Review | Until Dawn Remake

Review | Until Dawn – Negen jaar geleden kreeg ik met Until Dawn de eerste interactieve horrorfilm van Supermassive Games onder de duimen. Zoals je nog steeds in mijn review kunt lezen, was ik behoorlijk onder de indruk. Het concept was nog niet platgetreden, het verhaal vol charmante figuren en razend spannende situaties hield mij moeiteloos op het puntje van mijn stoel, en de bij vlagen wel erg mooie graphics gaven je echt het gevoel dat je zélf de touwtjes van een bioscoopfilm in handen hield. Ondertussen is Until Dawn herleid tot de nostalgische terugblik van een dertiger die stilaan begint te vermoeden dat vroeger alles beter was. Hoe hard Supermassive Games met hun The Dark Pictures Anthology ook probeert, het niveau van deze eerste telg hebben ze niet meer gehaald. Ik ben dan ook uiterst benieuwd of de remake van Until Dawn eenzelfde gevoel van admiratie kan oproepen.

Ode aan de slasherfilm

Het verhaal staat alleszins nog steeds als een huis. Een jaar nadat een misplaatste grap leidde tot de verdwijning van zijn twee zussen, organiseert Josh een reünie met zijn vrienden op de plek waar alles misging: een uit de kluiten gewassen chalet in het Canadese hooggebergte. Zo belanden acht diverse personages létterlijk in het clichématige ‘hutje in het bos’, waar het bloed binnen de kortste keren aan alle muren, bomen en rotsen van de omgeving kleeft. De figuren die je in Until Dawn heelhuids naar de aftiteling moet zien te loodsen, vinken alle facetten van de doorsnee Amerikaanse tiener aan, maar verraden naarmate de uren verstrijken ook een zekere menselijkheid, die het erg makkelijk maakt om met hen mee te leven… én het erg te vinden wanneer één van hen onvermijdelijk vroegtijdig een ticketje richting hiernamaals bemachtigt. De ideale cast voor een onvervalste ode aan de slasherfilm.

Until Dawn is nog steeds een erg sterk geschreven horrortitel, met overtuigende dialogen en een aantal plotwendingen die je de eerste keer niet ziet aankomen, maar bij een tweede speelbeurt toch logisch opgebouwd blijken te zijn. De vrienden krijgen het bijzonder zwaar te verduren. Een gemaskerde figuur met een voorliefde voor sadistische spelletjes duikt op, vastbesloten om het gezelschap genadeloos te decimeren. Daarnaast lijkt er zich tussen de iets te diepe nachtelijke schaduwen in het bos ook nog iets anders schuil te houden. En wie is die geschifte psychiater – een héérlijke rol van Peter Stormare (Prison Break) – die te pas en te pas opduikt om met een vragenlijst je ervaring zo persoonlijk mogelijk te kruiden? Het verhaal zit goed in elkaar en blijft een genot om te beleven… al is het – enkele minuscule en onbeduidende veranderingen daar gelaten – exact hetzelfde als negen jaar geleden.

Fata morgana

Wie The Quarry of één van de Dark Pictures-games gespeeld heeft, zal in Until Dawn het prototype van dat gameplay model ontdekken. Je loopt rond, verkent omgevingen en zoekt naar aanwijzingen, die het verhaal van achtergrond voorzien en het centrale mysterie helpen oplossen. Hier en daar vind je mysterieuze totems die je een glimp van een mogelijke toekomst laten opvangen; flarden informatie die je kan aanwenden om op cruciale momenten de juiste beslissingen te maken. En die beslissingen zijn belangrijk. Regelmatig kies jij wat je personages wel of niet aan anderen vertellen, welke kant ze uitgaan of hoe ze met een bepaalde situatie omgaan. In het slechtste geval kan een ondoordachte keuze heel zware consequenties hebben. Af en toe breekt er ook een achtervolging of gevecht uit. Hier krijg je Quick Time Events voorgeschoteld, die eveneens van levensbelang kunnen zijn.

Waar ik negen jaar geleden nog enorm onder de indruk was van de manier waarop jouw keuzes het verhaal beïnvloedden, hebben de jaren en andere soortgelijke games er nu voor gezorgd dat ik iets gemakkelijker door deze illusie heen kan kijken. Net als in The Quarry en de Dark Pictures titels zijn veel beslissingen in Until Dawn eigenlijk doorgestoken kaart, routes die onvermijdelijk tot exact hetzelfde einde leiden, fata morgana’s die er nét echt genoeg uitzien om je even te doen vergeten dat de realiteit heel wat minder spectaculair is. Begrijp me niet verkeerd, je kan het verhaal nog steeds behoorlijk wat kanten uitsturen, maar er zijn ook enkele personages die pas helemaal op het einde het loodje kunnen leggen en een paar keuzes die eigenlijk amper relevant zijn. Dit zal je echter pas beginnen storen wanneer je Until Dawn aan meer dan twee of drie playthroughs onderworpen hebt.

Wat me aan deze heruitgave ook stoort, is de stroeve manier waarop personages zich laten besturen. Supermassive Games heeft nooit de vloeiendst bewegende karakters op het scherm getoverd, maar maakte met The Quarry en The Dark Pictures Anthology toch de nodige sprongen voorwaarts. Die progressie heeft Ballistic Moon – de studio die deze remake in elkaar mocht knutselen – niet in Until Dawn weten te implementeren. Integendeel, bij vlagen voelt de besturing echt aan als een stap terug, met personages die koppig een andere richting uitlopen dan degene die jij aangeeft en de draaisnelheid etaleren van een versleten catamaran die tegen de wind in vaart. Ook vervelend: glitches die ervoor zorgen dat je bepaalde collectibles plots niet meer kan oppakken en er één keer zelfs voor zorgden dat ik een checkpoint moest herladen. Dat zou vandaag de dag toch écht niet meer mogen.

Troefkaart?

Als de remake van Until Dawn een paar azen in zijn mouw verborgen houdt, dan zijn het wel de graphics, die er in 4K bijzonder mooi uitzien. Het woord fotorealisme gaan we niet in de mond nemen – daarvoor zien sommige gezichtsuitdrukkingen er nog steeds te ongemakkelijk uit, zeker als er een lach aan te pas komt – maar wat Ballistic Moon hier op het scherm tovert, mag er absoluut wezen. De framerate – die op PS5 slechts 30 frames per seconde najaagt! – is een ander verhaal. Als je de camera om je personage heen draait, voel je de boel lichtjes vertragen, nooit op een manier die je uit de game haalt, maar wél altijd merkbaar. Het acteerwerk is gelukkig nog steeds van de bovenste plank, al vinden we het bijzonder jammer dat de sfeervolle soundtrack uit het origineel plaats moest maken voor een minder uniek aanvoelende variant. De introsong ‘Oh Death’ vervangen door een ander nummer is voor fans sowieso een eh… doodzonde.

Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: pc.