Preview | Pragmata – Capcom kan momenteel geen kwaad doen. Na Resident Evil Requiem en met Monster Hunter Wilds nog vers in het geheugen, waagt de Japanse uitgever zich nu aan iets volledig nieuws: Pragmata, een sciencefiction actiegame die third-person shooting combineert met een hackmechanisme dat je hersenen in een pretzel wringt. Het spel werd oorspronkelijk in 2020 aangekondigd, verdween daarna jarenlang van de radar en leek op een gegeven moment gedoemd tot het lot van geannuleerde projecten.
Maar Pragmata leeft, en hoe. Wij mochten twee uur aan de slag met een sectie uit het vroege middenstuk en kunnen melden: dit is precies het soort eigenzinnig experiment waar de industrie meer van kan gebruiken.
Een astronaut en zijn android
In Pragmata speel je als Hugh, een man in een fors ruimtepak die samen met Diana, een androïde in de gedaante van een klein meisje, een maanstation onderzoekt waar het contact met eerdere kolonisten is verbroken. Diana zit letterlijk op Hughs rug en dat is niet alleen visueel eigenaardig maar ook de kern van de gameplay: zij hackt, hij schiet.
De dynamiek tussen de twee is verrassend charmant. Diana stelt vragen over het menselijk bestaan met de nieuwsgierigheid van een kind dat de wereld voor het eerst ontdekt. Waarom moeten mensen drie keer per dag eten? Is praten een vorm van voeding? Het zijn kleine momenten die een glimlach op je gezicht toveren en die het duo een warmte geven die je niet verwacht van een game over moordlustige robots op de maan.
Tussen de runs door keer je terug naar The Shelter, een hubgebied op het maanstation waar je Hughs pak en wapens kunt upgraden, Diana’s hackcapaciteiten kunt verbeteren en haar cadeautjes kunt geven. We overhandigden haar een wereldbol en zagen haar er enthousiast aan draaien. Het zijn onbenullige interacties die toch iets doen: ze geven je een reden om om deze personages te geven. Of het verhaal uiteindelijk dieper gaat dan de voor de hand liggende vader-dochter dynamiek, moeten we nog afwachten, maar de basis is stevig.
Hacken en knallen tegelijk
Het gevechtssysteem van Pragmata is het meest onderscheidende element en tegelijk het aspect dat het meest zal polariseren. Zodra je een vijand target, verschijnt er een hackraster dat Diana bestuurt. Met de actieknoppen navigeer je een cursor door dit raster naar een groene eindnode, waarbij je onderweg bonusknooppunten kunt oppikken die je schade verhogen. Pas wanneer de hack is voltooid, worden de zwakke plekken van de robot zichtbaar en kun je als Hugh echte schade aanrichten. Zonder hack doen je kogels weinig meer dan kietelen.
De truc is dat dit alles in real time gebeurt. Terwijl je met je rechterduim het hackraster afwerkt, moet je met je linkerduim ontwijken, positioneren en overleven. Het voelt als je hoofd krabben en over je buik wrijven tegelijk, en de eerste tien minuten zijn oprecht chaotisch. Maar zodra het klikt, en het klikt, is het ongelooflijk bevredigend. De combinatie van puzzelen en schieten creëert een spanning die puur schieten nooit zou bereiken: elke vijand is een miniraadsel dat je onder vuur moet oplossen.
In deze latere sectie van het spel werden de vijanden complexer. Sommige robots hebben fysieke antennes die delen van het hackraster blokkeren en die je eerst kapot moet schieten voordat Diana haar werk kan doen. Anderen beschikken over schilden die je met specifieke wapens moet doorbreken. Grotere vijanden vereisen meerdere hackrondes, wat gevechten een prettig ritmisch karakter geeft van hacken, schieten, ontwijken en opnieuw beginnen.
Times Square, maar dan niet echt
De sectie die we speelden was visueel een van de meest verrassende dingen die we in lange tijd hebben gezien. Het maanstation bevat namelijk een nagebouwde versie van Times Square, compleet met reclameborden, taxi’s en neonverlichting. Maar omdat het een reconstructie is, zit er een vervreemdende laag overheen: auto’s zijn half in de grond gezakt, stalen oppervlakken glitchen kortstondig naar baksteentexturen en sommige gebouwen zijn duidelijk nooit afgemaakt. Het resultaat is een omgeving die tegelijk herkenbaar en onheilspellend aanvoelt, alsof iemand New York uit zijn geheugen heeft geprint maar de helft is vergeten.
De RE Engine, die we inmiddels kennen van Resident Evil en Devil May Cry, laat ook hier zijn spierballen zien. Op de PlayStation 5 Pro zag alles er scherp en gedetailleerd uit bij een stabiele framerate. De hoeveelheid omgevingsdetails is indrukwekkend: tientallen reclameborden met fictieve producten, easter eggs naar andere Capcom-titels (een poster voor “Resident Devil” is een leuke knipoog) en een algemeen gevoel van ambachtelijke zorg die je van de studio verwacht.
Wapens, upgrades en een kolossale baas
Het arsenaal is gevarieerder dan de eerdere demo deed vermoeden. Naast het standaardpistool en een soort shotgun kwamen we een charge rifle tegen die hoge schade doet bij volgeladen schoten, een decoy gun die een hologram van Hugh projecteert om vijanden af te leiden, en een stasis net dat tegenstanders bevriest. Elk wapen heeft een duidelijke niche en de keuze welke drie je meeneemt naar een level voegt een laag strategie toe die we niet hadden verwacht.
Diana kreeg eveneens nieuwe mogelijkheden.
Een multi-hack node stelt haar in staat om meerdere vijanden tegelijk kwetsbaar te maken, en een soort overdrachtsvaardigheid kan in noodgevallen alle vijanden in de buurt uitschakelen. Daarnaast ontgrendelden we de mogelijkheid om kristalbarrières te vernietigen die eerder paden blokkeerden, wat terugkeren naar eerdere gebieden lonend maakt. Het geeft Pragmata een licht metroidvania-achtig tintje dat goed past bij de compacte levelstructuren.
Het hoogtepunt van onze sessie was het slotgevecht: een robotisch gedrocht ter grootte van een flatgebouw dat uit de nagebouwde skyline van Times Square oprees. Dit bossgevecht combineerde alles wat we hadden geleerd: hacken onder druk, schilden wegschieten, specifieke wapens inzetten en platformsecties om verwoestende grondaanvallen te ontwijken. Het was even frustrerend als bevredigend en kostte ons drie pogingen, waarvan de eerste twee mislukten omdat we te weinig nagedacht hadden over onze wapensamenstelling. De derde poging, met een bewust gekozen loadout van stasis net, decoy gun en charge rifle, was een revelatie. Pragmata beloont voorbereiding, en dat voelt precies goed.
Cultklassieker in wording
Na twee uur Pragmata zitten we met een dubbel gevoel, maar dan het goede soort. Enerzijds willen we meer: meer omgevingen, meer vijandtypes, meer momenten tussen Hugh en Diana. Anderzijds zijn we ons bewust van het risico dat het hackmechanisme op den duur kan gaan vervelen als Capcom niet genoeg variatie blijft toevoegen. De tekenen zijn hoopgevend: elke nieuwe vijand die we tegenkwamen voegde een laag toe aan het systeem, en de bossgevechten tonen aan dat Capcom weet hoe je de formule naar een hoger niveau tilt.
Pragmata is het soort game dat in 2010 een cultklassieker zou zijn geworden: eigenzinnig, een tikje ongemakkelijk en onmiskenbaar Japans in zijn aanpak. Dat het in 2026 verschijnt met de technische polish van Capcoms beste recente werk, maakt het des te intrigerender. Of het hackmechanisme een heel spel lang overeind blijft en of het verhaal verder gaat dan de verwachte emotionele knoppen, ontdekken we over minder dan drie weken.
Pragmata verschijnt op 17 april 2026 voor PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.
