Review | Monster Hunter Wilds

Review | Monster Hunter Wilds – Het is alweer 7 jaar geleden dat we voor het eerst kennis konden maken met Monster Hunter World. Anderhalf jaar later verscheen diens uitbreiding, Iceborne, die een grandioze stap vooruit wist te zetten binnen de franchise. De vijfde mainline game was op zijn allerminst onvergetelijk te noemen. Het is dan ook niet zo gek om te zeggen dat de hype voor Monster Hunter Wilds erg groot is: een echte next-gen Monster Hunter-game. Met de game uitgespeeld te hebben, zijn er nu echter bepaalde kwesties die onze aandacht hebben: wat is er achter de schermen gebeurd? Er zijn namelijk een hoop zaken die anders uitpakken dan verwacht. Er zijn veel goede dingen om te bespreken, maar ook een paar mindere…

Verhaal mwah, monsters wauw!

De Forbidden Lands is een gebied dat door de Guild als onbewoonbaar werd verklaard, totdat een jongen werd gevonden die op zoek is naar zijn volk in dat gebied. Nata is een Keeper, en de Guild zet jou als ervaren jager aan het werk om de overige Keepers te vinden. Tijdens deze queeste ontdek je dat het ecosysteem in de Forbidden Lands behoorlijk verstoord is, wat ertoe leidt dat je (natuurlijk) veel monsters moet bevechten met een zelf in elkaar geknutseld wapen. Het verhaal wist ons niet te boeien, omdat dit uitgangspunt al jarenlang in diverse games wordt gebruikt en nu op de meest oppervlakkige wijze wordt gepresenteerd. De Monster Hunter-franchise staat niet per se bekend om zijn verhalen, maar Rise/Sunbreak en World/Iceborne wisten toch wel een wat boeiender verhaal te presenteren dan Wilds dat nu doet.

Gelukkig krijgen we in ruil daarvoor wel iets van hoog niveau terug: het beginrooster met meer dan 30 monsters is fenomenaal. Met een mix van volledig nieuwe creaties en oude bekenden, beschikt Wilds over een van de meest indrukwekkende monsterportefeuilles binnen de franchise. Qua originaliteit haalt de game het niveau van Monster Hunter 4, een van de sterkste titels in de serie. Monsters zoals Nu Udra, Xu Wu en de eindbaas van het verhaal (die we niet zullen spoilen) lijken bijvoorbeeld uit een Soulsborne game te komen. Het is indrukwekkend, maar de game lijdt aan hetzelfde probleem als Monster Hunter World: de echte endgame is alweer achter slot en grendel gehouden onder het mom van live service.

Het verhaal omvat uitsluitend de Low Rank-content, terwijl High Rank als de ‘endgame’ wordt opgezet. Als je een franchise veteraan bent, heb je de hele game binnen ongeveer 25 uur uitgespeeld. Daarna rest er niets anders dan af te wachten op content updates, zoals we inmiddels gewend zijn. Dit concept voelt echter achterhaald, aangezien we bijvoorbeeld een royale dosis Elder Dragons missen, een duidelijk grinddoel voor gear en de moeilijkheidsgraad al snel haar limiet bereikt. We begrijpen dat Capcom iets in petto heeft voor de lange termijn, maar de game is nu sterk afhankelijk van een toekomst die we niet kunnen beoordelen.

De gameplay is goed in kern

Gelukkig is een ander groot pluspunt de gameplay. Alle veertien wapens zijn voorzien van een update in hun moveset. Dit omvat nieuwe bewegingen, een verfijnde uitwerking van de kernvaardigheden en een soepele speelervaring. Hier valt weinig op aan te merken; Capcom heeft dit namelijk goed op orde. De toevoeging van de Focus Strike is eveneens erg geslaagd. Tegen een monster kun je zwakke plekken creëren door op een specifieke plek veel schade toe te brengen. Hierdoor ontstaat een wond waarop je een Focus Strike kunt loslaten. Met L2/LT richt je, waarna je de aanval activeert met R1/RB. Als je raakt, voer je een unieke combo uit die voor flinke extra schade zorgt. Het is erg tof en voegt een mooie extra laag toe aan de gameplay.

De open wereld mist veel kansen

Zoals de subtitel suggereert, staat de wildernis centraal in de game. De grote open gebieden zien er indrukwekkend uit, maar de wereldkaart is minder imposant dan verwacht. Zo vermeldt het verhaal dat een Doshaguma uit Scarlett Forest in de Windward Plains belandt, maar als gameplay-element komt dit niet terug. De gebieden zijn via lange gangen verbonden, die meer als veredelde laadschermen fungeren – tussen sommige gebieden zelfs volledige laadschermen. Hierdoor ontbreekt het open, natuurlijke gevoel en voelt de game als een Monster Hunter World: Iceborne met extra oppervlakte. Je hebt veel levendige flora en fauna, en je vindt per gebied meer dan drie monsters (soms tot wel zes), alleen blijft het jachtconcept grotendeels onveranderd: turf wars beperken zich tot één-tegen-één, monsters blijven binnen hun eigen gebied en kampen dienen als fast travel punten.

Voor gameplaybonussen eet je nu niet langer in een kantine, maar word je aangemoedigd zelf te koken. Dit kan in je tent of overal op de kaart met je draagbare BBQ-set. Het systeem heeft zowel voordelen als nadelen: je hebt altijd de mogelijkheid voor een boost, maar het concept heeft een twist. Voor het koken moet je extra ingrediënten verzamelen die als beperkte resources fungeren, waardoor je zuiniger met eten om moet gaan dan in eerdere games. Daarnaast mis je de leuke filmpjes van royale maaltijden, aangezien je nu sporadisch wordt uitgenodigd bij verschillende nederzettingen – een concept waar wij niet fan van zijn, omdat het deels het DNA van de franchise raakt.

Een verschrikkelijke pixelbrei

De game is ontzettend groot, maar dit eist wel zijn tol. Monster Hunter Wilds zit boordevol details, biedt volop mogelijkheden voor exploratie en er is altijd wel iets te verzamelen of tegen te vechten. Jammer genoeg is het grafisch gezien weinig verder ontwikkeld sinds Monster Hunter World: Iceborne. De game beschikt over drie grafische modi – Graphics, Balanced en Performance – die op de PlayStation 5 Pro geen optimale ervaring bieden. De game oogt achterhaald, omdat de grafische kwaliteit nauwelijks is verbeterd ten opzichte van de vorige game. Dit merk je vooral aan de textures, belichting en (re-used) assets. Hoewel de stijl herkenbaar is, schiet Wilds in vergelijking met andere titels op de markt simpelweg tekort.

In de Graphics-modus krijg je een upscaled 4K-resolutie op 30fps met ray tracing. Bij de Balanced-modus wordt ray tracing teruggeschroefd, waardoor de game op 40fps draait. In de Performance-modus draait de game op 60fps, maar is de algehele grafische kwaliteit minder – denk aan een lagere resolutie en textures van mindere kwaliteit. De Performance-modus wordt van 1080p geupscaled naar 4K, alleen oogt de resolutie lager en vermoeden wij dat de PSSR gewoon slecht is geïmplementeerd. Het kernprobleem van Monster Hunter Wilds is dat er in alle modi een mengelmoes van resoluties wordt toegepast, met een simpele lighting-implementatie (waarbij ray tracing tekortschiet), wisselvallige textures, slechte LOD en een gebrek aan goede Ambient Occlusion-effecten. Hierdoor resulteert de waslijst aan concessies in een technisch ondermaats presterende game, want geen van de modi biedt een optimale beeldkwaliteit.

Het klinkt erg als een Monster Hunter-game

Ook worstelen we enigszins met de UI. Er zijn weer veel menu’s waar je doorheen moet navigeren, zeker als het om online samen spelen gaat. Link Party, Environment Link en Squad Lobby bieden verschillende manieren om samen te spelen, maar een gemiddelde gamer zal even moeten uitzoeken wat wat is en hoe alles precies werkt. Deze systemen waren in World Iceborne (en vooral in Rise Sunbreak) al goed geïntegreerd, maar nu lijkt het alsof het wiel opnieuw uitgevonden moet worden. Het voelt allemaal onnodig omslachtig aan, terwijl Capcom eigenlijk al een goed systeem had. Daarentegen heeft Capcom de audio wel goed op orde. Zo is het audio design zoals voorheen erg geslaagd, met name dat van de monsters. Ook de muziek is meer dan prima te noemen en tot slot willen we aanhalen dat de animaties van zowel de jager als monsters uitstekend zijn; je merkt in dat opzicht dat er ziel en zaligheid in de game is gestoken, want alles leeft en komt overtuigend over.

Gespeeld op: PlayStation 5 Pro.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S en pc.