Review | Wuchang: Fallen Feathers

Review | Wuchang: Fallen Feathers – Sinds het succes van FromSoftware met hun diverse Soulsborne games zijn er talloze andere ontwikkelaars die graag mee snoepen. De Soulslike markt groeit in ieder geval stevig door en ook de Chinese studio Leenzee doet een poging met Wuchang: Fallen Feathers. Wie de game voor het eerst ziet, zal ongetwijfeld de link leggen met Black Myth: Wukong, dat ook van Chinese komaf is en min of meer een vergelijkbare setting heeft. De ene game is uiteraard de ander niet en in deze review kijken we uitgebreid wat Wuchang: Fallen Feathers de Soulslike markt te bieden heeft.

Een mysterieuze (vogel)ziekte

Wuchang: Fallen Feathers speelt zich af in het koninkrijk Shu in China rond de periode van de late Ming-dynastie, ongeveer rond 1600. Dit fictieve, eens welvarende land is getransformeerd in dood en verderf. Hier zijn meerdere redenen voor, maar de grootste oorzaak daarvan is een mysterieuze ziekte. Bai Wuchang, een vrouwelijke piraat en tevens hoofdpersoon, gaat ook gebukt onder de Feathering-ziekte. De symptomen hiervan zijn geheugenverlies en de groei van veren uit ledenmaten. Uiteindelijk verandert iedereen in monsterlijke wezens en lijkt er geen remedie te zijn. In de schoenen van Bai Wuchang ontwaak je in een grot, verdwaasd en zonder geheugen. Ook bij haar groeien er veren uit haar linkerarm en lijkt het een kwestie van tijd voordat zij hetzelfde lot ondergaat. Om dit tegen te gaan, ga je op avontuur om jezelf mogelijk te genezen en te achterhalen waar deze kwaal vandaan komt.

Bij het ontwaken volgt er een korte tutorial waar je de basis leert en word je – hoe kan het ook anders – geconfronteerd met een baasgevecht dat je geheel volgens Soulslike traditie nog niet hoort te overwinnen. Je eerste dood is daarom min of meer het startpunt en daarna maak je kennis met diverse personages. Zij geven meer informatie over wat er gebeurt in de wereld en geven cryptische hints waar je naartoe moet gaan. In het begin is het verhaal wat lastig te volgen. Er zijn namelijk veel NPC’s aanwezig en uiteraard wordt er veel verwezen naar Chinese mythologie, namen en folklore. Maar eerlijk is eerlijk: naarmate je verder raakt in de game, ontrafel je steeds meer en besef je dat Leenzeen de game van zeer diepgaande lore heeft voorzien, wat na enige verdieping heel tof is om te volgen. Net als andere titels in het genre leer je veel informatie over Shu, de Feathering-ziekte en andere conflicten uit gesprekken, item beschrijvingen, magie en meer. Het verhaal komt dus wat moeilijk op gang, maar weet na wat lees- en zoekwerk uiterst te boeien.

Toffe combat met veel diepgang en opties

Bai Wuchang krijgt een zware reis voor haar kiezen en zij moet zich natuurlijk kunnen verdedigen op haar trektocht door het koninkrijk Shu. Net als andere Soulslike games ligt de focus tijdens de gameplay niet op hersenloos button mashen. Hiermee ga je het niet ver schoppen in de game. De focus ligt meer op het herkennen van patronen in aanvallen, op tijd ontwijken, pareren en counters uitvoeren. Kortom: het bekende plaatje bij deze games. Lichte, snelle aanvallen zijn aanwezig, alsook de zware aanvallen die je kan opladen voor meer schade. De game kent net als Sekiro: Shadows Die Twice ook een systeem waarmee je het uithoudingsvermogen van vijanden bij genoeg rake klappen uit balans kan brengen. Uitgeputte vijanden kan je dan met een Obliterate-aanval veel schade toebrengen. Ook zware aanvallen uitvoeren in de rug van een vijand zorgt voor een Obliterate-opening.

In het begin van de game wordt nog niet veel gevechtskunde van je gevraagd. Met de genoemde opties kom je een heel eind. Naarmate je verder raakt, zal je echter meer tools moeten inzetten. Deze speel je vrij in een skilltree – die overigens erg uitgebreid is – en bij het hanteren van verschillende wapen types. Een fijn pluspunt is dat je op ieder moment tijdens het spelen je skills opnieuw kunt inzetten en zo met allerlei builds kunt experimenteren zonder hier Red Mercury – de valuta – of extra skill punten aan te moeten spenderen. Kom je bijvoorbeeld een moeilijke eindbaas tegen en het lukt niet met jouw huidige wapens en builds? Dan kan je bij één van de Shrines, oftewel checkpoints, je build aanpassen. Elk wapen heeft ook zijn eigen speelstijl.

Zo kunnen grote zwaarden bijvoorbeeld pareren wat voor aanvalsopeningen zorgt. Of denk aan twee kleinere zwaarden in elke hand, die mits goed getimed, in aanraking met vijandige aanvallen komen en zo de schade absorberen. Je hebt de keuze uit vijf verschillende wapentypen met elk unieke vaardigheden. Bai Wuchang kan één primair wapen en secundair wapen tegelijk dragen en deze ook snel met elkaar afwisselen voor leuke combo’s. Om combo’s uit te kunnen voeren, moet je Shimmer-punten verdienen. Deze verdien je meestal door op het juiste moment te ontwijken. Hierdoor gaan de veren in haar linkerarm gloeien en kan je deze Shimmer-punten inzetten voor allerlei aanvallen.

Madness en één grote frustratie

Naast fysieke aanvallen zorgt de mysterieuze ziekte ervoor dat Bai Wuchang toegang krijgt tot diverse spreuken die ook Shimmer-punten gebruiken. Je hebt dus voldoende tools tot je beschikking om allerlei toffe combinaties in te zetten tegen je vijanden. De leercurve hierin is best hoog, maar des te bevredigender zodra het allemaal lukt. De combat van Wuchang: Fallen Feathers is goed uitgedacht en verveelt ook niet. Eén punt daarentegen is bijzonder frustrerend. Onze vrouwelijke piraat zal namelijk regelmatig op de grond geslagen worden door allerlei aanvallen. De animatie om overeind te komen is tergend langzaam en ondertussen kan je schade blijven oplopen omdat je dan geen enkele bescherming hebt of kan bieden, dit vanwege de animatie. Veel vijanden zijn best agressief en hebben lange combo’s, dus in veel gevallen is het dan game over. Dit is zeker bij baasgevechten het geval.

Net als in andere Soulslikes krijg je de game onder de knie met veel vallen en opstaan. Leenzee heeft het doodgaan omgezet in een unieke feature. Bij iedere dood groeit namelijk de Madness-meter van ons hoofdpersonage. Dit zorgt er enerzijds voor dat je sterker en krachtiger wordt, maar ook dat je minder aanvallen kunt incasseren voordat je doodgaat. De ogen van Bai Wuchang worden rood zodra je Madness een hoog niveau bereikt. Heb je het maximale niveau bereikt en leg je het loodje, dan neem je het op tegen een demonische kloon van jezelf. Weet je deze kloon te verslaan, dan reset je Madness-meter en behoud je jouw geld. Verlies je dit, dan reset de Madness-meter ook en ben je al je Red Mercury kwijt. Het is een unieke feature die dus zowel goed als slecht kan uitpakken afhankelijk van je speelstijl en hoe goed je bent in de game. Voor genre-veteranen kan het dus interessant zijn om hoge Madness te hebben en meer schade te doen. Spelers die meer moeite hebben, kunnen gelukkig de Madness beperken met speciale Divine-fragmenten die je kunt kopen bij NPC’s of kunt verdienen door het verslaan van je demonische kloon.

Mooie omgevingen en uitstekend level design

Tussen alle gevechten door ben je vooral bezig met het ontdekken en verkennen van het Shu-koninkrijk. Leenzee heeft hier overduidelijk veel aandacht aan besteed, want de omgevingen zien er mooi en divers uit. Het zal je ongeveer tussen de 40 en 60 uur kosten om de game uit te spelen en tijdens deze lange speelduur kom je in aanraking met allerlei verschillende omgevingen. Denk hierbij aan duistere grotten, verlaten tempels, overgroeide bossen, een besneeuwde stad hoog in de bergen, giftige moerassen en meer. Je ogen worden in ieder geval getrakteerd op diverse omgevingen en zijn stuk voor stuk uniek. De game nodigt je ook uit om deze gebieden te verkennen, omdat je hier wapens, items, magie, upgrades en meer kan vinden. Kortom: het loont om op onderzoek te gaan.

Een ander pluspunt is hoe goed de verschillende gebieden met elkaar verbonden zijn. Veteranen in het genre zien vaak Dark Souls I als het perfecte voorbeeld van hoe gebieden met allerlei slim geplaatste shortcuts, weggetjes, ladders, liften en routes met elkaar verbonden zijn. Ook Wuchang: Fallen Feathers doet dit uitstekend. Meer dan eens wist de game ons te verbazen hoe we van het ene gebied plots weer op een betrouwbaar punt waren geraakt. Leenzee heeft een hele toffe wereld neergezet die er in de verte niet alleen mooi uitziet, maar ook gewoon werkt. Van dichtbij is het wel wat minder mooi om te zien waar we zo direct op terug komen. Ook het design van de vijanden is heel divers. Bandieten, soldaten, gevleugelde monsters, demonen: er valt genoeg om tegen te vechten. De baasgevechten zijn over het algemeen ook sterk, al zitten er hier en daar een paar tussen met een hele hoge moeilijkheidsgraad. Verwacht bij deze ‘skill checks’ dus best wat pogingen, want deze bazen pieken de moeilijkheidsgraad flink vergeleken met de vorige gebieden of eindbazen.

Feathering zit ook in het technische aspect, schijnbaar

Dan komen we helaas uit op een wat minder positief punt van Wuchang: Fallen Feathers. Het technische aspect is namelijk niet even sterk als de rest. De game kent drie verschillende grafische modi. De Prioritise Graphics-modus heeft een opgeschaalde dynamische resolutie tussen de 900 en 1800p en een framerate rond de 60fps wanneer je de ‘FPS lock’-optie uitzet. De Balanced-modus heeft een opgeschaalde dynamische resolutie tussen de 720 en 1800p en een framerate rond de 90fps wanneer je de FPS lock-optie uitzet. Tot slot hebben we de Prioritize FPS-modus – wat ook onze voorkeur heeft in verband met responsiviteit – die een opgeschaalde dynamische resolutie tussen de 600 en 1800p heeft en een framerate tussen de 95 en 120fps wanneer je de FPS-lock optie uitzet. We raden aan om de FPS-lock uit te zetten, want het zorgt in alle modi voor meer frames.

Je ziet het al terug in de cijfers van de resolutie: die zijn niet altijd even best. De textures zijn van lage kwaliteit en het upscalen daarvan maakt het niet veel mooier, maar eerder waziger. Zo zie je regelmatig in de verte de meest prachtige omgevingen om vervolgens die omgevingen van dichtbij heel wazig te zien. Ook lijken de textures niet altijd goed in te laden en zorgt dit voor inconsistentie in scherpte. Zonde, want de wereld van Wuchang: Fallen Feathers is overduidelijk met veel liefde ontworpen. Ook loopt de game soms hier en daar voor een aantal seconden vast en zijn er schokkende beelden te zien wanneer je door sommige gebieden heen sprint. Dit is gelukkig tijdens het spelen met een aantal patches flink verbeterd, maar nog steeds wel merkbaar. De lichtinval en de daarbij behorende schaduwen zijn daarentegen wel oké te noemen. Op het gebied van sound design en soundtrack scoort de game ook pluspunten, want die voegen veel toe aan de sfeer en uitdagende gevechten die je te wachten staan.

Gespeeld op: PlayStation 5.
Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S en pc.