Review | Hades 2

Review | Hades 2 – Supergiant Games deed iets wat het nooit eerder had gedaan: een sequel maken. Na Bastion, Transistor, Pyre en het briljante eerste Hades wist de studio uit San Francisco telkens opnieuw te verrassen met een compleet nieuw concept. Dat uitgerekend Hades een vervolg kreeg, voelde dan ook als een statement. Het eerste deel zette in 2020 de standaard voor het roguelike-genre en dwong zelfs sceptici op de knieën. Nu, na een uitgebreide early access op pc en een release op Nintendo Switch 2, arriveert Hades 2 eindelijk op PlayStation 5 en Xbox. De vraag is niet zozeer óf het goed is, maar of Supergiant zichzelf daadwerkelijk kan overtreffen. Het korte antwoord: ja, en met overmacht.

De prinses van de onderwereld

Waar we in het eerste deel de schoenen van Zagreus vulden, nemen we nu de rol aan van zijn zus Melinoë. Zij is de dochter van Hades en Persephone, maar heeft haar familie nooit echt gekend. De titaan Chronos, heer en meester over de tijd, heeft de onderwereld veroverd en haar ouders en broer gevangengenomen. Melinoë werd als pasgeborene in veiligheid gebracht door Hecate, de godin van de hekserij, en jarenlang getraind met één doel: wraak nemen op Chronos en haar familie bevrijden.

Het is een simpele maar doeltreffende premisse die de motor vormt voor tientallen uren spelplezier. Wat het verhaal bijzonder maakt, is de manier waarop Supergiant het in de roguelike-structuur verweeft. Elke run onthult nieuwe dialogen, relaties worden langzaam opgebouwd en zelfs na je vijftigste poging krijg je nog verrassende gesprekken voorgeschoteld. Melinoë zelf is een fantastisch personage: vastberaden en wraakzuchtig, maar tegelijk kwetsbaar en respectvol tegenover de goden die haar bijstaan. Haar twijfels over zichzelf, vooral in vergelijking met rivale Nemesis, geven haar een menselijkheid die je niet snel verwacht in een game over onsterfelijke wezens.

De cast daaromheen is al even sterk. Odysseus mijmert over de vrijheid van onsterfelijkheid, Zeus wordt voortdurend op zijn nummer gezet door Hera, en de sirene Scylla is zo memorabel dat haar baasgevecht alleen al de aanschaf rechtvaardigt. De schrijfkwaliteit is van een niveau dat je zelden tegenkomt in welk genre dan ook, laat staan in een roguelike.

Heksenketel van mogelijkheden

De kern van Hades 2 draait nog altijd om het bekende recept: je vecht je door kamers vol vijanden, verzamelt boons van de Olympische goden en probeert met één ononderbroken run de eindbaas te bereiken. Sterf je, dan begin je opnieuw, maar met kennis, middelen en een paar permanente verbeteringen op zak. Tot zover niets nieuws onder de Griekse zon. Maar wat Supergiant met die formule doet, grenst aan het bovenaardse.

Melinoë beschikt over een reguliere aanval, een speciale aanval, een dash en een magische cirkel die vijanden op hun plek vastpint. Daar bovenop komen de Omega-varianten van je aanvallen, die je activeert door knoppen ingedrukt te houden en die magie verbruiken voor krachtigere effecten. Het klinkt als veel om te onthouden, maar de besturing voelt intuïtief en responsief. Binnen een paar runs zit het in je vingers en begin je pas echt de diepte te ontdekken.

De zes verschillende wapens, de zogeheten Nocturnal Arms, bieden stuk voor stuk een compleet andere speelstijl. Van snelle dolken tot een loodzware bijl, en van magische fakkels tot een schedel die je als projectiel kunt inzetten. Elk wapen heeft bovendien Aspects die je gaandeweg ontgrendelt, waardoor de variatie enorm is. Voeg daar de boons van de goden aan toe, die je aanvallen verrijken met statuseffecten, extra damage of defensieve voordelen, en je hebt een systeem dat na tientallen uren nog steeds weet te verrassen. Wie denkt de ultieme build gevonden te hebben, struikelt gegarandeerd drie runs later over een combinatie die nóg krankzinniger aanvoelt.

Twee wegen, dubbel plezier

Een van de slimste toevoegingen ten opzichte van het eerste deel is de introductie van twee compleet verschillende routes. Naast de afdaling door de onderwereld richting Chronos kun je vanaf een bepaald punt ook de oppervlakte betreden en richting de Olympus trekken. Beide paden bestaan uit vier unieke gebieden met eigen vijanden, bazen en beloningen. Het effect op de herhaalbaarheid is niet te onderschatten: waar je in het eerste Hades altijd dezelfde route aflegde, kun je nu wisselen wanneer het ene pad te frustrerend wordt of je simpelweg toe bent aan iets anders.

De gebieden zelf zijn prachtig vormgegeven en visueel heel divers. De onderwereld biedt sombere grotten en onderzeese machinerie, terwijl de oppervlakte je door Griekse steden en over schepen voert. Het is een welkome afwisseling die voorkomt dat de herhaling, inherent aan het genre, ooit gaat knagen. Wel valt op dat de reguliere vijanden na verloop van tijd wat eentonig aanvoelen. Ze zien er fraai uit, maar hun gedragspatronen herhalen zich sneller dan je zou willen. De baasgevechten compenseren dat ruimschoots: elke eindbaas heeft een uniek ontwerp, een uitgebreid arsenaal aan aanvallen en zelfs alternatieve varianten die je later kunt vrijspelen. Die van Scylla en de Sirenen, waarbij de muziek letterlijk onderdeel is van het gevecht, is een regelrecht hoogtepunt.

Het hart van de Crossroads

Tussen de runs door keer je terug naar de Crossroads, Melinoës thuisbasis en het kloppend hart van de game. Hier tref je bondgenoten als Hecate, Nemesis en Odysseus, en hier bereid je je voor op de volgende nacht. De hub is aanzienlijk uitgebreider dan de House of Hades uit het eerste deel. Je hebt een magische ketel waarin je ingrediënten combineert tot permanente verbeteringen, een moestuin om gewassen te kweken, een bar, warmwaterbronnen voor sociale interacties en een heel systeem van Arcana-kaarten die je voor elke run kunt samenstellen.

Die Arcana-kaarten zijn een briljante toevoeging. Ze werken als een soort tarotdek dat je samenstelt binnen een maximaal magieniveau. De ene kaart geeft je health na elk gevecht, een andere verhoogt je damage ten koste van magie, en weer een andere geeft je tien seconden onkwetsbaarheid na je dood om alsnog de vijand die je velde uit te schakelen. Het voegt een strategische laag toe die perfect aansluit bij de keuzevrijheid die de rest van het spel biedt.

Het verzamelen van grondstoffen voor de ketel is echter een tweesnijdend zwaard. Sommige ingrediënten zijn alleen te vinden met specifiek gereedschap in specifieke situaties, en door de willekeurige aard van het genre kan het frustrerend lang duren voordat je alles bij elkaar hebt gesprokkeld. Het breekt af en toe het ritme, zeker wanneer je eigenlijk richting Chronos wilt stormen maar eerst nog drie runs moet wijden aan het verzamelen van een zeldzaam plantje. Het is de game niet per se aan te rekenen, want het past bij het genre, maar wat meer flexibiliteit had geen kwaad gekund.

Visueel en muzikaal meesterschap

Supergiant Games staat bekend om games die eruitzien alsof ze uit een schilderij zijn gestapt, en Hades 2 is daarop geen uitzondering. De handgetekende stijl barst van de kleur en persoonlijkheid. Elk personage heeft een ontwerp dat niet alleen prachtig is, maar ook perfect aansluit bij hun mythologische achtergrond. Melinoë zelf, met haar twee verschillende oogkleuren (heterochromie, voor wie het opzoekt), haar spectrale arm en vlammende voet, is een van de meest opvallende protagonisten van de afgelopen jaren. De goden stralen letterlijk van het scherm, en zelfs bijfiguren als Arachne de zijdewever en Dora de lusteloze schim hebben portretten die bruisen van expressiviteit. Alsof een museum tot leven is gekomen, maar dan eentje waar iedereen je naar het leven staat.

De muziek verdient een apart podium. Componist Darren Korb levert opnieuw een soundtrack die moeiteloos schakelt tussen sombere synths, opzwepende gitaarsolo’s en Griekse instrumenten. Het eerder genoemde baasgevecht tegen Scylla en de Sirenen is ook muzikaal een hoogtepunt, maar de sfeervolle composities in de Crossroads en de epische nummers tijdens cruciale verhaalscènes doen daar niet voor onder. Dat de complete cast bovendien fenomenaal is ingesproken, met Judy Alice Lee als absolute uitblinker in de rol van Melinoë, maakt het audiovisuele plaatje compleet. Supergiant haalt hier het onderste uit de kan en dat hoor en zie je in elke seconde.

Technisch op orde

Op de PlayStation 5 draait Hades 2 zonder noemenswaardige problemen. De framerate houdt stevig stand op 60 fps, ook wanneer het scherm volloopt met effecten, vijanden en magische explosies. En dat gebeurt regelmatig, want in de hitte van de strijd kan het behoorlijk chaotisch worden. Dat is meteen ook het enige technische manco: wanneer je meerdere boons hebt gestapeld en een kamer vol tegenstanders te lijf gaat, wordt het visuele geweld zo overweldigend dat je Melinoë soms even uit het oog verliest. Het ziet er spectaculair uit, maar de leesbaarheid van het gevecht lijdt er af en toe onder. Geen ramp, maar in een game waar elke hit telt, is overzicht geen overbodige luxe.

Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, pc, Nintendo Switch 2.