Review | Life is Strange: Reunion

Review | Life is Strange: Reunion – Deck Nine had na Life is Strange: Double Exposure heel wat uit te leggen. De teleurstelling over de behandeling van Max en Chloe’s relatie was voelbaar in de community, en Square Enix zag de portemonnee bloeden. Dat er desondanks een vervolg kwam, verraste velen, maar nog meer verraste wat Deck Nine er uiteindelijk van heeft gemaakt. Life is Strange: Reunion is namelijk niet de wanhopige doorstart die velen vreesden, maar een opmerkelijk emotioneel en doordacht slot op de saga van twee van de meest geliefde personages in de narratieve gamewereld.

Terug naar de basis

Na het springen tussen tijdlijnen in Double Exposure keert Max Caulfield in Reunion terug naar wat haar altijd heeft gedefinieerd: het terugdraaien van de tijd. Dat voelt meteen vertrouwd aan, als een favoriete trui die je te lang had laten liggen. Je houdt L2 ingedrukt en de wereld rolt letterlijk terug, vijf minuten terug in de tijd, inclusief alle kennis die je net hebt opgedaan. Dat klinkt simpel, maar de kracht zit hem in de uitwerking. Weet je door een gesprek hoe iemand echt in elkaar zit, dan kun je de klok terugdraaien en met die informatie een heel andere aanpak kiezen. Vergeef je een fout in een emotioneel gesprek, of probeer je het nog een keer? De game traint je subtiel om te spelen met imperfectie, en dat voelt heerlijk vertrouwd.

Nieuw is de volwaardige rol van Chloe Price als tweede speelbaar personage. Technisch gezien is het de eerste keer in de reeks dat twee personages volledig afwisselend speelbaar zijn, al heeft Don’t Nod dat idee eerder verkend in het onderschatte Tell Me Why. Chloe beschikt uiteraard niet over tijdsmanipulatie, maar over haar kenmerkende “backtalk”, een verbaal gevecht waarbij je de juiste antwoorden in de juiste volgorde moet kiezen om jouw punt te maken.

Dat vraagt om oplettendheid: je moet de omgeving kennen, mensen doorhebben en details onthouden. Minder tijdreizen, meer detective. Het werkt prima, al haalt het niet altijd het niveau van hoe Before the Storm dit uitvoerde. Daar was backtalk scherper, prikkelender. Hier voelt het soms wat braaf, meer triviavraag dan verbaal steekspel.

Een verhaal dat zijn tijd neemt

Het centrale mysterie draait om een brand op Caledon University. Max keert terug van een expositie en treft een inferno aan. Mensen sterven. Ze springt terug via een foto en heeft twee dagen de tijd om te achterhalen wat er is misgegaan en hoe het te stoppen. Dat is een sterk startpunt, spannend en concreet. Tegelijkertijd weeft het verhaal er een tweede draad doorheen: de naweeën van de tijdstorm uit de originele game, en de terugkeer van Chloe zelf die door vreemde visioenen de weg naar Caledon heeft gevonden.

Die combinatie van plotlijnen is soms het zwakke punt van Reunion. De game spendeert opvallend veel tijd aan het uitleggen hoe Max’ krachten werken, wat tijdmanipulatie precies inhoudt, en hoe alles zich verhoudt tot de vorige games. Op momenten voelt dat als huiswerk dat je eerst moet afmaken voordat het echte verhaal mag beginnen. Wie Double Exposure met enige argwaan heeft gespeeld, zal bovendien merken dat enkele plotpunten van die game hier rustig worden teruggedraaid of anders ingevuld. Dat geeft soms een wrang bijsmaakje.

Maar wanneer het verhaal zijn aandacht richt op de kern, op Max en Chloe zelf, dan schittert Reunion. De manier waarop de game de heroeniging van deze twee vormgeeft is met zorg gedaan, emotioneel oprecht en goed gepaced. Er is een bijzonder mechanisme waarbij je bij bepaalde gesprekken beide kanten van de dialoog beheert, zowel wat Max zegt als wat Chloe antwoordt. Dat klinkt gamey op papier, maar in de praktijk voelt het intiem en verrassend krachtig. Het dwingt je om echt na te denken over hoe deze twee mensen met elkaar omgaan, wat ze durven te zeggen en wat ze liever inslikken.

Keuzes die kweken, niet knallen

Als je verwacht dat Reunion je voor dezelfde soort pijnlijke keuzenmomenten zet als de originele game, kom je bedrogen uit. De game volgt eerder een aanpak waarbij kleine beslissingen door de hele speelduur heen de kleur bepalen van het einde dat je krijgt. Er is geen duidelijk aangewezen “dit is het grote moment”, wat het geheel een meer organisch ritme geeft. Toch heeft die aanpak een keerzijde. De mogelijke eindes voelen te netjes, te opgeruimd.

Het originele Life is Strange stond juist bekend om zijn meedogenloze finalekeuze, een keuze die pijn deed wat je ook koos. Reunion speelt het veiliger. Dat is begrijpelijk gezien alles wat Max en Chloe al hebben doorgemaakt, maar het ontneemt het verhaal net iets van de bitterzoete klap die de reeks zo memorabel maakte.

De keuzes uit eerdere games kun je aan het begin handmatig instellen. Er is geen opgeslagen bestand dat automatisch wordt overgenomen, wat een gemiste kans is, maar de terugblik die de game biedt is functioneel genoeg om ook nieuwe spelers op weg te helpen. Al moet gezegd worden dat Reunion ten volle pas smaakt als je de voorgaande delen hebt gespeeld. De emotionele lading van bepaalde scènes veronderstelt een band met deze personages die je niet in een recap kunt opbouwen.

Wereld en sfeer

De campus van Caledon University was ook het decor van Double Exposure, maar door de brand aan het einde van die game zijn grote delen vernieuwd of afgesloten. Dat geeft de omgeving een frisse laag zonder volledig los te breken van het vertrouwde. Er valt beduidend meer te ontdekken dan in de vorige game, wat het rondneuzen beloont. Wie de moeite neemt om elke kamer door te spitten, elk notitieboekje op te pakken en elk gesprekje mee te pikken, merkt dat het verhaal zijn beste momenten verstopt in de details. Na het uitspelen merkte ik dat ik cruciale puzzelstukken had gemist, wat de herspeelwaarde flink vergroot.

Toch missen de open ruimtes soms de persoonlijke intimiteit die de reeks op zijn best kenmerkt. De Arcadia Bay van het eerste deel had een eigen leven, een gevoel dat er ook buiten jouw aanwezigheid dingen gebeurden. Caledon voelt wat stiller. Dat is geen dealbreaker, maar het is een observatie die past bij de algemenere kritiek dat de gameplaylaag van Reunion wat minder ambitieus is dan de verhaalkern vraagt.

Technisch rapport

Reunion draait op Unreal Engine en dat brengt, net als bij Double Exposure, de nodige uitdagingen. Op PS5 zijn er grafische glitches te melden: personages waarvan het haar tijdelijk wit kleurt, gezichtsanimaties die niet altijd de juiste emotie overbrengen, en incidentele framerate-dips in drukke gebieden. Niets wat de speelervaring fundamenteel breekt, maar het haalt wel af en toe de magie van een goed geschreven scène onderuit als een personage je met een lege blik aankijkt. Een patch is meer dan welkom.

De soundtrack verdient een aparte vermelding. Life is Strange staat al jaren bekend om zijn zorgvuldig samengestelde muziek, en Reunion zet die traditie voort. De nummers die bij bepaalde scènes spelen, voelen als een hand op de schouder. Het is een van die weinige games waarbij je even stilzit nadat een scène voorbij is, alleen maar om het liedje nog even te laten uitspelen.

Gespeeld op: PS5.
Ook beschikbaar op: PC en Xbox Series X/S.