Review | Mixtape

Review | Mixtape Beethoven & Dinosaur deed het al eens eerder: met The Artful Escape (2021) bewees het kleine Australische studio dat games veel meer kunnen zijn dan alleen entertainment. Dat debuut was een psychedelische trip over zelfexpressie en muziek, veelgeprezen maar ook vrij niche.

Met Mixtape gooit de studio een andere bal. Het verhaal is kleinschaliger, de toon is warmer, en het resultaat is een van de meest ontwapenende games die we in jaren hebben gespeeld. Verwacht geen einde-van-de-wereld scenario, geen skilltrees, geen loot. Verwacht wel een game die je na afloop nog even bij je houdt.

De laatste avond van alles

Stacey Rockford, een door muziek geobsedeerd tiener in het Californië van de jaren negentig, staat op het punt haar kleine stad te verlaten voor New York. Vanavond is haar laatste avond met haar twee beste vrienden: de relaxte, artistieke Slater en de gecontroleerde maar sluimerende Cassandra. Samen proberen ze er iets bijzonders van te maken: drank regelen, naar een feest gaan, herinneringen ophalen. De opzet is bewust simpel, want Mixtape gaat niet over wat er gebeurt, maar over hoe het voelt.

Het verhaal ontvouwt zich via een reeks herinneringen die je ontsluit door rond te lopen in de slaapkamers van de drie protagonisten. Een foto, cassettebandjes, een leeg bierflesje: elk voorwerp is een aanknopingspunt voor een speelbare herinnering. Die herinneringen zijn gekleurd door emotie en overdrijving, zoals echte herinneringen dat zijn. Ze kloppen niet altijd met de werkelijkheid, maar ze kloppen wel met het gevoel. Dat is precies waar Mixtape op inzet.

De schrijvers begrijpen wat tieners drijft: de absolute overtuiging dat alles het einde van de wereld is, dat dit moment het belangrijkste moment ooit is, dat niets na vandaag ooit nog zo goed kan zijn. Dat wordt hier niet belachelijk gemaakt, maar ook niet verheerlijkt. Er wordt gewoon naar gekeken, met begrip en een vleugje genegenheid.

Cassandra heeft een van de sterkste verhaallijnen, met een destructieve kant die voelt als iemand die probeert een oud vel van zich af te stropen. Slater is wat minder uitgewerkt, maar is als personage onmiskenbaar aanwezig. En Stacey, die continu tegen de speler praat alsof ze Ferris Bueller persoonlijk heeft gesproken, groeit van een zelfverzekerde muzieknerd naar iemand die beseft dat weggaan ook iets kost.

De soundtrack is het fundament

Mixtape heeft een geselecteerde speellijst van nummers uit de jaren tachtig en negentig, en die keuzes zijn geen achtergrondmuziek maar het skelet van de game. Devo, Joy Division, The Smashing Pumpkins, Iggy Pop, Portishead, The Cure: de grote namen zijn er, maar ook minder bekende parels die je daarna meteen wilt opzoeken. Stacey introduceert elk nummer met context, anekdotes en haar eigen enthousiasme, waardoor het aanvoelt als een muziekles van een vriendin die er echt verstand van heeft.

Dat is balanceren op een slappe koord, want er is weinig vervelender dan een game die de loftrompet bovenhaalt over zijn eigen smaak. Mixtape vermijdt die valkuil doordat de muziek nooit losstaat van wat er op het scherm gebeurt. Een scène waarbij de drie vrienden meebrullen in een auto op ‘Freak’ van Silverchair is niet gewoon een gaaf nummer, het is een perfecte inkijk in hoe het voelt om totaal op je gemak te zijn bij iemand. Diezelfde logica geldt voor vrijwel elk nummer in de game. De muziek vertelt mee.

Wie nauwelijks binding heeft met deze muziek, zal er minder door geraakt worden. Dat valt niet te ontkennen. Maar zelfs dan heeft de selectie zoveel karakter dat het moeilijk is om koud te blijven.

Minigames zonder faalmoment

De gameplay bestaat uit een aaneenschakeling van korte speelbare sequenties: skateboarden door een straat op Devo, een tongzoenhapering navigeren met twee analoge sticks, een winkelwagentje besturen terwijl de politie je op de hielen zit, stenen overslaan op een meer. Niets hiervan is uitdagend in traditionele zin. Er is geen score, geen game over, geen straf voor fouten. Sommige momenten gaan vanzelf verder als je ze wilt overslaan.

Dat is een bewuste keuze en een die zal botsen met spelers die games willen spelen in de klassieke zin van het woord. Mixtape is eerder een interactief album dan een traditionele game, en wie dat verwacht te krijgen zal teleurgesteld zijn. Maar voor wie instapt met de juiste instelling, doet elke minigame precies wat hij moet doen: een gevoel oproepen. De tongscène is hilarisch ongemakkelijk op precies de goede manier. Het stenenoverslaan is rustgevend. De winkelwagenachtervolging is chaotisch en energiek. Geen van de secties blijft lang genoeg hangen om zijn welkom te overschrijden.

De slaapkameromgevingen, waar je vrijelijk rondspeurt naar herinneringen, zijn ook de moeite waard. De kamers zijn gevuld met details die de personages raken: platen, posters, foto’s, troep. Je voelt dat hier iemand heeft gewoond.

Handgemaakt en herkenbaar

Visueel leunt Mixtape zwaar op een stop-motion-esthetiek, vergelijkbaar met wat Spider-Man: Into the Spider-Verse populariseerde: handgetekende bewegingen, verlaagde framerates die het handgemaakte gevoel van stop-motion nabootsen, een kleurenpalet dat altijd net iets te mooi is om echt te zijn. Het werkt uitstekend. Elke scène voelt alsof hij met zorg in elkaar is gezet, als een pagina uit een plakboek.

De game wisselt ook af met echte videobeelden en muziekvideoachtige montages, zonder dat het ooit chaotisch wordt. Er is een duidelijke visuele taal en Beethoven & Dinosaur beheerst die van begin tot eind. Een scène waarbij de kleuren uit het beeld verdwijnen op een emotioneel kantelpunt is het soort effectieve simpelheid dat veel grotere studio’s niet op deze manier voor elkaar krijgen.

Dat gezegd hebbende: de game speelt zich vrijwel volledig af in een Amerikaans cultureel universum. Dat is logisch gegeven de jaren negentig setting, maar het betekent ook dat spelers die weinig feeling hebben met die cultuur iets meer moeite zullen hebben om volledig op te gaan in de wereld. De universele thema’s over vriendschap en afscheid compenseren dat grotendeels.

Technisch rapport

Mixtape is gespeeld op PS5, en de ervaring was vlekkeloos. De game draait soepel, laadtijden zijn vrijwel onbestaand, en de visuele stijl stelt geen hoge eisen aan de hardware. Er zijn geen grafische opties om doorheen te worstelen, maar die zijn hier ook niet nodig: de kunststijl is tijdloos genoeg om er over tien jaar nog goed uit te zien.

Het geluidsontwerp verdient een speciale vermelding: de soundtrack klinkt geweldig op een goed geluidssysteem of koptelefoon, en dat is precies hoe je deze game zou moeten ervaren. Het stemwerk is consistent uitstekend, met Stacey en Cassandra als duidelijke hoogtepunten.

Gespeeld op: PS5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S, pc, Nintendo Switch 2.