Review | Diablo IV: Lord of Hatred

Review | Diablo IV: Lord of Hatred Drie jaar na de lancering van Diablo IV slaat Blizzard het boek van Mephisto dicht. Lord of Hatred is de tweede uitbreiding voor hun hack-and-slash en wil niets minder zijn dan het slotstuk van de Hatred-saga. De base game oogstte net zoveel lof als kritiek en de eerste uitbreiding wist nooit helemaal te overtuigen, dus de lat ligt hoog. Twee nieuwe classes, een gloednieuw eilandengebied en een grondige verbouwing van de skill trees moeten bewijzen dat Sanctuary het waard is om naar terug te keren. Na ruim dertig uur op de Skovos-eilanden weten we genoeg: Blizzard heeft deze keer geleverd, en hoe.

Haat kent vele gezichten

Het verhaal pikt op waar Vessel of Hatred ons met een kluit in het riet stuurde. Mephisto, de Lord of Hatred zelf, heeft het lichaam van de profeet Akarat overgenomen en doet zich voor als messiaanse figuur op Skovos. Waar je in de vorige uitbreiding vooral achter de feiten aanliep, krijg je nu meteen een gevoel van urgentie. Er hangt een letterlijke eclips boven je hoofd en de klok tikt. De valse profeet wint zieltjes, manipuleert koningin Adreona en haar Amazones, en de eilandbewoners trappen er met open ogen in.

Blizzard laat Mephisto schitteren als psychologische schurk. Waarom legers sturen als je hele volkeren op de knieën krijgt met een glimlach en een wonder? Die subtiliteit maakt hem een stuk dreigender dan de doorsnee villain die simpelweg de wereld in brand wil steken. De terugkeer van Lilith, op haar eigen voorwaarden, gooit er ook nog een flinke schep familiedrama bovenop. En dat werkt verrassend goed: de dynamiek tussen vader en dochter geeft het verhaal een emotionele lading die je in een hack-and-slash niet snel verwacht.

Niet alles zit even goed in elkaar. De Amazones, die in Diablo II nog als onverschrokken krijgers de show stalen, voelen hier wat te volgzaam. Koningin Adreona krijgt te weinig tijd om indruk te maken voordat het verhaal een cruciale rol voor haar opeist. En het laatste deel van de story campaign voelt alsof de schrijvers op het einde haast kregen om alle draadjes aan elkaar te knopen. Toch levert de finale een aantal scènes op die beklijven, ondersteund door tussenfilmpjes die tot het beste behoren wat Blizzard ooit heeft geproduceerd. Als een hack-and-slash je een paar keer weet te raken, zegt dat genoeg.

Skovos in het zonlicht

De Skovos-eilanden zijn een welkome breuk met de grauwe moerassen en besneeuwde vlaktes die we inmiddels kennen. Wit marmer, azuurblauwe zeeën en mediterrane architectuur: alsof je uit de grijze regen van Kyovashad stapt en ineens op Kreta belandt. Elk eiland heeft zijn eigen karakter, van de weelderige bossen van Lycander tot de smeulende vulkaangebieden die richting het einde steeds grimmiger worden.

Die visuele diversiteit is niet alleen mooi om naar te kijken, maar vertelt ook een verhaal. Naarmate Mephisto’s invloed groeit, zie je het landschap onder je voeten verschrompelen. Bloeiende velden raken overwoekerd door parasitaire ranken die dierlijk weefsel overnemen, waardoor je beren van gevlochten doorns tegenkomt die onder je aanvallen uit elkaar barsten. Ronduit gruwelijk, en ongelooflijk lekker om doorheen te hakken.

Ondergronds wordt het pas echt interessant. De dungeons in Lord of Hatred zijn een flinke stap vooruit ten opzichte van de zoveelste grot of kathedraal. Hier vind je arena’s omringd door demonische ribbenkasten, duizelingwekkende gangen die lijken weggerukt uit de hel zelf en bossgevechten waar je handen van gaan zweten. De bosses zijn strategischer dan ooit en vragen om meer dan alleen brute kracht. Positionering, timing en een goed doordachte build zijn essentieel, en dat maakt de gevechten een stuk memorabeler.

De Warlock steelt de show

Lord of Hatred voegt twee classes toe: de Paladin en de Warlock. De Paladin is al enkele maanden speelbaar voor wie vooraf bestelde, dus de echte verrassing zit bij de Warlock. En wat een verrassing het is. Chaos, demonen en overal vlammen: of je nu een leger helse onderdanen aanstuurt, zelf in een brullend monster verandert of vijanden bestookt met vuur en schaduw, de Warlock voelt als de meest uitgesproken class die Diablo IV tot nu toe heeft gekregen.

Zelf kozen we voor een build rond Dark Prison, een schaduwkooi waarin je vijanden opsluit om ze vervolgens met explosieve demonen te bestoken. Activeer je Rampage, dan scheurt een kolossale demon uit de grond om alles plat te slaan wat in de buurt staat. Pure heavy metal. De Warlock biedt een verrassende hoeveelheid vrijheid in hoe je hem opbouwt, en zelfs experimentele builds die niet per se optimaal zijn werken goed genoeg om plezier mee te hebben. Een dikke pluim voor het ontwerpteam.

De Paladin verdient ook een eervolle vermelding. Met zijn heilige aura’s, verblindende hamers en schildworpen voelt hij als de ultieme kruisvaarder. De vier subklassen zijn vormgegeven als “eden” of heilige geloften, en bieden elk een heel ander speelgevoel. Van de onverzettelijke Juggernaut tot de engelachtige Disciple die je letterlijk laat transformeren in een goddelijke strijder. Samen vormen de twee classes een prachtig thematisch contrast: licht tegenover duisternis, hemel tegenover hel.

Bouwen zonder blauwdruk

De grootste systeemverandering in Lord of Hatred is de herziening van de skill trees, en die geldt voor alle classes, ook als je de uitbreiding niet koopt. De oude passieve knooppunten zijn verdwenen. In plaats daarvan heeft elke actieve skill nu uitgebreidere vertakkingen met modificaties die fundamenteel kunnen veranderen hoe een skill werkt. Een vuurmagie-aanval kun je bijvoorbeeld ombouwen tot een shadow skill, waardoor je complete builds kunt samenstellen die voorheen ondenkbaar waren.

Het resultaat is dat de kloof tussen de beste en de slechtste builds aanzienlijk kleiner is geworden. Waar je voorheen bijna verplicht was om een online gids te volgen voor een werkbare endgame build, kun je nu met wat gezond verstand en experimenteerdrift iets in elkaar zetten dat prima functioneert. Elke build begint op een hoger niveau, en dat maakt het spel een stuk toegankelijker zonder de diepgang voor doorgewinterde spelers weg te nemen.

Daarnaast introduceert de uitbreiding het Talisman-systeem: een apart uitrustingsslot waarin je Charms kunt plaatsen die passieve bonussen geven. Verzamel je genoeg Charms uit dezelfde set, dan ontgrendel je setbonussen die je build een flinke duw in de rug geven. Slim bedacht, want het brengt setitems terug zonder het bestaande itemsysteem overhoop te gooien. En dan is er nog de Horadric Cube, terug van weggeweest uit Diablo II. Met deze magische kubus kun je items omsmeden, upgraden en transformeren op manieren die het lootsysteem grondig opschudden. Zelfs witte items, normaal niet meer dan smeedmateriaal, kun je via de Cube omtoveren tot waardevolle unique items. Ineens is elke drop de moeite waard, en dat is precies wat Diablo IV nodig had.

Strijdplannen en eindeloos malen

De endgame krijgt structuur via War Plans, een systeem waarmee je een afspeellijst van activiteiten samenstelt. Kies uit Nightmare Dungeons, Helltides, The Pit, Infernal Hordes en meer, en werk ze achter elkaar af voor bonusbeloningen. Elke activiteit heeft bovendien een eigen skill tree waarmee je de ervaring kunt bijsturen: moeilijkere vijanden in ruil voor betere loot, extra schatkisten, of zelfs de kans om The Butcher op te roepen.

Het systeem geeft richting aan wat voorheen een nogal vrijblijvende endgame was. Je hoeft niet meer doelloos rond te zwerven in de hoop dat je iets nuttigs tegenkomt. Toch draait het onder de motorkap nog steeds om dezelfde activiteiten. De basis is grotendeels hetzelfde gebleven, en wie al verzadigd was van Helltides en Nightmare Dungeons vindt hier geen revolutie, maar wel een welkome verbetering. De echt nieuwe endgame-activiteit, Echoing Hatred, is een veelbelovende hordemodus die je build op de proef stelt, maar is zo zeldzaam dat je geluk moet hebben om hem überhaupt tegen te komen.

Wat écht opvalt is het gebrek aan prikkels om samen te spelen. Waar Vessel of Hatred nog de Dark Citadel toevoegde als groepsactiviteit, biedt Lord of Hatred nauwelijks redenen om met vrienden op pad te gaan. Voor een spel met een gedeelde wereld blijft dat een gemiste kans.

Technisch glanzend

Visueel is Lord of Hatred een plaatje. De Skovos-eilanden behoren tot het mooiste wat Diablo IV te bieden heeft, en de tussenfilmpjes zijn ronduit spectaculair. De soundtrack verdient een apart compliment: de koorzang en orkestrale composities tillen de sfeer naar een niveau dat je lang bijblijft. Technisch draaide alles soepel tijdens onze speelsessie op pc, zonder noemenswaardige haperingen of crashes. De langverwachte transparante minimap en de loot filter zijn eindelijk aanwezig en maken het dagelijks leven in Sanctuary een stuk aangenamer.

Gespeeld op: pc.
Ook beschikbaar op: PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One en Xbox Series X|S.