Review | Tides of Tomorrow DigixArt kennen we van Road 96, een van de meest verrassende narratieve games van de afgelopen jaren. Die game wist politieke urgentie te combineren met echte spelersvrijheid, iets wat in het genre zelden zo goed lukt. Met Tides of Tomorrow gooit het Franse studio het roer niet radicaal om, maar verdiept en verfijnt het wat ze eerder deden. Slimmer, ambitieuzer, en met een centraal systeem dat in potentie het narrative adventure-genre een nieuwe richting opstuurt. Of het die belofte volledig inlost? Dat is de vraag die je de eerste uren geregeld door je hoofd zal spoken.
Plastic, overal plastic
Tides of Tomorrow speelt zich af op Elynd, een wereld die door decennia van milieuvervuiling letterlijk onder water is gelopen. De ijskap smolt, de oceanen stegen, en wat overbleef zijn kleine eilanden van improviserend samenleven te midden van een zee vol plastic. Dat plastic is meer dan een décorelement: het heeft geleid tot Plastemia, een ziekte die het menselijk lichaam langzaam omvormt tot een starre, kunstmatige sculptuur. De ziekte is onomkeerbaar zonder een schaars middel genaamd Ozen, dat de voortgang ervan vertraagt maar nooit stopt.
Jij speelt als een Tidewalker, een mysterieuze mensenvorm die door een sekte genaamd de Mystici tot leven is gewekt. Tidewalkers hebben een bijzonder vermogen: ze kunnen visioenen zien van wat er eerder op dezelfde plek is gebeurd. En daarmee legt Tides of Tomorrow de fundering van zijn slimste idee. Die visioenen zijn namelijk geen scripts die de ontwikkelaars hebben geschreven. Ze zijn afkomstig van echte spelers die het spel voor jou hebben gespeeld.
De wereld ziet er prachtig en melancholisch uit tegelijk. Felgekleurde eilanden vol plastic rommel, zingende schepen en roerige marktplaatsen geven Elynd een eigen identiteit. Het doet soms denken aan Sea of Thieves als die game in een dystopische kunststofnachtmerrie zou zijn beland. De visuele stijl is duidelijk verwant aan die van Road 96, met een zekere handgetekende warmte die haaks staat op de somberheid van het verhaal, en die spanning werkt goed.
Leven in andermans schaduw
Het Online Story-Link systeem is wat Tides of Tomorrow uniek maakt, en het is ronduit ingenieus. Bij het starten van een nieuwe playthrough kies je een speler om te volgen. Zijn of haar keuzes hebben de wereld gevormd die jij aantreft. Liet de vorige Tidewalker een marktplaats in conflict achter na een roofoverval? Dan stap jij een vijandige omgeving in waar iedereen argwanend naar je kijkt. Heeft diegene een brug gerepareerd? Dan profiteer jij van dat kleine gebaar.
Het mooiste is hoe NPC’s de vorige Tidewalker nog kennen. Ze herinneren zich wat hij of zij heeft gedaan, reageren erop, en praten erover alsof het een levend persoon betreft die de dag ervoor langs is geweest. Dat geeft de wereld een organische gelaagdheid die je bij de meeste narrative games volledig mist. En ook jij laat sporen achter: toekomstige spelers zullen jouw pad volgen, jouw keuzes terugvinden en ermee moeten omgaan.
Die omgekeerde dynamiek roept interessante vragen op. Zet jij Ozen-voorraad opzij voor wie na jou komt, ook als je zelf krap bij kas zit? Of houd je alles voor jezelf en laat je de volgende speler in de problemen? Het zijn keuzes die verder gaan dan de standaard morele tweesprong van goed versus kwaad, omdat ze een echt sociaal gewicht hebben.
Toch is niet alles even goed uitgewerkt. Soms voelt het alsof jij minder de regisseur van je eigen verhaal bent dan de nazorg van iemand anders. Op bepaalde momenten kun je simpelweg niet verder zonder eerst het visioen van de vorige speler te activeren, alsof de game je dwingt in een rolletje dat al eerder is uitgeschreven. Voor wie verwacht zelf volledig aan het stuur te zitten, kan dat wringen.
Tussen keuzes en actie
Buiten het Story-Link systeem biedt Tides of Tomorrow een gevarieerder pakket dan Road 96. Tussen de verhaalmomenten door vaar je op je boot van eiland naar eiland, kies je zelf de volgorde van je bezoeken, en neem je deel aan optionele activiteiten. Er zijn snelle bootgevechten, jet ski-races, en kleine avonturen op verlaten scheepswrakken. Deze zijactiviteiten doorbreken het ritme op een prettige manier.
De stealth-secties zijn een iets minder geslaagde toevoeging. Ze doen wat ze moeten doen: je infiltreert een bewaakt gebied, ontwijkt rode lasers op geweerloops en wacht op het juiste moment om te bewegen. Het systeem is functioneel, maar het evenwicht is wat scheef. Vroeg in de game zijn de stealth-passages overzichtelijk, maar richting het einde worden ze flink moeilijker zonder dat de tools die je hebt proportioneel mee zijn gegroeid. Wie niet van stealth houdt, zal hier met enige regelmaat door zijn tanden blazen.
De dialoog en keuzestructuur zijn dan weer uitgebreid uitgewerkt. Keuzes bouwen aan vijf karaktereigenschappen: Pro-Mankind, Pro-Nature, Survivalist, Cooperative en Troublemaker. Afhankelijk van waar jij je gewicht neerlegt, reageren de personages om je heen anders en krijg je toegang tot andere gespreksopties. Het komt dicht in de buurt van hoe Knights of the Old Republic dat aanpakte, en dat is geen klein compliment.
Mensen om te onthouden
Tides of Tomorrow heeft een goed gevuld personagescherm, en de meeste bewoners van Elynd zijn meer dan wandelende blokjes verhaaltekst. Eyla, een van de hoofdpersonages, draagt Plastemia al zichtbaar met zich mee. Haar huid vertoont al de eerste kenmerken van de ziekte, en naarmate de game vordert wordt haar lot een van de emotionele ankerpunten van het verhaal. Kass, dochter van de heerser van de Marauders, zit gevangen tussen haar eigen gevoel voor rechtvaardigheid en de macht van haar vader. Nahe, een volgelinge van de Mystici, worstelt met haar geloof in een wereld die elke dag een nieuw argument geeft dat gebed niet werkt.
Die gelaagdheid zorgt ervoor dat je niet zomaar één kant kiest en er daarna nooit meer bij nadenkt. De game moedigt dat ook niet aan: het gaat er eerder om dat je keuzes consistent zijn met wie jij als Tidewalker wilt zijn. Welke prioriteiten geef je? En wat accepteer je als collateral damage?
Waar het personageschrijven iets minder overtuigt, zijn enkele momenten in de tweede helft van het verhaal waarbij de thematiek wat te nadrukkelijk naar voren wordt geschoven. De boodschap over plastic, milieu en menselijke hebzucht is terecht en relevant, maar hier en daar doet het denken aan een publieksfilm die niet helemaal vertrouwt dat het publiek de boodschap al heeft opgepakt.
Technisch rapport
Tides of Tomorrow draait op PS5 stabiel, maar smetteloos is het niet. De framerate hapert soms bij drukke scènes, met name tijdens bootgevechten. Er zijn ook wat technische onvolkomenheden te melden: personages die licht door geometrie heengaan, animaties die af en toe niet goed worden afgespeeld, en hier en daar een karakter dat zweeft waar het echt niet moet zweven. Niks waardoor de game op zijn grondvesten schudt, maar het voegt niet toe aan de beleving. De PS5-hardware wordt daarnaast nauwelijks benut: de adaptive triggers en haptic feedback bieden geen noemenswaardige meerwaarde, terwijl die juist interessante toepassingen hadden kunnen hebben bij het activeren van de Tidewalker-visioenen. Een gemiste kans.
De soundtrack is een van de sterkste kanten van de presentatie. Elektronische muziek met invloeden uit metal en drum-and-bass geeft elke locatie een eigen gevoel, en de voice acting is overtuigend voor een game van dit budget.
Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S en pc.
