Review | GreedFall: The Dying World – Ontwikkelaar Spiders is al jaren de eerlijke vakman van de RPG-tweede divisie. Hun games zijn nooit helemaal gepolijst, nooit helemaal foutloos, maar altijd gemaakt met een passie die je door de scheuren heen voelt. Het eerste GreedFall uit 2019 was daar het schoolvoorbeeld van: een koloniaal avontuur met een prachtige wereld en interessante morele dilemma’s, dat struikelde over zijn eigen gevechten maar toch een trouwe schare fans wist te vergaren. Met het prequel GreedFall: The Dying World draait Spiders het perspectief om. Ditmaal speel je niet als kolonist, maar als inheemse bewoner van eiland Teer Fradee. Een slim uitgangspunt dat helaas niet altijd de uitwerking krijgt die het verdient.
Van eiland naar continent
Het avontuur begint op Teer Fradee, waar je als Vriden Gerr op het punt staat om doneigad te worden: een spiritueel leider met een diepe band met het land. Na een uitgebreide proloog van zo’n vijf uur, waarin je kennismaakt met de cultuur, taal en tradities van je volk, slaat het noodlot toe. Je stamhoofd wordt vermoord, jij en je bondgenoten worden ontvoerd door kolonisten en verscheept naar het continent Gacene. Wat volgt is een queeste om terug te keren naar huis, waarbij je onderweg een bont gezelschap aan metgezellen verzamelt en verwikkeld raakt in de politieke intriges van diverse facties.
De perspectiefwissel ten opzichte van het eerste deel is de sterkste kaart die Spiders speelt. Waar je in de originele game als buitenstaander naar Teer Fradee reisde, beleef je nu de keerzijde van dat verhaal. Het kolonialisme wordt niet langer vanuit de comfortstoel van de overheerser bekeken maar door de ogen van de onderdrukten, en die verschuiving geeft het narratief een welkome scherpte. Helaas duurt het verrassend lang voordat de game die belofte inlost. De proloog is te lang, te scripterig en lijdt onder stemacteerwerk in een verzonnen taal dat meer gereciteerd dan gevoeld klinkt. Het zijn openingsuren die eerder verdoven dan boeien.
Charmante wereld, stijve bewoners
Zodra je de proloog achter je laat en voet aan wal zet op Gacene, begint GreedFall: The Dying World te ademen. De verschillende gebieden, van de koude kasseienstraten van Peren tot de stoffige rotsen van Olima en de bruisende kades van havenstad Uxantis, hebben elk hun eigen sfeer en uitstraling. Spiders heeft opnieuw een wereld neergezet die groter aanvoelt dan het budget doet vermoeden. De felle kleuren, het sfeervolle ontwerp en de passende muziek creëren een omgeving waar je graag doorheen wandelt, zelfs als je weet dat achter de charmante façade een hoop ellende schuilgaat. Het doet denken aan een all-inclusive vakantie in een crisisgebied: niet te nauwkeurig kijken en de cocktail smaakt prima.
De metgezellen die je onderweg verzamelt zijn over het algemeen goed geschreven en hebben elk hun eigen achtergrondverhaal, persoonlijkheid en bijbehorende questlijnen. Het voltooien van hun persoonlijke missies levert niet alleen relatiepunten op maar ontgrendelt ook nuttige bonusvaardigheden die je buiten gevechten kunt inzetten. Zo kan de juiste metgezel een diplomatie-check voor je oplossen of een alternatieve route openen die je anders zou missen. Het is een systeem dat goed werkt en je aanmoedigt om te investeren in je reisgenoten.
Wat eveneens opvalt is de keuzevrijheid in hoe je missies aanpakt. Vrijwel elk conflict biedt meerdere oplossingen: praten, sluipen, omwegen zoeken, een metgezel het woord laten doen of simpelweg de boel kort en klein slaan. Die flexibiliteit is het beste wat GreedFall te bieden heeft en maakt dat de game ook buiten de gevechten om voldoende te doen geeft. De zijmissies zijn helaas wat dun gezaaid. Na de eerste uren droogt de stroom op, wat in een RPG van deze omvang jammer is.
Drie keer is geen scheepsrecht
En dan het gevecht. We ontkomen er niet aan, want dit is opnieuw de achilleshiel van een Spiders-game. GreedFall: The Dying World biedt drie gevechtsmodi: een tactische pauzemodus à la Dragon Age: Origins, een actiegerichtere focusmodus waarin de AI je teamgenoten aanstuurt, en een hybride variant die beide probeert te combineren. Het idee is dat er voor elk type speler iets bij zit. De praktijk is dat geen van de drie echt overtuigt.
De tactische modus lijdt onder een omslachtige interface die het constant pauzeren en aansturen van drie personages tot een vermoeiende bezigheid maakt. De focusmodus is het meest speelbaar maar voelt lusteloos aan, als een soort automatische piloot met af en toe een druk op de knop voor een speciale aanval.
De hybride modus is het slechtste van beide werelden: verwarrend en onbevredigend. In alle drie de gevallen worden de gevechten verder ondermijnd door metgezel-AI die het concept ‘samenwerking’ kennelijk niet in haar woordenboek heeft staan. Teamgenoten rennen consequent naar de verst verwijderde vijand, laten je in je eentje staan met drie tegenstanders en keren pas terug wanneer het kwaad al is geschied. Het doet denken aan een groepsproject op school waarbij jij al het werk doet terwijl de rest naar buiten staart.
De moeilijkheidsgraad is bovendien grillig. Het ene moment veeg je een groep vijanden zonder moeite van de kaart, het volgende moment loop je tien meter verder tegen een muur van tegenstanders die je in een paar klappen vloeren. Zonder zichtbare vijandniveaus voel je je soms als een toerist die per ongeluk een militaire zone is binnengewandeld. Gelukkig biedt de game uitgebreide toegankelijkheidsopties, waaronder de mogelijkheid om je team onkwetsbaar te maken en de vijandschade tot nul te reduceren. Het is een noodoplossing die werkt, maar het feit dat je er bijna onvermijdelijk naar grijpt, zegt genoeg over de staat van het gevechtssysteem.
Ruw aan de randen
Technisch is GreedFall: The Dying World wat je verwacht van een AA-productie. Op de PlayStation 5 kies je tussen een Quality-modus met mooiere beelden op 30 frames per seconde en een Performance-modus die mikt op 60 fps maar er beduidend minder fraai uitziet. De kwaliteitsmodus is de aanrader, want de Performance-variant oogt verwassen en detailarm. Bewegingsanimaties zijn over de hele linie stijf, met rennende personages die eruitzien alsof ze aan onzichtbare draden worden voortgetrokken. We zijn een paar keer tegen niet-functionerende quest-triggers aangelopen en hadden drie crashes tijdens tussenfilmpjes. Het autosave-systeem ving de schade telkens goed op, maar het zijn onvolkomenheden die het geheel een onafgewerkte indruk geven.
Het stemacteerwerk in het Engels is over het algemeen degelijk, met enkele uitschieters naar boven. De verzonnen taal van de inheemse bevolking klinkt helaas minder overtuigend, alsof de acteurs de zinnen van een spiekbriefje voorlazen in plaats van ze te voelen. De soundtrack daarentegen is een lichtpuntje: sfeervolle composities die de diverse omgevingen prima ondersteunen en het avontuur een welkome warmte meegeven.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S en pc.
Klopt de eerste vond ik leuk deze zit raar in elkaar de gevechten zijn ook niet leuk .