Review | Cronos: The New Dawn

Review | Cronos: The New Dawn – Ontwikkelaar Bloober Team waagt zich al jarenlang aan een grondige exploratie van het horrorgenre en heeft daarmee ondertussen een aardige reputatie opgebouwd. Psychologische titels als Layers of Fear en The Medium schuwden de controverse niet en wisten zelfs mensen tegen de borst te stoten, maar het waren vooral de filmgame Blair Witch en de ijzersterke remake van Silent Hill 2 die erin slaagden om de studio definitief op de kaart te zetten. Tijd voor Cronos: The New Dawn, een onvervalste mindfuck van een survivalhorrorspel dat zich hardop lijkt af te vragen wat er zou gebeuren als Dead Space zich in de Sovjet-Unie had afgespeeld. En geloof het of niet: dat levert eigenlijk een absolute knaller van een game op.

Covid flashbacks

De Covid-19 pandemie heeft zijn sporen nagelaten. Mensen worstelen hier en daar nog met hardnekkige symptomen van de ziekte en op sociaal vlak heeft de lockdown onze maatschappij achteruit geduwd. Sommige creatieve zielen wisten echter uit dit onheil ook inspiratie te puren. Bloober Team gebruikte de ervaring om een einde der tijden in elkaar te knutselen, waarin een mysterieus virus – dat met de glimlach elke vorm van classificatie negeert – ons het vuur aan de schenen legt. Jaren later ligt de aarde er doods en verlaten bij. Enkele gruwelijke creaturen vormen al wat overschiet van de mensheid. En een mysterieuze organisatie stuurt tijdreizigers het verleden in om menselijke zielen te verzamelen… voor doeleinden die niet meteen duidelijk zijn.

Jij bent zo’n ’traveler’ en wordt naar het post-apocalyptische Polen gestuurd, waar je gaten in het tijd-ruimtecontinuüm moet opzoeken, zodat je het verleden in kan en je doelwitten bereikbaar worden. Op deze manier kom je er beetje bij beetje achter waar het virus en de monsters vandaan komen, terwijl ook het masker van de schimmige organisatie waarvoor je werkt langzaam maar zeker afvalt. Het verhaal is vaag en geeft niet graag zijn geheimen prijs… maar oh wat heeft Bloober Team een intrigerende wereld gecreëerd, waarin al het snel verslavend is om te blijven spelen tot je dat volgende stukje van de complexe puzzel te pakken krijgt. Het verhaal is zeker en vast één van de redenen waarom Cronos: The New Dawn zijn plekje in het horrorpantheon opeist.

Laat ze niét samen smelten!

Bloober Team gooit je ook meteen voor de leeuwen en legt de nadruk in de term ‘survival horror’ zonder verpinken op het woord ‘survival’. Munitie en andere middelen zijn schaars, ondanks een crafting mechanisme dat je toestaat om zelf het één en ander in elkaar te steken. De eerste aanvaringen met de ‘Orphans’ zetten je onmiddellijk met je rug tegen de muur. De vijanden zijn niet alleen redelijke kogelsponzen die zich vrolijk een weg vreten door je zorgvuldig opgebouwde munitievoorraad, ze bewegen ook nogal onberekenbaar, waardoor juist mikken enige gewenning vraagt. Ook het feit dat je de wapens die je tot je beschikking hebt kan opladen om steviger uit de hoek te komen, draagt hieraan bij. De juiste timing onder de knie krijgen vraagt toch een hele aanpassingsperiode.

Het loont echter om door te zetten. Voor je het weet, deel je links en rechts headshots uit. Daarnaast is Bloober Team erin geslaagd om je steevast nét genoeg middelen te geven om de vijand het hoofd te bieden, maar dan met zo weinig overschot dat een verspilde kogel oprecht als een onfortuinlijk falen aanvoelt. De Orphans zelf zijn redelijk cliché – necromorphachtige figuren in de gebruikelijke spurt-, spuw- en explodeervarianten – al hebben ze één eigenschap die hen te duchten tegenstanders maakt: ze kunnen samensmelten met lijken uit de omgeving en zo heel wat krachtiger worden. Dit wil je koste wat het kost vermijden. Én het zorgt ervoor dat wegrennen geen optie is. Je weet immers nooit of je in de toekomst weer dezelfde kant uit moet…

Het onderste uit de creatieve kan

Naast combat is ook exploratie onmiskenbaar onderdeel van het genre. En daar heeft Bloober Team zich van zijn meest creatieve kant laten zien. De eerder genoemde combinatie van Dead Space achtig futurisme en de typische architecturale stijl die Oost-Europa kenmerkte tijdens de Sovjet-Unie geven de wereld – van een staalfabriek die als illustratie bij het woord ‘ongezellig’ in Van Dale hoort tot een verlaten ziekenhuis waar je zelfs je ergste vijand niet naartoe stuurt – een unieke feel. De Orphans hebben overal een soort biomassa achtergelaten, die je al snel doet snakken naar een douche – weliswaar een chemische, die voor ontsmetting zorgt. De levels die je doorkruist zijn vaak uitermate claustrofobisch, met enkel de smalle lichtstraal van je zaklamp als trouwe compagnon.

De manier waarop je de wereld doorkruist, verdient eveneens een eervolle vermelding. Gewoon wandelen is één ding, maar Bloober Team laat je ook de zwaartekracht tarten met speciale laarzen, de tijd vooruit- of terugspoelen zodat je bepaalde routes kan vrijmaken én een elektrische verbinding tot stand brengen tussen generatoren om bepaalde deuren van stroom te voorzien. Het zorgt ervoor dat Cronos: The New Dawn nooit echt repetitief of saai wordt… al moeten we daar wel bij vertellen dat sommige levels je einddoel iets te vaak voor zichzelf blijven uit trappen, waardoor je soms iets te lang in dezelfde omgeving rond struint. Geen al te groot probleem, maar een iets strakkere regie had deze relatief lineaire titel nog iets beter uit de hoek laten komen.

Technisch rapport

Op visueel vlak zal Bloober Team geen prijzen winnen. Je merkt met andere woorden dat Cronos: The New Dawn niet over hetzelfde budget kon beschikken als pakweg de Dead Space remake. Het eerder beschreven unieke stijltje van de titel maakt echter veel goed. Het stemmenwerk is oké, al kan het trage spreektempo van sommige personage wel op de zenuwen gaan werken. Over de soundtrack kunnen we echter onvervalst de loftrompet bovenhalen. Synthdeuntjes die zo in een horrorfilm uit de jaren ’80 thuishoren, af en toe aangevuld met een ijle operastem… wij waren onder de indruk. Tot slot is de framerate soms een beetje wisselvallig. De grafische modus pakt weliswaar uit met mooie 4K-beelden, maar wie voor performance kiest, zal merken dat de kaap van de 60 frames per seconde lang niet altijd gehaald wordt.

Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.