oppervlakkige simulatielaag.
Welkom in Emberville
Het fictieve Amerikaanse stadje Emberville is zonder twijfel de ster van Bus Bound. Waar veel simulators je dumpen in een steriele wereld die eruitziet alsof de bewoners massaal op vakantie zijn, voelt Emberville opvallend levendig. Op de stoepen lopen voetgangers, in het park speelt een brassband en langs de snelweg flitsen billboards voorbij voor het lokale footballteam. Elke wijk heeft een eigen karakter: het drukke centrum, de rustige buitenwijken, de industriële zone. Het doet een beetje denken aan hoe Cities: Skylines je het gevoel geeft dat je stad ademt, alleen rijd je er hier zelf doorheen.
Grafisch zit dat ook behoorlijk snor. De overstap naar Unreal Engine 5 heeft de studio geen windeieren gelegd. Gebouwen zien er gedetailleerd uit, de belichting bij zonsondergang is ronduit fraai en het weer, van stortbuien tot sneeuw, geeft de stad steeds een ander gezicht. Regen op je voorruit die je met de ruitenwissers moet wegwerken is een klein detail, maar het soort detail dat je erin trekt. Kanttekening: de voetgangers zelf zijn een stuk minder overtuigend. Ze bewegen houterig, zakken soms tot hun middel in de stoep en gedragen zich alsof ze figuranten zijn in een B-film. Gelukkig zit je het grootste deel van de tijd achter het stuur en valt het niet al te veel op.
Likes in plaats van euro’s
Het meest opvallende aan Bus Bound is het progressiesysteem, en dat is tegelijk de slimste zet die de studio heeft gemaakt. Vergeet kaartjes knippen en financiële spreadsheets. In Emberville is het openbaar vervoer volledig gratis. In plaats van geld verdien je “likes” van tevreden passagiers. Rijd je netjes, stop je keurig bij de haltes en houd je je aan de verkeersregels, dan stromen de duimpjes binnen. Met die likes upgrade je haltes, ontgrendel je nieuwe wijken en verbeter je uiteindelijk hele stadsdelen.
Dat upgraden is meer dan een getal dat omhoog gaat. Als je alle haltes in een wijk hebt verbeterd, krijg je een tussenfilmpje waarin het stadsdeel letterlijk transformeert. Er verschijnen nieuwe parken, busbanen en voetgangerszones, en de bewoners vieren feest op sociale media. Het is allemaal wat overdreven optimistisch, alsof een gemeenteraad besloot dat elke busrit het equivalent is van een stemming voor stadsvernieuwing, maar het werkt verrassend goed als motivatie. Elke keer dat een wijk opknapte voelde het alsof ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor was, en dat is precies het soort beloning dat je in een simulator wilt hebben.
De keerzijde is dat het systeem na verloop van tijd behoorlijk repetitief wordt. De loop is overzichtelijk: bouw een route, rijd die route tot je genoeg likes hebt, upgrade het district, herhaal in de volgende wijk. Wie daar geen probleem mee heeft, kan tientallen uren zoet zijn. Maar als je gewend bent aan de managementdiepte van een Euro Truck Simulator 2, dan voel je hier de bodem vrij snel.
Achter het stuur
Het rijden zelf is waar Bus Bound het meest overtuigt, en dat mag ook wel voor een studio met jaren ervaring in het genre. Elke bus voelt anders. De zware dieselmodellen zijn log en traag in de acceleratie, terwijl de elektrische varianten opvallend vlot optrekken. Er zitten compacte stadsmodellen bij die soepel door nauwe straten manoeuvreren, en er zijn lange gelede bussen die je aandacht opeisen bij elke bocht. In totaal staan er zeventien voertuigen tot je beschikking, en het uitproberen van elk model is een minigame op zich.
De besturing vraagt om geduld en precisie. Sturen is vrij gevoelig, terwijl gas geven en remmen wat trager reageren. Dat vergt even wennen, maar zodra je het gevoel te pakken hebt is het rijden heerlijk rustgevend. Een handige snelheidsbegrenzer helpt je om niet per ongeluk te hard te rijden, en met een druk op de knop zet je je richtingaanwijzers aan, schakel je de lichten of activeer je de ruitenwissers. Op een controller voelt alles intuïtief, al schreeuwt dit spel om een stuurwiel. Wie Bus Bound met een racestuur speelt, tilt de ervaring naar een ander niveau.
Het stoppen bij haltes is een vak apart. De game beoordeelt niet alleen óf je stopt, maar ook hoe precies je de bus positioneert ten opzichte van de stoeprand en de haltemarkering. Te ver van de stoep en je passagiers weigeren uit te stappen. Met één wiel op het trottoir en ze kijken je verwijtend aan. Het is precies het soort kleine uitdaging die een rit interessant houdt, al kan het ook frustrerend zijn als je net een seconde te laat corrigeert en kostbare tijd verliest.
Passagiersfeedback met haken en ogen
Tijdens het rijden verschijnen er reacties van passagiers op je scherm: complimenten als je netjes rijdt, klachten als je een stopteken negeert. In theorie is dat een slimme manier om directe feedback te geven. In de praktijk is het systeem nogal wispelturig. De ene busrit mag je rustig vijf kilometer per uur te hard rijden zonder dat iemand er iets van zegt. De volgende rit krijg je een boze reactie omdat je een drempel een fractie te snel nam.
Wat het helemaal vreemd maakt: rijd de verkeerde rijbaan op en niemand die er wakker van ligt, maar ga net iets te enthousiast over een verkeersdrempel en je passagiers reageren alsof je ze persoonlijk beledigd hebt. Het voelt alsof het feedbacksysteem nog wat fijnafstelling nodig heeft. Gelukkig is de game verder mild genoeg dat je ondanks een paar boze reacties nog steeds prima je route kunt voltooien en genoeg likes binnensleept.
Het verkeer om je heen gedraagt zich over het algemeen redelijk realistisch. Auto’s rijden met wisselende snelheden, geven soms netjes voorrang als je je richtingaanwijzer aanzet, en soms negeren ze je volledig. Af en toe ontstaan er files door ongelukken of wegwerkzaamheden die je route aardig in de war schoppen. Die onvoorspelbaarheid houdt het rijden fris, al kan het ook stevig irriteren als je net bezig bent met een perfecte rit en een AI-auto besluit om zonder reden midden op een kruispunt te stoppen.
Rijden bij regen en in het donker
Het dynamische weer en de dag-nachtcyclus zijn een welkome toevoeging. Rijden bij daglicht is een totaal andere ervaring dan een nachtdienst door slecht verlichte straten. En dan regent het. De voorruit wordt wazig, je zicht krimpt flink in en ineens wordt elke bocht een stukje spannender. Dat soort variatie is precies wat een simulator nodig heeft om niet in een sleur te raken.
Er is ook een free roam-modus waarin je zonder tijdsdruk door Emberville kunt cruisen. Ideaal om de stad te verkennen of gewoon even rustig te rijden na een drukke werkdag, zowel in de game als daarbuiten. De kaart is namelijk flink groot, en er zijn genoeg mooie plekjes om te ontdekken. Samen met de co-op voor maximaal vier spelers, waarbij je gezamenlijk routes kunt rijden en likes verzamelt, zit er genoeg variatie in om het een tijdje vol te houden.
Technisch rapport
Op pc draait Bus Bound prima. De game ondersteunt DLSS, FSR en XeSS, en op een midrange systeem haal je in 1440p met hoge instellingen zonder problemen stabiele framerates. De Unreal Engine 5-basis zorgt voor mooie belichting en gedetailleerde omgevingen, al zijn de spiegels in de bus wat minder vloeiend en valt de draw distance bij gebouwen op de achtergrond soms tegen. Op console is het verstandig om motion blur direct uit te schakelen, want die vreet resolutie.
Bugs kwamen we een handvol tegen: passagiers die in de grond zakken, auto’s die voor je neus verdwijnen, en een enkele keer een vastgelopen bus in een nauwe doorgang die na een respawn nog wat naschokjes gaf. Niets dramatisch, maar het valt op. De soundtrack is een zaak apart: één radiostation met een mix van country en onherkenbare popmuziek die na een paar uur flink gaat vervelen. Het motorgeluid, de regendruppels op de bus en de halte-omroep zijn dan weer uitstekend.
Gespeeld op: PC.
Ook beschikbaar op: PS5, Xbox Series X|S.
Prijs: €29,99 (Deluxe Edition: €39,99, inclusief een extra bus, retro-skins en een Bus Pass voor drie toekomstige uitbreidingen).
